بریده‌هایی از کتاب حماسه امام سجاد (ع)

آن‌وقتی‌که منگنهٔ بلا و فتنه بر سر آنان قرار میگیرد، عدد دین‌داران و پابندهای به دین کم میشود؛ وقتی نگاه میکنی، میبینی از این جمع کثیری که همه ادّعای دین‌داری میکردند، ته ماجرا کسی نمانده یا عدّهٔ بسیار کمی باقی مانده‌اند. در زمان امام سجّاد قضیّه این‌جوری شده بود؛ هرکدام از گوشه‌ای فرارفتند

زهد یعنی بی‌رغبتی و بی‌اعتنائی به آن دنیایی و به آن پول و ثروتی و به آن ماندن و از عافیت برخوردار بودنی که به قیمت بی‌دینی و بی‌وجدانی تمام بشود. یکی از کارهای امام سجّاد با عامّهٔ مردم این بود.

ده سال بایستی در منا بر امام باقر گریه بکنند؛

در زندگی ائمّه (علیهم‌السّلام)، آنجایی که گریه تحریض شده، بر امام حسین (علیه‌الصّلاةوالسّلام) است که روایات متقنِ مسلّمِ قطعی دارد؛ چرا، حضرت رضا در هنگام حرکتشان [عدّه‌ای را] جمع کردند که بر ایشان گریه کنند که یک حرکت کاملاً سیاسی و جهت‌دار و معنی‌داری بود [امّا] در مورد [گریه بر] شهادتشان جای دیگری بنده یادم نمی‌آید جز در مورد امام باقر (علیه‌السّلام)

گفت هرکه به من امر کند و دستور بدهد که من باتقوا باشم _ بگوید عبدالملک! تو که خلیفهٔ مسلمانها هستی، چرا مثلاً این ظلم را کردی، چرا این مال را خوردی، چرا فلان‌کس را عزل کردی، چرا فلان‌کس را نصب کردی و مانند این حرفها _ من گردنش را خواهم زد. این مطلب تا آن روز در عالم اسلام سابقه نداشت؛

خود عبدالملک هم یک مردِ سیاستمدارِ بسیار پخته و زیرکی بوده که شاید در تمام خلفای بنی‌امیّه بعد از معاویة‌بن ابی‌سفیان هیچ خلیفه‌ای به پختگی و زرنگی و کیاست او نبوده

یک نفر در بازار کوفه گفت اللّه‌اکبر؛ یک اللّه‌اکبر عادی. حجّاج شنفت؛ رفت رؤسای قوم را جمع کرد _ یا در مسجد [یا جای دیگر] یادم نیست _ گفت دیروز من یک صدای اللّه‌اکبر شنیدم؛ این اللّه‌اکبر، عادی نبود؛ چنین نبود که کسی بخواهد یک ذکر تنهایی گفته باشد، در این اللّه‌اکبر یک چیزی بود. بدانید آن‌قدر سر و زبان قطع خواهم کرد تا دیگر از این حرفهای زیادی نزنند.

امام از هیچ‌کس مأیوس نیست حتّی از محمّدبن شهاب. امام انسان را دارای فطرت نیکو میداند؛ این حکم اسلام است، این قضاوت قرآن است که فطرت و سرشت انسانها به نیکی است؛ بدی‌ها عارضی‌اند، بدی‌ها مال بعدند، بدی‌ها نقش‌ونگار روی این صفحه هستند و خود صفحه پاک است؛ خود صفحه، در آغاز، بی‌بدی و بی‌غبار است.

کوچک‌ترین غبار و نواری که جلوی چشم بصیرت مردم کشیده‌ای، «وَ اَخَفَّ مَا احتَمَلت»، و سبک‌ترین باری که بر دوش کشیده‌ای این است: «اَن آنَستَ وَحشَةَ الظّالِم»؛ وحشت ستمگر را به اُنس و دلگرمی بدل کردی

خب، آنها چه به تو دادند؟ هزار دینار؟ پنج هزار دینار؟ پنجاه هزار دینار؟ پانصد هزار دینار به تو دادند؟ آقایی دادند؟ نفوذ کلمه دادند؟ همهٔ دنیا را به تو دادند؟ که نه میتوانند و نه میدهند! هرچه به تو داده‌اند، در مقابل آنچه از تو گرفته‌اند، کم است و ناچیز