بریده‌هایی از کتاب زندگی نامه آل پاچینو

یک‌جورهایی همیشه ظاهراً تماشاگر همه چیز بودم؛

از سنین پایین یاد گرفتم که با تخیلم دوست شوم. گاهی اوقات رضایت از تنهایی می‌تواند موهبتی متفاوت باشد، به‌خصوص برای افرادی که زندگی خود را با آنها شریک هستید.

زمانی که بازیگران مشتاق گهگاه از من می‌پرسند: «چطور تو موفق شدی و من نشدم؟ من همیشه خواستم که موفق شوم.» من به آنها می‌گویم: «شما خواستید، من مجبور بودم.»

هدیهٔ مطلق خدا بود. من در تمام مدتی که روی این سیاره زندگی کرده‌ام نجات‌دهنده‌هایی داشتم، و او شاید اولین نفرشان بود.

«باید در خود بود، مدام باید در خود بود! در شعر یا در پرهیزگاری آن‌طور که دلتان می‌خواهد.»

تاریکی ممکن است در گوشه‌ای اشتباه در کمین باشد.

ما مردمانی فراری هستیم این نیز میراث ماست.

وقتی پدرت را از دست می‌دهی، همیشه به‌نوعی دنبال یکی به جای او هستی.