کتاب نیمه شب

«بذار یه راز کوچیکی رو بهت بگم.» برمی‌گردم داخل اتاق و می‌نشینم لبهٔ تختش. «رازی که آدما تا وقتی سنشون نره بالا متوجهش نمی‌شن. اینکه همه یه‌ذره عجیبن. بعضی‌ها بیشتر از بقیه این رو پنهون می‌کنن، ولی حقیقت همینه. همه عجیبن.» «حتی شما؟» «حتی من.» سعی می‌کنم زیاد به اینکه این حرف تا چه حد درست است، فکر نکنم. «پس نباید به اینکه یه‌ذره عجیبم اهمیت بدم؟» «تنها چیزی که باید بهش اهمیت بدی اینه که خودت باشی. مهم هم نیست اون شخص کی باشه. شاید بعضی از آدما از چیزی که هستی خوششون نیاد اما خیلی‌های دیگه دوستت خواهند داشت. این رو بهت قول می‌دم.»

مثل چی نگرانم. فقط تو تظاهر به اینکه نگران نیستم استاد شده‌م.

تحمل شنیدن اخبار بد، کنار یه دوست آسون‌تره

چند سناریو به ذهنم می‌رسد و با بدترینشان شروع می‌شود، چون این حالت پیش‌فرض من است. ذهنم همیشه به‌سمت هشدارآمیزترین و ترسناک‌ترین احتمالات کشیده می‌شود.

همه‌چیز برایم بیش از حد بود. درد، غم، استرس برای حفظ خونسردی، درحالی‌که تمام تارو پود وجودم می‌خواست از هم باز شود.

«تنها چیزی که باید بهش اهمیت بدی اینه که خودت باشی. مهم هم نیست اون شخص کی باشه. شاید بعضی از آدما از چیزی که هستی خوششون نیاد اما خیلی‌های دیگه دوستت خواهند داشت. این رو بهت قول می‌دم.»

«چی فرق کرده؟» «من، من تغییر کردم. حداقل افکارم فرق کرده.»

تمام این مدت دوست داشتم فکر کنم هنوز زنده‌س. می‌دونستم این‌طور نیست، اما امید داشتن و چنگ انداختن به همچین تصوری خوب بود.

با این حقیقت تلخ روبه‌رو شده‌ایم که هر امیدی که داشتیم، حالا دیگر از بین رفته.

تا اینکه دیگر دوران خوب هم تمام شد. و حالا اینجا هستم و دارم در خانه‌ای تاریک پرسه می‌زنم که با جعبه‌هایی پر شده که حاوی بقایای آن دوران خوب هستند.

اشلی می‌گوید: «عیب نداره غصه نخور.» و از اینکه چقدر حرفش بیهوده به نظر می‌رسد، ناراحت می‌شود. آیا این جمله تابه‌حال باعث آرام شدن کسی شده؟

حس امنیت دارد. مثل یک آغوش.

دوباره خودکار و دفترچه را برمی‌دارم. تنها چارهٔ بی‌خوابی‌ام که انگار کمی تأثیر مثبت دارد. دو روانشناس آخر به من گفتند اگر چیزی به فکرم رسید و تا نزدیکی‌های صبح ذهنم را به خود مشغول کرد، بهتر است که آن را بیاورم روی کاغذ. با انجام این کار، به مغزم اجازه می‌دهم فکر کردن دربارهٔ آن موضوع را به بعد موکول کند؛ مثل یک دکمهٔ اسنوز ذهنی. البته همیشه هم کارساز نیست، اما بهتر از هیچی است.

تنها کاری که می‌توانیم انجام دهیم این است که روزمان را ادامه دهیم

همیشه افکار مختلف توی سرش می‌چرخند، آن‌قدر که عمیقاً منقلب و دچار فروپاشی می‌شود.

کسی که حالا دیگر نیست.

می‌گوید: «هیچ‌وقت نگو هیچ‌وقت.

گمونم تو این شرایط احساسات من اصلاً مهم نیست.

او هیچ‌چیز مشترکی با آن‌ها جز اینکه در یک محل زندگی می‌کنند، ندارد. حتی زیاد ازشان خوشش نمی‌آید.

دنیا اغلب اوقات ظالم و بی‌رحم است و انگار با گذر زمان اوضاع وخیم و وخیم‌تر می‌شود.

در طول چندین دهه، تجربه به من یاد داده که این صدا فقط توی سر خودم است. رؤیا، خاطره، وهم و خیال، همه دست در دست هم.

فهمیده‌ام که وقتی حرف از آدم‌ها به میان می‌آید، بهتر این است که خاطرات دست‌نخورده باقی بمانند.

من تصور می‌کردم واقعیت چیز دیگری است، ولی حالا که این فرضیه تأیید شده، حس متفاوتی دارم. چون در اعماق وجودم هرگز نمی‌خواستم چنین چیزی را باور کنم.

اگر جوابی برای این سؤالات نباشد، تنها چیزی که باقی می‌ماند یک حس ناامیدی غمناک است.

سهم یک مادر از زندگی، نگرانی‌های بی‌پایان است.

خودش هم نمی‌داند دقیقاً چه حسی دارد. تنها چیزی که می‌داند این است که از این وضع متنفر است.

تاجایی‌که توان داشتم پا گذاشتم به فرار. اما دستشان رسید.

آرزو دارد ای‌کاش توانایی کنترل مسائلی را داشته باشد که به‌شدت از کنترل او خارج‌اند.

قسمتی از حیاطی آشنا را می‌بیند. چمن‌های تازه کوتاه شده، آسمان آبی روشن، تلألو خورشید که تازه‌تازه دارد درختان دوردست را روشن می‌کند.

یک کلام، چه کسی می‌تواند همه‌چیز را طوری اداره کند که به نظر برسد هیچ تلاشی پشتش نبوده، ولی در اصل خیلی هم خسته‌کننده بوده؟