بریده‌هایی از کتاب نغمه آشیل

می‌تونی یه نیزه رو به‌جای چوب دستیت استفاده کنی؛ اما بازم تغییری در ماهیتش ایجاد نمی‌کنه.»

هنگامی‌که لبخند می‌زد، گوشه چشمانش همانند برگی که به آتش کشیده شده باشد چین می‌خورد و جمع می‌شد. خود او نیز همانند آتش بود. هنگامی‌که به اطراف می‌نگریست چشمانش می‌درخشید، حتی هنگامی‌که با موهای ژولیده بیدار می‌شد و هنوز چشمانش گیج خواب بود نیز سیمایش دل‌فریب بود.

جداسازی ملت‌ها از احمقانه‌ترین ابداعات انسان‌های فانی است.

تنها با اندیشیدن به مرگش به من نیز احساس مُردن دست می‌داد، گویی در آسمانی تیره‌وتار سقوط می‌کردم.

به‌قدری غم و اندوهم زیاد بود که هر آن ممکن بود پوستم را بشکافد و بیرون بریزد.

او منظورش را همان‌طور که بود بیان می‌کرد؛ اما اگر کسی واضح سخن نمی‌گفت گیج می‌شد. بعضی‌ها ممکن است این را سادگی بدانند؛ اما آیا بهتر نیست که همیشه اصل مطلب بیان شود؟

شاید این اعمال برای خدایان فضیلت به‌حساب بیاد؛ اما چطور می‌شه که جون کسی رو گرفتن مایه افتخار باشه؟

«قراره من اولین قهرمان خوشبخت و شاد باشم.» دست مرا در دستش نگه داشت. «قسم بخور.» «من چرا قسم بخورم؟» «چون تو دلیل این تصمیمم هستی. قسم بخور.» به او گفتم: «قسم می‌خورم.»

خفقانی در سینه‌ام حس کردم، مانند فریادی فروخورده بود.

هیچ خطی بر سیمایش وجود نداشت، نه چروکی و نه نشانی از پژمردگی؛ سیمایش کاملاً با طراوت بود. همانند بهار درخشنده و زرین؛ اما مرگ با تمام رشک‌ورزی‌اش، از نوشیدن خون او دوباره جوان می‌شد.

همین سختی و خطر باعث شد مصمم‌تر شوم

شیل، هیچ قانونی برای عادل بودن خدایان وجود نداره و از همه‌چیز گذشته شاید اندوه اصلی این باشه که وقتی عزیزت دنیا رو ترک می‌کنه تو هنوز زنده مونده باشی.

«یادت نره که اون به‌عنوان یه سلاح جنگی متولد شده، یه قاتل. می‌تونی یه نیزه رو به‌جای چوب دستیت استفاده کنی؛ اما بازم تغییری در ماهیتش ایجاد نمی‌کنه.»

«خیانت به دوستان عزت و افتخار نداره.»

اما یه فرد غریبه نیز دوست و برادر شخص دیگه‌اییه.

شاید اندوه اصلی این باشه که وقتی عزیزت دنیا رو ترک می‌کنه تو هنوز زنده مونده باشی.

جداسازی ملت‌ها از احمقانه‌ترین ابداعات انسان‌های فانی است. «اهمیتی نداره هر کس اهل کجا باشه، ارزشش بیشتر از دیگری نیست.»

اساطیر درون‌مایه خالصی از فرهنگ گذشتگان است که مانند جوهری مشکی بر پهنهٔ سفید تاریخ ناپیدا و ناگفته چکیده است و پس از هزاران سال ذره‌ای هم رنگ و لعابش را از دست نداده و اتفاقاً برعکس، با تجملات و زرق‌وبرق‌های امروزی رنگ و بویی تازه همراه با حماسه‌ای عظیم‌تر و مفهومی آموزنده‌تر به خود گرفته.

دیگر هرگز او را ترک نخواهم کرد. تا هنگامی‌که اجازه دهد، برای همیشه کنارش خواهم ماند.

«خدایان هیچ‌وقت نمی‌ذارن که هم مشهور باشی و هم شاد. یه راز رو بهت می‌گم.» از اینکه این‌گونه سخن می‌گفت بسیار خوشم می‌آمد. «بگو.» «قراره من اولین قهرمان خوشبخت و شاد باشم.» دست مرا در دستش نگه داشت. «قسم بخور.» «من چرا قسم بخورم؟» «چون تو دلیل این تصمیمم هستی. قسم بخور.» به او گفتم: «قسم می‌خورم.» مدهوش رنگ سرخ گونه‌ها و شعلهٔ سرکش چشمانش شدم. او نیز تکرار کرد: «منم قسم می‌خورم.»

امان از درد بی‌پایان دلدادگی و اندوه.

شنیده بودم مردمانی که نزدیک آبشار ساکن هستند بعد از مدتی دیگر صدای آب به گوششان نمی‌خورد، من نیز یاد گرفتم که در کنار هجمه‌های شوم سرنوشت به زندگی‌ام برسم.

آیا واقعاً فکر می‌کرد که او را نخواهم شناخت؟ حتی با کوچک‌ترین نشانه‌ای او را می‌شناختم، حتی در نابینایی کامل نیز بویش را تشخیص می‌دادم، سرانجام آشیل نفسش را بازیافت و استوار ایستاد. او را حتی در مرگ و در پایان دنیا نیز خواهم شناخت.

صندلی‌اش به جلو خم شد. «می‌تونم نصیحتی بهت کنم؟ اگه واقعاً دوستش هستی، پس کمکش کن که قلب رئوفش رو رها کنه. واسه کشتن به تروی می‌ریم، نه نجات کسی.»

هنگامی‌که آگاممنون از او می‌پرسید که چه زمانی با شاهزادهٔ تروی روبه‌رو می‌شود، با بی‌تزویری لبخندی عصیانگر می‌زد و می‌گفت: «مگه هکتور چه بدی‌ای در حقم کرده؟»

ملیئاگر نه به خاطر افتخار تن به نبرد داده بود و نه دوستانش، نه پیروزی، نه انتقام و نه حتی زندگی خودش. بلکه فقط به خاطر کلئوپاترا بود که با چشمانی اشک‌آلود در برابرش زانو زده بود؛ و هنر سخنوری فونیکس هم در همین است