بریده‌هایی از کتاب دید در تاریکی

سلامت روان ما به مویی بند است و هیچ‌چیز ارزش خطرکردن برای آن را ندارد.

«نه قادر به زندگی و نه قادر به مردن.»

شاید حتی بدون عذرخواهی برای «احساساتی‌شدن» آشکارا گریه کنیم، زیرا یاد خواهیم گرفت که گریه به‌هیچ‌وجه نامناسب‌تر، خجالت‌آورتر یا مسری‌تر از خندیدن نیست. سوگواری با صدای بلند به‌مثابهٔ نشانهٔ ناتوانی در «کنترل خود» دیده نخواهد شد. بلکه روشی باوقار برای انسان‌ها در بیان انسانیت خود به هنگام کنارآمدن با زندگی تلقی خواهد شد.

«تمام زندگی شایستهٔ اندوه است؛ مشکلات جدید پیش از اینکه با مسائل قدیمی کنار بیایید، بر شما هجوم خواهند آورد.»

یکی از دلایلی که باعث شده عزاداری من طولانی شود، احتمالاً فشار برای بهبودی پیش از گذشت دوازده ماه است.

نیازی به تحت‌تأثیر قراردادن کسی ندارم. در عوض، می‌خواهم آزادی واژگون‌شدن بدون عذرخواهی را داشته باشم.

«برای کسی به این عزیزی، چه ننگ یا محدودیتی برای اندوه وجود دارد؟

مک اینرنی کتاب‌هایی دربارهٔ زندگی با فقدان -نه به‌رغم آن- نوشته است. او همچنین پادکست وحشتناکه، ممنون که پرسیدی را میزبانی می‌کند، یک پلتفرم عمومی که قصد ندارد پایان‌های خوش مصنوعی برای داستان‌ها رقم بزند.