بریده‌هایی از کتاب هلن

هنگامی‌که دو تن محبوب یکدیگرند، نباید یکی از ایشان در تنهایی درد بکشد!

تئوکلومنوس: تو حق نداری کارهای مرا داوری کنی. خدمتکار: اگر آنچه می‌گویم درست باشد، این حق را دارم. تئوکلومنوس: پس من دیگر ارباب نیستم، یکی برده‌ام! خدمتکار: آری، تو هنگامی اربابی که کار درست را انجام دهی،

منلائوس: من نه به خاک می‌افتم و نه چشمانم را از اشک می‌انبارم؛ و گرچه می‌گویند که شایسته است که یکی روان‌نژاده به هنگام مصیبت بگرید، برای من، گریستن، آن سرفرازی را که در تروا بدان دست یافته‌ام بدل به ننگ می‌کند. من خواه نژاده باشم خواه نباشم، از میان دلاوری و اشک، دلاوری را برمی‌گزینم.

من نفس می‌کشم اما مرده‌ام.

تو به‌جای خبرهای خوب در پی خبرهای بدی! چشم‌به‌راه تباهی هستی تا شادی!

چه سودی‌ست در خود را تیره‌بخت دانستن پیش از آنکه از حقیقت پس پرده باخبر گردی؟

هنگامی‌که یک زن با مردی که از او بیزار است پیوند زناشویی می‌بندد، از خودش هم بیزار می‌شود.

نخست آنکه نام نیکم تباه گشته است با‌آنکه هیچ بد نکرده‌ام و هیچ‌چیز بدتر از آن نیست که نامت به ننگی آلوده گردد که در آن دستی نداشته‌ای.

خرد و دوراندیشی بهترین غیب‌گوها هستند!

منلائوس: اما من یک مَردَم. نمی‌توانم شوی دو زن باشم!