بریده‌هایی از کتاب بی پروا (جلد دوم)

قرار بود، او برای همیشه مالِ من باشد. حالا با چشمان خودم می‌بینم مال کس دیگری می‌شود. چراکه دیو نمی‌تواند دلبر را داشته باشد.

برای تمام وقت‌هایی گریه می‌کنم که فکر می‌کردم نباید گریه کنم. تمام زمان‌هایی که فکر می‌کردم این کار نشان از ضعف است.

قلبم بااینکه می‌داند خواهد شکست، اما همچنان برای او می‌تپد.

لبخندی می‌زند: «عزیزم، من هیچ‌وقت نیاز نداشتم تظاهر کنم تو رو می‌خوام.»

به‌راستی که تاب‌آوردن چقدر زیباست؛ اینکه به‌رغم تمام سختی‌ها همچنان بخندی.

لِنی به‌نرمی می‌گوید: «بس کن، این حرف رو نزن. فقط زندگی نکن برای‌اینکه یک روز بمیری. بمیر برای‌اینکه به‌اندازهٔ کافی زندگی کردی.»

بگذار فکر کنند من دیوانه هستم. شاید هم واقعاً هستم. شاید این‌طوری بهتر باشد.

«تو اثباتی بر وجودِ بهشتی.»

قدرت باید به تصویر کشیده شود و احترام باید طلبیده شود.

«به‌نظرِ من که اسمت برای‌اینکه آخرین کلمه قبل‌از مردن باشه خیلی قشنگه.»

«من همیشه زخمی هستم. همیشه تاحدودی درهم‌شکسته هستم.»

لبخندی پهن و درخشان می‌زند درست مثل آسمان شب که بالای سرمان است. باور دارم او می‌تواند با ستاره‌ها رقابت کند.

اگر چیزی مانده باشد که برای آن بسوزد، برای امید زنده می‌ماند.

«شاید دوست دارم احمق بمونم؛ تا زمانی‌که به‌خاطرِ تو باشه.»

برای گذشته‌ام گریه می‌کنم، برای دختر کوچولویی که آن‌قدر دست پدرش را در دست گرفت تا اینکه کاملاً سرد شد. برای دختر کوچولویی که سعی کرد در سرزمینی که از او متنفر است زنده بماند. برای آدِنا گریه می‌کنم؛ خورشیدِ من در تاریکی که به‌سمت آن حرکت می‌کردم.

«یک بار دیگه بهش دست بزنی گلوت رو می‌بُرم. اون مال منه.»

پیش‌از اینکه مجری قانون باشم شاهزاده بودم. پیش‌از اینکه به یک هیولا تبدیل شوم، تنها پسری بودم.

خونم تنها زمانی به کار می‌آید که در بدنم بماند. ذهنم تنها زمانی به کار می‌آید که گم‌گشته نشود. قلبم تنها زمانی به کار می‌آید که نشکند. خُب، پس به نظر می‌رسد دیگر به هیچ دردی نمی‌خورم.

او شکنجه‌ای است که شاید نتوانم تحمل کنم. با کمال میل می‌خواهم او تباهیِ من باشد. نگاه خیره‌اش را بالا می‌آورد و در چشمانی که متعلق به من نیستند می‌دوزد. چشمان مردی که می‌تواند او را برای خود داشته باشد؛ اگر پِیدین اجازه‌اش را بدهد. قرار بود، او برای همیشه مالِ من باشد. حالا با چشمان خودم می‌بینم مال کس دیگری می‌شود. چراکه دیو نمی‌تواند دلبر را داشته باشد.

ما به‌شکل گریزناپذیری برای هم بد بودیم.

فقط زندگی نکن برای‌اینکه یک روز بمیری. بمیر برای‌اینکه به‌اندازهٔ کافی زندگی کردی.

اما با چنان احترام و تقدیسی به من نگاه می‌کند انگار دین و آیینِ او هستم.

و من انتقامم رو خواهم گرفت.

«این‌طوری بهم نگاه نکن.» به‌نرمی سؤال می‌کند: «چطوری؟» «طوری که انگار لیاقتِ دیده‌شدن رو دارم.»

«همیشه سعی داری لباس‌های من رو دربیاری این‌طور نیست عزیزم؟»

این واقعاً وحشتناک است که از تمام کارهای وحشتناکی که انجام داده آگاه باشم و باوجوداین او را بخواهم.

به‌راستی که تاب‌آوردن چقدر زیباست؛ اینکه به‌رغم تمام سختی‌ها همچنان بخندی.

قدرت باید به تصویر کشیده شود و احترام باید طلبیده شود

برای جان‌های بی‌پروایی که جرئت دوست داشتن و دوست داشته‌شدن را دارند.

او لنگرِ من در این دنیاست و من حاضرم تا وقتی در کنار او هستم غرق بشوم.