کتاب بلادونا (کتاب اول)

بخش‌هایی از وجودت رو که دوست داری به خاطر راحتی دیگران تغییر نده. سعی نکن خودت رو برای مطابقت با معیارهایی که یکی دیگه برامون تعیین کرده، عوض کنی.

مرگ فقط برای مُرده‌ها موهبته، آقای ثورلی. هیچ اهمیتی به کسایی که بعد از اون فرد زنده می‌مونن نمی‌ده.

«فقدان حس خیلی عجیبیه پرسی، چون هیچ دونفری نیستن که اونو مثل هم تجربه کنن.»

همیشه لاشخورهایی در انتظار لحظهٔ لغزش تو هستن و به‌محض اینکه چنین اتفاقی بیفته به‌جای اینکه بهت کمک کنن روی پات بایستی، پوست تنت رو می‌کنن تا خودشون رو سیر کنن.

طمع آدما رو به هیولا تبدیل می‌کنه

«چون مرگ فقط برای مُرده‌ها موهبته، آقای ثورلی. هیچ اهمیتی به کسایی که بعد از اون فرد زنده می‌مونن نمی‌ده.»

افرادی هستن که حاضرن برای پول دست به قتل بزنن، سیگنا. افرادی که می‌تونن دروغ‌هاشون رو به حرفای شیرین و لبخندهای دلنشین ببافن و به خوردت بدن. به نفع خودته که هیچ‌وقت اینو فراموش نکنی.»

همیشه می‌دانست که پول فرمانروایی می‌کند. پول در این دنیا همه‌چیز بود

افرادی هستن که حاضرن برای پول دست به قتل بزنن، سیگنا. افرادی که می‌تونن دروغ‌هاشون رو به حرفای شیرین و لبخندهای دلنشین ببافن و به خوردت بدن. به نفع خودته که هیچ‌وقت اینو فراموش نکنی.»

«برای من، تو مثل یه ترانه برای روحی هستی که هیچ‌وقت با موسیقی آشنایی نداشته.

«خسته‌کننده‌ست. اینکه بخوای تظاهر به چیزی و کسی که نیستی، بکنی.»

«فقدان حس خیلی عجیبیه پرسی، چون هیچ دونفری نیستن که اونو مثل هم تجربه کنن.»

جامعه به ما یاد می‌ده انعطاف‌پذیر و آروم و حرف‌شنو باشیم؛ اما تو قرار نیست هیچ‌کدوم از این خصوصیات رو داشته باشی، متوجهی؟ بخش‌هایی از وجودت رو که دوست داری به خاطر راحتی دیگران تغییر نده. سعی نکن خودت رو برای مطابقت با معیارهایی که یکی دیگه برامون تعیین کرده، عوض کنی. قانون پوشیدن این نقاب همینه.»

همیشه می‌دانست که پول فرمانروایی می‌کند. پول در این دنیا همه‌چیز بود؛ اما این اولین بار بود که خود می‌دید قدرت پول چقدر است و چطور می‌تواند پیش‌روی کند.

این‌قدر نگران جامعه و اجرای نقش توی بازیش نباش، اونم فقط به این امید که شاید روزی به چشمشون به حد کفایت خوب و شایسته باشی. هیچ‌چیزی به اسم خوبی مطلق و واقعی وجود نداره و فقط درک و احساسن که معنا دارن.

«فقدان حس خیلی عجیبیه پرسی، چون هیچ دونفری نیستن که اونو مثل هم تجربه کنن.

«بگو که تابه‌حال فکر کردی ازدواج کردن یعنی چی.» مچ سیگنا را گرفت و ابروهایش درهم گره خوردند. «ثروت خونوادگیت الان توی دستان توئه، سیگنا... اما به‌محض اینکه ازدواج کنی دیگه اون پول فقط برای تو نیست. تو همه‌چیزت رو، ثروتت، خواسته‌هات و قدرتت رو به دست مردی می‌دی که خیلی بیشتر از اون چیزی که یه زن می‌تونه برای خودش احترام و نفوذ دست‌وپا کنه، مورداحترام قرار می‌گیره و حرفش خریدار داره.»

«نتونستم اولین رقص امشبت باشم، پس بذار آخرینشون باشم. با من برقص، پرنده کوچولو.»

تو موجود ضعیفی نیستی که نیاز به ناز و نوازش دیگران داشته باشه.

پول فرمانروایی می‌کند. پول در این دنیا همه‌چیز بود؛

«تو نباید به هیچ‌کس جز خودت اعتماد کنی،

مسئلهٔ جامعه و اجتماع هم همینه، دخترخاله. همیشه لاشخورهایی در انتظار لحظهٔ لغزش تو هستن و به‌محض اینکه چنین اتفاقی بیفته به‌جای اینکه بهت کمک کنن روی پات بایستی، پوست تنت رو می‌کنن تا خودشون رو سیر کنن. طعمه شدن توی چنین اجتماعی خیلی راحته

فرادی که می‌تونن دروغ‌هاشون رو به حرفای شیرین و لبخندهای دلنشین ببافن و به خوردت بدن

مرگ فقط برای مُرده‌ها موهبته، آقای ثورلی. هیچ اهمیتی به کسایی که بعد از اون فرد زنده می‌مونن نمی‌ده.»

اولین بار که سیگنا دیدن قاصد را به خاطر داشت، زمانی بود که در پنج‌سالگی از پله‌های خانهٔ مادربزرگش پایین افتاد.

«فکر می‌کنم که من همیشه مال تو بودم، مرگ. همون‌طور که تو برای من ساخته شدی، شاید منم برای تو ساخته شدم...

از بدو تولد این دنیا، من منتظرت بودم. تو مال منی و من مال تو... و باهم، تموم این دنیا مال ماست