بریده‌هایی از کتاب رقیب های ازلی

گاهی از اینکه دیگران رو دوست داشته باشم می‌ترسم.

«نمی‌خوام یه روز توی هفتادوچهارسالگی از خواب بیدارشم و متوجه بشم که اصلاً زندگی نکردم.»

چطور گذاشتی قلبت مغزت رو شکست بده؟

دارم به دو روش مختلف عاشقش می‌شم. رودررو و واژه به واژه.

فکر می‌کنم که همه زره تنمون می‌کنیم. فکر می‌کنم اونایی که این‌کارو نمی‌کنن احمق هستن و خطر بارها و بارها زخمی شدن با گوشه‌های تیز دنیا رو به جون می‌خرن؛ اما چیزی که من از این احمق‌ها یاد گرفتم، اینه که آسیب‌پذیر بودن، قدرتیه که بیشتر ما ازش وحشت داریم.

عاشق واژه‌هایی هستم که می‌نویسم؛ اما چیزی نمی‌گذره که متوجه می‌شم ازشون متنفرم، انگار که من سرنوشتم اینه که همیشه با خودم توی جنگ باشم.

خوشحال بودن جرم نیست. ***

هرکسی که برام اهمیت داره درنهایت ترکم کرده، چه به خاطر مرگ و چه به خاطر اینکه منو نمی‌خواسته.

می‌تونم بهت بگم که این دنیا داره تغییر می‌کنه. روزهای پیش‌روی ما فقط تیره و تیره‌تر می‌شن... و وقتی‌که یه چیز خوب پیدا می‌کنی؟ باید نگهش داری. نباید خودت رو نگران چیزایی بکنی که درنهایت هیچ اهمیتی ندارن. باید به خاطر اون نور، خطر کنی.

پایان را همیشه می‌شد در شروع جست.

حتی وقتی‌که انگار دنیا از حرکت ایستاده... که هرلحظه ممکنه از هم بپاشه... که هرلحظه شومه و آژیر خطر لحظه‌ای ساکت نمی‌شه... خوشحال بودن جرم نیست.

انگار که من سرنوشتم اینه که همیشه با خودم توی جنگ باشم.

حتی تضمینی وجود نداره که تا امروز بعدازظهر زنده بمونم، چه برسه به فردا. هرلحظه ممکنه بمبی از آسمون بیفته و اون وقت من هیچ‌وقت فرصت گفتن این حرفا رو پیدا نمی‌کنم.»

گاهی می‌شه قدرت رو توی مکان‌های ساکت و آروم پیدا کرد. وقتی دست کسی رو که غمی توی سینه داره در دست می‌گیری. وقتی‌که به درددل دیگران گوش می‌دی. وقتی باوجوداینکه خسته، وحشت‌زده یا نامطمئنی هرروز و هرروز پا می‌شی و به کارت ادامه می‌دی

یه بدخواه رو به دوست تبدیل کن تا یه دشمن کمتر داشته باشی.

نمی‌تونم ندای جنگیدن برای چیزی چنان پرشور رو درک کنم که در مقابلش مرگ برات ذره‌ای اهمیت نداشت.

«کاغذ و نوارهای جوهر منو حروم جنگی نکن که هیچ‌وقت به اوث و جایی که ما هستیم، نمی‌رسه. اون جنگ مشکل غربی‌هاست و ما باید مثل همیشه به زندگی عادی‌مون ادامه بدیم. یه موضوع خوب پیدا کن تا در موردش مطلب بنویسی

من یه چیز زنده رو توی فصل مرگ پرورش دادم.

ذهنش درگیر چنین چیزهایی بود (رضایتش از باد، آیریس، مقاله‌هایش در آینده، آیریس، اینکه چقدر تا غروب مانده بود، آیریس)

دست بر گونهٔ آیریس گذاشت و گفت: «ایمان داشته باش. این خونه نمی‌ریزه. نه تا وقتی‌که من توش هستم.»

شب بر شهر دامن پهن کرده بود و نور چراغ‌های شهر، مثل تابش ستارگان سقوط کرده به نظر می‌رسید.

گرسنه بود. گرسنهٔ این غذای گرم و مقوی. گرسنهٔ صحبت با مادرش وقتی در هوشیاری کامل به سر می‌برد. گرسنهٔ روزهایی از گذشته، پیش از آنکه فورست آن‌ها را ترک کند و استر به بطری‌های پر از نوشیدنی رو بیاورد.

می‌ترسم خودم رو رها کنم...

جسارت می‌خواد که زرهت رو کنار بذاری تا به مردم اجازه بدی کسی رو که هستی ببینن.

با خود اندیشید، جنگ چطور تموم می‌شه؟ با نابودی یک خدا یا نابودی هردو؟

اما کم‌کم متوجه شدم که آدما، صرفاً آدمن، ترس‌ها، رؤیاها، خواسته‌ها، دردها و اشتباه‌های خودشون رو دارن. نمی‌تونم از کسی انتظار اینو داشته باشم که منو کامل کنه. باید خودم دنبال کامل کردن خودم باشم و به گمونم، تموم اون مدت داشتم برای خودم می‌نوشتم که به اندوه و نگرانی و خواسته‌های پیچیده‌ام نظم بدم. حتی حالا، دارم به این فکر می‌کنم که چقدر ساده می‌شه هم خودت رو توی کلمات گم کنی و هم به هویت واقعی خودت برسی.

من یه چیز زنده رو توی فصل مرگ پرورش دادم.

شب بر شهر دامن پهن کرده بود و نور چراغ‌های شهر، مثل تابش ستارگان سقوط کرده به نظر می‌رسید.

اما کم‌کم متوجه شدم که آدما، صرفاً آدمن، ترس‌ها، رؤیاها، خواسته‌ها، دردها و اشتباه‌های خودشون رو دارن. نمی‌تونم از کسی انتظار اینو داشته باشم که منو کامل کنه. باید خودم دنبال کامل کردن خودم باشم و به گمونم، تموم اون مدت داشتم برای خودم می‌نوشتم که به اندوه و نگرانی و خواسته‌های پیچیده‌ام نظم بدم.