بریده‌هایی از کتاب هم جهانی

یک وقتی عاشق مادرت بودم. به دستش آوردم. بعد دوباره عاشق شدم. به رابعه نگاه کرد. چیه رابعه؟ تو فکر می‌کنی کسی که عاشق نباشد می‌تواند زنده بماند؟ هر که می‌گوید وصال، عشق را تمام می‌کند یک جا را اشتباه کرده. وصال باعث می‌شود تو دنبال عشق دیگری باشی؛ وگرنه عشق تمام شدنی نیست رابعه! عشق جریان دارد. تا آخرین نفسی که می‌کشی جریان دارد

شکوهمندی آسمان آن لحظه‌ای‌ست که نهایت تاریکی شب با روشنایی می‌آمیزد. رحمان به آن می‌گفت غَلَس. رابعه پرسیده بود یعنی چه؟ رحمان گفته بود چیزی شبیه گرگ‌ومیش خودمان. کمی مانده به سحر. بعد گفته بود بیشتر آدم‌ها در طول عمرشان حتی برای یک بار هم شده آن را ندیده‌اند.

آدم‌ها عادت دارند اول چشم‌شان عاشق شود بعد خودشان.

رفتن راه تکراری چه لطفی دارد. راه خودت را که بروی حتی اگر بروی و گم شوی و طول بکشد که به انتها برسی باز بهتر است تا از راهی بروی که همه می‌روند.

خدایا ما رو از شر این دو وسوسه منحوس نجات بده؛ وسوسهٔ بد فکر کردن دربارهٔ دیگران و وسوسهٔ داوری شتابزده دربارهٔ انگیزه‌هاشون.»

«هر چیزی را ثمره‌ای است و ثمرهٔ معرفت روی به خدای تعالی آوردن است.»

«کعبه؟ کعبه بت معبود در روی زمین است. نه خدا در آن است نه از آن بیرون است!»

«اهل سینماست؟ رحمان؟» «نه. بیشتر اهل کتابه. میگه آدمای تنبل میرن سینما.» «چرا تنبل؟!» «چون حوصلهٔ کتاب خوندن ندارن.»

شنیدن درد، دردآور نیست. باید درد را تجربه کنی تا دردت بگیرد.

بکوشید تا دلی بیدار به دست آرید که چون دل بیدار شد او را به یار حاجت نیست. یعنی دل بیدار آن است که در حق گم‌شده است و هرکه گم شد با یار چه کند؟

فرشته مرگ به رابعه رسید. رابعه گفت کیستی؟ فرشته مرگ گفت من بر هم زنندهٔ همه لذت‌ها، یتیم کننده بچه‌ها و بیوه کنندهٔ زن‌ها هستم. رابعه گفت چرا همش از بدی خودت می‌گویی؟ چرا نمی‌گویی من رسانندهٔ دوست به دوست هستم.

. یک: پاک است آن خدایی که اشیاء را ظاهر کرد در حالیکه خودش عین آن‌هاست. دو: حق، باطل خلق است و خلق، ظاهر حق. سه: نسبت هستی با خدا مثل نسبت موج با دریاست.

رابعه گفت: «یا بنی‌آدم! از دیده به حق منزلی نیست و از زبان‌ها بدو راه نیست؛ و سمع، شاه‌راه زحمت گویندگان است و دست‌وپای، سکان حیرت‌اند و کار با دل افتاده است. بکوشید تا دلی بیدار به دست آرید که چون دل بیدار شد او را به یار حاجت نیست. یعنی دل بیدار آن است که در حق گم‌شده است و هرکه گم شد با یار چه کند؟» شیخ عطار نیشابوری

بی‌تاب است. انگار که عاشق کسی باشد و خودش هم نداند که او کیست. یا عاشق کسی باشد و بداند کیست و اجازه اقرار نداشته باشد. یا وضع بدتر از این حتی؛ عاشق کسی باشد و بداند کیست و اقرار کند و معشوق او را براند. درد روی درد. مگر می‌شود از این درد به کسی حرفی زد؟ مگر چند نفر را می‌شناسی که از این دردها داشته باشند؟ چند نفر این‌جوری عاشق شده‌اند.

حالا زود مثل یه خانومه زبر و زرنگ

دوست دارم یکی یکیه آدما جلوم رو بگیرن

رحمان اخم کرده بود و گفته بود رابعه، پس اعتماد به نفس‌ات کو؟ طوری با بهت گفته بود این را که انگار گفته باشد رابعه، پس دستت کو؟ یا چشمت کو؟ یا مثلاً آن یکی پایت کو؟

بی‌تاب است. انگار که عاشق کسی باشد و خودش هم نداند که او کیست

چرا فکر می‌کند اولین رسم عاشقی این است که زحمت همه دردها و خواسته‌هایت را خودت گردن بگیری؟

«هیچ وقت علت دعوای کسی رو نپرس. چون چیز شنیدنی‌ای از توش در نمیاد. اگه به درد بخور بود با دعوا مطرح نمیشد. ذهنت آشغال‌دونیه مگه پسر؟»

دوست داشتن شجاعت می‌آورد و دوست داشته شدن قدرت.

این لحظه همان لحظهٔ ترسناکی است که زن‌ها همیشه توی ذهن‌شان مرور می‌کنند و بعد ناتوان از پیدا کردن مقصد با پختن یک شام خوشمزه برای اهالی خانه سفر را شروع نکرده به پایان می‌رسانند

مگر شرط اول عاشقی دیدن نیست؟ رحمان گفت شرط آخر است باباجان. شرط اول جای خالی دل است! «راب...»

بدبخت‌ترین آدم‌ها کسانی هستند که در سن خودشان زندگی نمی‌کنند و همیشه حسرتی را به آینده می‌برند.

از نقش مفردی که مزاحم جمع باشد خوشش نمی‌آمد.

مگر می‌شود از این درد به کسی حرفی زد؟ مگر چند نفر را می‌شناسی که از این دردها داشته باشند؟ چند نفر این‌جوری عاشق شده‌اند. آدم‌ها عادت دارند اول چشم‌شان عاشق شود بعد خودشان. بدترین حالت عاشقی وقتی است که اتفاقِ عکس بیفتد؛ خودت زودتر از چشمت عاشق شده باشی. شرط اول عاشقی درتمام طول تاریخ بشر، دیدن روی یار بوده.

چیه رابعه؟ تو فکر می‌کنی کسی که عاشق نباشد می‌تواند زنده بماند؟ هر که می‌گوید وصال، عشق را تمام می‌کند یک جا را اشتباه کرده. وصال باعث می‌شود تو دنبال عشق دیگری باشی؛ وگرنه عشق تمام شدنی نیست رابعه! عشق جریان دارد. تا آخرین نفسی که می‌کشی جریان دارد. عشق تمام شود تو هم تمام می‌شوی

«هیچ وقت علت دعوای کسی رو نپرس. چون چیز شنیدنی‌ای از توش در نمیاد. اگه به درد بخور بود با دعوا مطرح نمیشد.

ما دنبال حقیقت نیستیم. ما خادم مصلحت‌ایم. خطرناک است

بکوشید تا دلی بیدار به دست آرید که چون دل بیدار شد او را به یار حاجت نیست.