کتاب عروس

هرچه بیشتر می‌شناسمش، بیشتر او را جذاب می‌یابم. منحصربه‌فرد. واقعاً شایسته. در دنیایی واقعاً شایسته به نظر می‌رسد که هیچ‌کسی شایسته نیست.

قدرت چیز سالمی نیست.

«و خیانت هم زاییدۀ ضعفه،

انسان‌ها بسیار خودمحور هستند، فرض می‌کنند که هر چیزی که از آن اطلاع ندارند، باید موضوعی محرمانه و یا ماوراءالطبیعی باشد.

نباید غافلگیر می‌شدم و نشده بودم هم. اما ظاهراً هنوز ظرفیت آسیب دیدن و ناراحت شدن را داشتم.

شاید لو از آن دسته رهبرهایی است که قدرتش را با شمارش نبردهایی که می‌تواند در آن‌ها پیروز شود، اندازه‌گیری نمی‌کند، بلکه آن را با شمارش کسانی که می‌تواند به آن‌ها اعتماد کند، می‌سنجد.

«همیشه همین کار رو می‌کنی، مگه نه؟» به سمتم برمی‌گردد: «چه کاری؟» «خودت رو به خاطر هر چیزی که از عالی کمتره سرزنش می‌کنی.»

«احساس تنهایی در بین کسانی که هیچ‌وقت قرار نبود دوستم باشن، کمتر دردناکه.»

«کنجکاو بودم، متوجهی که. دلرحمی همیشه نشونۀ ضعف نیست، اما می‌تونه باشه.»

حضورش به او بیشتر از دویدن در زیر نور ماه کامل آرامش می‌دهد.

می‌پرسد: «می‌دونی چی باعث می‌شه که آلفاها رهبرهای خوبی باشن؟» «اصلاً نمی‌دونم.» زیرلب می‌خندد. «من هم نمی‌دونم. اما گاهی‌اوقات تصمیم‌هایی هست که از بن استخون‌هام حس درستی دارن و درست به نظر می‌رسن.» لب‌هایش را تر می‌کند. «تو یکی از اون تصمیم‌ها هستی.»

«برام مهم نیست. خطر نمی‌کنم، نه وقتی پای تو وسط باشه.»

بچه‌ها محشرند. واقعاً نمی‌شود درکشان کرد.

اینکه با من مثل خود واقعی‌ام رفتار شود، برایم تجربۀ جدیدی است.

«لو، دوست من. همسرم. قطعاً آدم کارآمد با کلی استعدادهای مختلف هستی. اما من گوشیت رو دیدم. دیدم چطوری از گوشیت استفاده می‌کنی. نیمی از گالریت پر از عکس‌های تار از آناست که انگشتت جلوی دوربین مونده. قبل از اینکه بخوای جستجو کنی، اول کلمۀ گوگل رو توی کادر خود گوگل تایپ می‌کنی.»

فکر نمی‌کرد بتواند بیش از این عاشقش باشد، اما این دختر همیشه غافلگیرش می‌کرد.

او بدون اینکه به شخص خاصی نگاه کند، می‌گوید: «می‌دونم اونجایی.» نمی‌دانم مخاطبش چه کسی است، تا اینکه اضافه می‌کند: «بیا پایین، دوشیزه لارک.» اوه. خب. بدجور شرم‌آور است.

او و من. با هم. بزرگ‌ترین اتفاق کل این دوران هستیم که اصلاً نباید می‌افتاد.

دوباره می‌گوید: «جفت من.»

«می‌تونم موهات رو گیس کنم؟» «اصلاً و ابداً.» چند ساعت بعد، شش گیس در جهات مختلف پوست سرم را می‌کشند و آنا سرش را روی پاهایم گذاشته و با آرامش خروپف می‌کند.

به همدیگر نگاه می‌کنیم. اگر آدم‌های بهتری بودیم، اگر کمتر بدبختی کشیده بودیم، احتمالاً می‌توانستیم یک چیزی مثل عاشقت هستم به همدیگر بگوییم. یا اینکه: خیلی خوشحالم که دوباره کنار هم هستیم. یا کمی باحال‌تر از این: خیلی ممنونم که نمردی. اما هردو ساکت می‌مانیم. چون ما این‌طوری هستیم.

«آدم‌ها همیشه همدیگه رو می‌کشن.

«تو مشکل نیستی، میزری. تو گنجینۀ منی.»

و می‌خوام که تو فقط به یه چیز کوفتی اهمیت بدی، میزری. چیزی که من نباشم.

در طول دوستی پانزده‌ساله‌مان نیم میلیون دلیل کوچک، بزرگ و متوسط جمع کردم تا سرنا پریس را به شدتِ درخشان‌ترین ستاره‌ها دوست داشته باشم. سپس چند هفته پیش یک دلیل به وجود آمد که به اندازۀ هزاران ماه کامل از او متنفر باشم.

فکر اینکه ممکن است کسی قسمتت باشد که خودش این حس را نسبت به تو ندارد... نمی‌شود. واقعاً نمی‌شود. اینکه تمام احساسات دنیا را نسبت به یک نفر داشته باشی که او هیچ حسی به تو ندارد... که کاملاً یک‌طرفه باشد...

تنها چیزی که در این تصاویر ثابت مانده است، فاصله، تکبر و راستش نارضایتی است.

قدرت چیز سالمی نیست.

«نیاز نیست عصبانی بشی، عزیزم. همۀ ما می‌خوایم فکر کنیم برای کسانی که برامون مهمن، مهم هستیم. اما گاهی‌اوقات صمیمی‌ترین دوست ما، دوست صمیمی یکی دیگه‌ست.»

من هم اولویت‌هایی دارم، قلب خیلی کوچکی دارم و وقتی دیگران با من صادق هستند، اصلاً از فریبکاری لذت نمی‌برم.