بریده‌هایی از کتاب نیمه شب

«بذار یه راز کوچیکی رو بهت بگم.» برمی‌گردم داخل اتاق و می‌نشینم لبهٔ تختش. «رازی که آدما تا وقتی سنشون نره بالا متوجهش نمی‌شن. اینکه همه یه‌ذره عجیبن. بعضی‌ها بیشتر از بقیه این رو پنهون می‌کنن، ولی حقیقت همینه. همه عجیبن.» «حتی شما؟» «حتی من.» سعی می‌کنم زیاد به اینکه این حرف تا چه حد درست است، فکر نکنم. «پس نباید به اینکه یه‌ذره عجیبم اهمیت بدم؟» «تنها چیزی که باید بهش اهمیت بدی اینه که خودت باشی. مهم هم نیست اون شخص کی باشه. شاید بعضی از آدما از چیزی که هستی خوششون نیاد اما خیلی‌های دیگه دوستت خواهند داشت. این رو بهت قول می‌دم.»

تحمل شنیدن اخبار بد، کنار یه دوست آسون‌تره

«تنها چیزی که باید بهش اهمیت بدی اینه که خودت باشی. مهم هم نیست اون شخص کی باشه. شاید بعضی از آدما از چیزی که هستی خوششون نیاد اما خیلی‌های دیگه دوستت خواهند داشت. این رو بهت قول می‌دم.»

چند سناریو به ذهنم می‌رسد و با بدترینشان شروع می‌شود، چون این حالت پیش‌فرض من است. ذهنم همیشه به‌سمت هشدارآمیزترین و ترسناک‌ترین احتمالات کشیده می‌شود.

حس امنیت دارد. مثل یک آغوش.

تا اینکه دیگر دوران خوب هم تمام شد. و حالا اینجا هستم و دارم در خانه‌ای تاریک پرسه می‌زنم که با جعبه‌هایی پر شده که حاوی بقایای آن دوران خوب هستند.

دوباره خودکار و دفترچه را برمی‌دارم. تنها چارهٔ بی‌خوابی‌ام که انگار کمی تأثیر مثبت دارد. دو روانشناس آخر به من گفتند اگر چیزی به فکرم رسید و تا نزدیکی‌های صبح ذهنم را به خود مشغول کرد، بهتر است که آن را بیاورم روی کاغذ. با انجام این کار، به مغزم اجازه می‌دهم فکر کردن دربارهٔ آن موضوع را به بعد موکول کند؛ مثل یک دکمهٔ اسنوز ذهنی. البته همیشه هم کارساز نیست، اما بهتر از هیچی است.

مثل چی نگرانم. فقط تو تظاهر به اینکه نگران نیستم استاد شده‌م.

تنها کاری که می‌توانیم انجام دهیم این است که روزمان را ادامه دهیم

می‌گوید: «هیچ‌وقت نگو هیچ‌وقت.

گمونم تو این شرایط احساسات من اصلاً مهم نیست.

در این دنیا بچه‌های عجیب مثل آهن‌ربا گردن‌کلفت‌ها را به خودشان جذب می‌کنند و می‌ترسد اگر بیلی کمی آن پرچم عجیب بودنش را پایین نیاورد، زندگی برایش سخت و سخت‌تر شود.

«چی فرق کرده؟» «من، من تغییر کردم. حداقل افکارم فرق کرده.»

کسی که نمی‌توانم ببینمش، ولی قطع به یقین آن بیرون است. از این خانه به آن خانه می‌رود و دنبال کودک دیگری می‌گردد تا او را بدزدد.

در طول چندین دهه، تجربه به من یاد داده که این صدا فقط توی سر خودم است. رؤیا، خاطره، وهم و خیال، همه دست در دست هم.

کسی که حالا دیگر نیست.

فهمیده‌ام که وقتی حرف از آدم‌ها به میان می‌آید، بهتر این است که خاطرات دست‌نخورده باقی بمانند.

من تصور می‌کردم واقعیت چیز دیگری است، ولی حالا که این فرضیه تأیید شده، حس متفاوتی دارم. چون در اعماق وجودم هرگز نمی‌خواستم چنین چیزی را باور کنم.

تمام هوای ریه‌هایم تخلیه می‌شود و آخرین کورسوی امید را هم با خود می‌برد. یک آن حس می‌کنم دارم غرق می‌شوم. خودم را مجبور می‌کنم نفس بکشم

حین پرسیدن همچنان چشمانم را بسته نگه می‌دارم، انگار با این کار پرسیدن سؤال راحت‌تر می‌شود ولی نمی‌شود. چون بخشی از وجودم اصلاً نمی‌خواهد جواب را بداند؛ هرچند که باید بدانم، که بفهمم بهتر از تصوراتم است یا بدتر.

تمام این مدت دوست داشتم فکر کنم هنوز زنده‌س. می‌دونستم این‌طور نیست، اما امید داشتن و چنگ انداختن به همچین تصوری خوب بود.

با این حقیقت تلخ روبه‌رو شده‌ایم که هر امیدی که داشتیم، حالا دیگر از بین رفته.

«لعنتی. خیلی آشفته شدم.» می‌گویم: «همه‌مون همینیم.» «تو نه. تو خیلی خوب داری از پسش برمیای.» کاش از آن «خواب» خبر داشت، از بی‌خوابی و احساس گناه و غصه و صف طویل روانشناس‌هایی که از اوایل نوجوانی تا الان داشته‌ام و علی‌رغم تلاش‌های شجاعانه و بی‌شائبه‌شان نتوانسته‌اند حتی یک ذره هم به من کمک کنند. «ظاهر می‌تونه گول‌زننده باشه.»

حقیقت بی‌رحم و تلخه.

اگر جوابی برای این سؤالات نباشد، تنها چیزی که باقی می‌ماند یک حس ناامیدی غمناک است.

همیشه افکار مختلف توی سرش می‌چرخند، آن‌قدر که عمیقاً منقلب و دچار فروپاشی می‌شود.

«تنها چیزی که باید بهش اهمیت بدی اینه که خودت باشی. مهم هم نیست اون شخص کی باشه. شاید بعضی از آدما از چیزی که هستی خوششون نیاد اما خیلی‌های دیگه دوستت خواهند داشت. این رو بهت قول می‌دم.»

سهم یک مادر از زندگی، نگرانی‌های بی‌پایان است.

گاهی اوقات عجیب بودن اصلاً چیز بدی نیست.

زندگی کردن با گناهته که سخته. این از هر زندانی بدتره.