بریده‌هایی از کتاب بی پروا (جلد دوم)

قرار بود، او برای همیشه مالِ من باشد. حالا با چشمان خودم می‌بینم مال کس دیگری می‌شود. چراکه دیو نمی‌تواند دلبر را داشته باشد.

برای تمام وقت‌هایی گریه می‌کنم که فکر می‌کردم نباید گریه کنم. تمام زمان‌هایی که فکر می‌کردم این کار نشان از ضعف است.

قلبم بااینکه می‌داند خواهد شکست، اما همچنان برای او می‌تپد.

به‌راستی که تاب‌آوردن چقدر زیباست؛ اینکه به‌رغم تمام سختی‌ها همچنان بخندی.

لبخندی می‌زند: «عزیزم، من هیچ‌وقت نیاز نداشتم تظاهر کنم تو رو می‌خوام.»

لِنی به‌نرمی می‌گوید: «بس کن، این حرف رو نزن. فقط زندگی نکن برای‌اینکه یک روز بمیری. بمیر برای‌اینکه به‌اندازهٔ کافی زندگی کردی.»

بگذار فکر کنند من دیوانه هستم. شاید هم واقعاً هستم. شاید این‌طوری بهتر باشد.

«تو اثباتی بر وجودِ بهشتی.»

«به‌نظرِ من که اسمت برای‌اینکه آخرین کلمه قبل‌از مردن باشه خیلی قشنگه.»

قدرت باید به تصویر کشیده شود و احترام باید طلبیده شود.

لبخندی پهن و درخشان می‌زند درست مثل آسمان شب که بالای سرمان است. باور دارم او می‌تواند با ستاره‌ها رقابت کند.

«من همیشه زخمی هستم. همیشه تاحدودی درهم‌شکسته هستم.»

«شاید دوست دارم احمق بمونم؛ تا زمانی‌که به‌خاطرِ تو باشه.»

اگر چیزی مانده باشد که برای آن بسوزد، برای امید زنده می‌ماند.

«یک بار دیگه بهش دست بزنی گلوت رو می‌بُرم. اون مال منه.»

برای گذشته‌ام گریه می‌کنم، برای دختر کوچولویی که آن‌قدر دست پدرش را در دست گرفت تا اینکه کاملاً سرد شد. برای دختر کوچولویی که سعی کرد در سرزمینی که از او متنفر است زنده بماند. برای آدِنا گریه می‌کنم؛ خورشیدِ من در تاریکی که به‌سمت آن حرکت می‌کردم.

پیش‌از اینکه مجری قانون باشم شاهزاده بودم. پیش‌از اینکه به یک هیولا تبدیل شوم، تنها پسری بودم.

او شکنجه‌ای است که شاید نتوانم تحمل کنم. با کمال میل می‌خواهم او تباهیِ من باشد. نگاه خیره‌اش را بالا می‌آورد و در چشمانی که متعلق به من نیستند می‌دوزد. چشمان مردی که می‌تواند او را برای خود داشته باشد؛ اگر پِیدین اجازه‌اش را بدهد. قرار بود، او برای همیشه مالِ من باشد. حالا با چشمان خودم می‌بینم مال کس دیگری می‌شود. چراکه دیو نمی‌تواند دلبر را داشته باشد.

اما با چنان احترام و تقدیسی به من نگاه می‌کند انگار دین و آیینِ او هستم.

«این‌طوری بهم نگاه نکن.» به‌نرمی سؤال می‌کند: «چطوری؟» «طوری که انگار لیاقتِ دیده‌شدن رو دارم.»

خونم تنها زمانی به کار می‌آید که در بدنم بماند. ذهنم تنها زمانی به کار می‌آید که گم‌گشته نشود. قلبم تنها زمانی به کار می‌آید که نشکند. خُب، پس به نظر می‌رسد دیگر به هیچ دردی نمی‌خورم.

برای جان‌های بی‌پروایی که جرئت دوست داشتن و دوست داشته‌شدن را دارند.

«وقتی همه‌چیزِ یک آدم دیگه هستی، چطور ممکنه هیچی نباشی؟»

قرار بود، او برای همیشه مالِ من باشد. حالا با چشمان خودم می‌بینم مال کس دیگری می‌شود. چراکه دیو نمی‌تواند دلبر را داشته باشد.

«همیشه سعی داری لباس‌های من رو دربیاری این‌طور نیست عزیزم؟»

او لنگرِ من در این دنیاست و من حاضرم تا وقتی در کنار او هستم غرق بشوم.

و من انتقامم رو خواهم گرفت.

این واقعاً وحشتناک است که از تمام کارهای وحشتناکی که انجام داده آگاه باشم و باوجوداین او را بخواهم.

چشمانم پف کرده‌اند، رد اشک‌ها روی صورتم مانده، اما با چنان احترام و تقدیسی به من نگاه می‌کند انگار دین و آیینِ او هستم.

به‌راستی که تاب‌آوردن چقدر زیباست؛ اینکه به‌رغم تمام سختی‌ها همچنان بخندی.