کتاب خانه سپتامبر

‫از آنجا به بعد، همه‌چیز خیلی خیلی بدتر شد، اما همه‌چیز دوام‌آوردنی است و طبعاً من دوام آوردم.

در حال حاضر تمام شواهد نشان می‌داد که شکست خورده‌ام. به گمانم این روزها در اکثر چیزها شکست می‌خوردم.

بعضی‌وقتا جدایی آدما بهتر از با هم بودنشونه.»

«حتی متعهدانه‌ترین روابط هم ممکنه به نقطۀ شکست برسن.»

نکته‌ای جالب و قابل توجه در باب تنهایی وجود دارد؛ وقتی دارد اتفاق می‌افتد، آدم واقعاً متوجهش نمی‌شود.

آدم به انزوا خو می‌کند، اما تنها تلنگری کافی است تا او را به این ادراک برساند که در چند سال گذشته با همه‌چیز دست‌تنها دست‌وپنجه نرم کرده است.

اگر قرار است آدم درگیر یک دلشورۀ مهیب شود، دست‌کم بهتر است در حین وقوعش از منظرۀ مقابلش لذت ببرد.

ترجیح دادم که نگرانی به خودم راه ندهم. نگرانی وقت و زحمت می‌برد و آدم باید این روزها در باب چیزهایی که وقت و تلاشش را صرفشان می‌کرد، سختگیر می‌بود.

آدم نیاز داشت در مواجهه با یک چیز بزرگ کنترل‌ناپذیر، بر چیزی چیرگی یابد.

آدم نیاز داشت در مواجهه با یک چیز بزرگ کنترل‌ناپذیر، بر چیزی چیرگی یابد.

آه کشیدم و نقاشی را رها کردم. چای. نوبت چای بود.