کتاب پت، دختری از بیشه نقره ای (کتاب اول)

آدم‌ها از کتاب‌ها برایش جذاب‌ترند.

داشتن اسم باعث می‌شد آنها درست مثل آدم‌ها باشند؛ آدم‌هایی که عاشقشان هستی.

پت همیشه همه‌چیز را بیش از حد جدی می‌گرفت. به قول جودی، "ناجور دل‌بسته می‌شدا."

"خداوند به انسان، زمین را برای عشق‌ورزیدن داده است، ولی ازآنجاکه قلب انسان کوچک است، مقدر است زادگاهش را بیش از همه‌جا دوست بدارد." کیپلینگ

از رخت و لباس جدید متنفر بود، تا وقتی که چند هفته‌ای می‌پوشیدشان، و آن‌وقت دیگر عاشق آنها هم می‌شد و دست‌بردارشان نبود.

او نیک‌تر از خیلی‌ها عاشق خلایق، و چیزها، می‌شود و برای همین هم حظش فراخ‌تر هستا. ولی خب این سبب عذابش هم هستا. این خاصیت هدیهٔ جن و پری‌ها هستا. نیک و شّرش را باید باهم ببری.

پت می‌تواند چیزهایی را داشته باشدا که الباقی آدم‌ها ندارند.

اگر به این چیزها اعتقادت نیستا، با چی می‌خواهی توی زندگی تفنن کنی؟

هیچ‌موقع میلت نباشد که بدانی چی شدا. نیک هستا که هیچ‌موقع ندانی. آن مرد دیگر آن آدم سابق نشدا. ازآن‌به‌بعد زبانش را دربارهٔ ازمابهترون نگه می‌داشتا.

به گفتهٔ خود جودی، در قالیچه‌بافی، "هیچ آدمی رودست مو نیستا"

ازدواج‌کردن مصیبت هستا، ازدواج‌نکردن هم مصیبت هستا و مو به این‌یکی مصیبت چسبیده‌ام.

چقدر خوب است آدم در خانه‌اش دفن شود؛ به قولی، در جایی که می‌توانی هر روز صدای عزیزانت را بشنوی، و همهٔ صداهای خوشایند خانه را؛

«این بچه غیرعادی هستا.» ولی اگر کس دیگری این حرف را دربارهٔ پت می‌زد، بدش می‌آمد

«بعید نیستا وقت دنیاآمدنش، اجنه با تیغ سبز گل‌های رز لمسش کرده باشند.»

مطمئن؟ کی می‌تواند با خاطر قرص بگوید یک پری چه کاری از دستش برمی‌آید.

پت همیشه در رابطه با لباس‌هایش همین‌طور بود. آن‌قدر برایش عزیز بودند که تا جایی که "دیگر نمی‌شد پوشیدشان"، آنها را به تن می‌کرد. از رخت و لباس جدید متنفر بود، تا وقتی که چند هفته‌ای می‌پوشیدشان، و آن‌وقت دیگر عاشق آنها هم می‌شد و دست‌بردارشان نبود.

با خودش فکر می‌کرد چقدر خوب است آدم در خانه‌اش دفن شود؛ به قولی، در جایی که می‌توانی هر روز صدای عزیزانت را بشنوی

پت هیچ‌وقت این داستان را باور نکرده بود، ولی دلش می‌خواست باورش کند.

جودی اصطلاحی داشت؛ به قول او "دیگر آن آدم سابق نمی‌شد".

دیدن اولین ستاره همیشه او را لبریز از هیجان می‌کرد.

«از امید می‌ترسم جودی! امیدواربودن خیلی آزارم می‌دهد. خیلی سخت‌تر از وقتی است که دست از امیدواری برمی‌داری.»

خانه بدون بچه جای سوت‌وکوری هستا.

این اولین‌باری بود که چیزی را از سید مخفی نگه می‌داشت، برای همین معذب و پریشان بود. همه‌چیز انگار به شکل عجیبی کمی تغییر کرده بود، و پت از تغییر نفرت داشت.

همهٔ چیزهایی را هم که پسرها به‌ات می‌گویند باور نکن جواهر مو. خاطرت باشد تعریف‌کردن خرجی برایشان ندارد.

اگر این را چهار سال پیش به من گفته بود حتماً باور می‌کردم ولی خیلی دیر آن را به من گفت. کاش باورکردن چیزها مثل گذشته راحت بود.

«و تازه من اصلاً هم باهوش نیستم جودی. من فقط بلدم عاشق آدم‌ها... و چیزها باشم!»

از امید می‌ترسم جودی! امیدواربودن خیلی آزارم می‌دهد. خیلی سخت‌تر از وقتی است که دست از امیدواری برمی‌داری

گویی خجالت‌آور بود که در شبی مهتابی خواب را انتخاب کنی.

«من از تغییر متنفرم!»

چه چیزی هستا که مو دربارهٔ ساختن پنیر ندانم؟ امان از دگرگونی‌هایی که از زمان آمدنم به جزیره اتفاق افتیده!