بریده‌هایی از کتاب دید در تاریکی

تا زخم‌ها نباشد، مرهمی نیست تا ویرانی نباشد، بنایی نیست تا شب نباشد، سپیده نیست

سلامت روان ما به مویی بند است و هیچ‌چیز ارزش خطرکردن برای آن را ندارد.

«آدم بی‌سواد دیگران را سرزنش می‌کند؛ آدم کم‌وبیش با سواد خودش را و آدم کاملاً باسواد هیچ‌کس را سرزنش نمی‌کند.»

«نه قادر به زندگی و نه قادر به مردن.»

شاید حتی بدون عذرخواهی برای «احساساتی‌شدن» آشکارا گریه کنیم، زیرا یاد خواهیم گرفت که گریه به‌هیچ‌وجه نامناسب‌تر، خجالت‌آورتر یا مسری‌تر از خندیدن نیست. سوگواری با صدای بلند به‌مثابهٔ نشانهٔ ناتوانی در «کنترل خود» دیده نخواهد شد. بلکه روشی باوقار برای انسان‌ها در بیان انسانیت خود به هنگام کنارآمدن با زندگی تلقی خواهد شد.

با تمام وجود دریده شدم به دست یک کلمه، یک نگاه، یک اشاره از خود، خویشاوند و غریبه روحم پرید به گوشه‌ای خزید و پنهان شد لنگان‌لنگان به این‌سو و آن‌سو می‌روم در جست‌وجوی آرامش می‌کوشم آن را به خانه بازگردانم اما منی که درخانه است بی‌آن به موجودی بیگانه بدل شده است

هرکسی که سایه‌ای می‌اندازد و سپس از ما می‌خواهد آنچه را می‌بینیم باور کنیم، یک عروسک‌گردان است.

«تمام زندگی شایستهٔ اندوه است؛ مشکلات جدید پیش از اینکه با مسائل قدیمی کنار بیایید، بر شما هجوم خواهند آورد.»

یکی از دلایلی که باعث شده عزاداری من طولانی شود، احتمالاً فشار برای بهبودی پیش از گذشت دوازده ماه است.

«انسان کامل بودن به معنای تجربهٔ مداوم شادی نیست، بلکه به این معناست که تمام طیف احساسات را تجربه کنیم.»

نیازی به تحت‌تأثیر قراردادن کسی ندارم. در عوض، می‌خواهم آزادی واژگون‌شدن بدون عذرخواهی را داشته باشم.

«برای کسی به این عزیزی، چه ننگ یا محدودیتی برای اندوه وجود دارد؟

مک اینرنی کتاب‌هایی دربارهٔ زندگی با فقدان -نه به‌رغم آن- نوشته است. او همچنین پادکست وحشتناکه، ممنون که پرسیدی را میزبانی می‌کند، یک پلتفرم عمومی که قصد ندارد پایان‌های خوش مصنوعی برای داستان‌ها رقم بزند.