بریده‌هایی از کتاب سفر شفابخش

با وجود چهرۀ شاد و امیدبخشی که گاهی دنیا به شکل آزاردهنده‌ای از خودش نشان می‌دهد، در رنج و عذاب بودن طبیعی است؛ خیلی طبیعی است. از همۀ این‌ها گذشته، هیچ‌وقت نباید برای اینکه حالمان خوش نیست، احساس کنیم با بقیه فرق داریم.

جوامع ما گاهی با این پرسش درگیر هستند که هنر به چه دردی می‌خورد؟ جواب این سؤال ساده است: هنر سلاحی است علیه یأس و ناامیدی؛ ابزاری است که با آن می‌توان از حس انزوا و متمایز بودن کاست. هنر زمینه‌ای را فراهم می‌کند تا غم درون من با بزرگ‌منشی و هوشمندی با غم درون شما مواجه شود.

به خواب رفتن خرد هیولا را بیدار می‌کند

شاید لازم باشد خودمان را بابت اشتباهاتمان ببخشیم، از این نیاز به بی‌نظیر بودن دست بکشیم، از بلندپروازی‌های دنیوی صرف‌نظر کنیم و یک بار و برای همیشه این تصور را کنار بگذاریم که ذهنمان می‌تواند آن‌قدرها که آرزویش را داشتیم، منطقی و قابل‌اعتماد باشد.

برای مواجه شدن با گذشته به ذوق‌وشوق بیش از حد برای خودکاوی نیازی نداریم. لازم نیست برای خودمان دل بسوزانیم یا از دست پدر و مادرمان به شکل دیوانه‌واری خشمگین باشیم؛ پدر و مادری که فقط سعی می‌کردند هر کاری از دستشان برمی‌آید، انجام بدهند. تنها چیزی که لازم است، رسیدن به این درک مهم و ملال‌آور است که راه اصلی فائق آمدن بر گذشته‌مان پرداختن به آن است. باید تلاش کنیم به یاد بیاوریم؛ آن‌هم نه از سر خاطره‌بازی؛ برای اینکه یک بار برای همیشه فراموش کنیم.