کتاب ایرانیان در نبرد با ستمگران

ایرانیان با شنیدنِ خبر، گروه گروه، زاری‌کنان از خانه‌ها بیرون آمدند. اشکِ خون از چشم‌ها جاری و رخسارها از رنجِ درون، زرد و زار و بر زبان‌ها بادِ سردِ حسرت بود.

موجِ خون چون موجی از دریا به سوی کوه رفت. از انبوهِ کُشته‌ها در دشت پُشته‌هایی چون کوه درست شد.

جهانا چه خواهی زِ پَروَردِگان چه پَروَردِگان داغ دل بُردگان

ایرانیان در نبرد با ستمگران

افراسیاب که به خواستِ یزدان از کشتنِ نوزاد گذشته بود، به پیران گفت: این کودک میانِ مردم نباشد، او را به گله‌دارانِ کوه‌نشین بسپار که بینِ آنها بزرگ شود، کوشش کن نداند کیست و من فرمان دادم به شبانانِ سپرده شود. کسی به او نیاموزد از چه نژادی است، از کاری که با پدرش شده، چیزی نداند.

چه سازی چو چاره به دستِ تو نیست درازست و در دام و شَستِ تو نیست گَر ایدون که بَد بینی از روزگار به نیکی هم او باشد آموزگار

چو بشنید پیران بخندید و گفت نمانَد نژاد و هُنَر در نَهُفت

یکی را سَرَش بَرکِشَد تا به ماه فَراز آوَرَد راستش زیرِ چاه چنین است کِردارِ چرخِ بَرین گَهی این بر آن و گَهی آن بر این

برفتند با مویه ایرانیان بر آن سوگ بسته به زاری میان همه دیده پر خون و رخساره زرد روان از سیاوش پر از بادِ سرد

تو را عشقِ سودابه و بَدخُوی ز سر برگرفت افسرِ خُسروَی کنون آشکارا ببینی همی که بر موجِ دریا نشینی همی از اندیشه و خوی شاه سِتُرگ دَرآمد به ایران زیانی بزرگ کسی کو بُوَد مِهتَرِ انجمن کَفَن بهتر او را زِ فرمانِ زن

سیاوش زِ گفتار زن شد به باد خجسته زنی کو زِ مادر نزاد (نژاد)؟