بریده‌هایی از کتاب مجموعه کامل اشعار غلامرضا بروسان

تو شروع گل سرخی اما من به پایان خودم نزدیکم مثل تنهایی یک جفت کلاغ مثل یک نامهٔ بی‌تبریکم فکر یک واحهٔ روشن بودی عذر می‌خواهم اگر تاریکم

ای کاش می‌شد به هنگام جنگ سیبی را به دشمن تعارف کرد

دلتنگم چون خیابانی که از کوچه‌های بن‌بست می‌گذرد

سادگی‌ات عسل است که صبح زود با شیری تازه می‌آمیزد می‌خواهم به ساده‌ترین شکل با تو حَل شوم

حرف که می‌زد آسمان آبی می‌شد آن‌قدر که دست آدمی رنگ می‌گرفت

تو تنها صدای تو به اعصاب گیج جهان گلی پرتاب می‌کند

شب را مصرف کردم بی‌که از ستاره حظی برده باشم

تنهایی در اتوبوس چهل‌وچهار نفر است تنهایی در قطار هزار نفر

تو را دوست دارم چون صدای اذان در سپیده‌دم چون راهی که به خواب منتهی می‌شود تو را دوست دارم چون آخرین بستهٔ سیگار در تبعید

تنهایی مثل مورچه‌ای روی دستم راه می‌رود گاهی دلم گُلی می‌شود که زنبوری در آن مرده است

سنگینم انگار زنانی آبستن در دلم زعفران پاک می‌کنند

دستم در اندیشهٔ دست تو از هوش می‌رود