کتاب کوه پنجم

یک جنگجو، شکست را می‌پذیرد. او نسبت به شکست نه بی‌تفاوت می‌ماند و نه سعی می‌کند آن را پیروزی جلوه دهد، درد شکست برایش جانکاه شده و از برودت ناامیدی رنج می‌برد. وقتی از این مرحله گذشت، زخم‌هایش را التیام بخشیده و دگربار عازم میدان می‌شود

همیشه لازم است بدانیم که کی یا چه وقت مرحله‌ای از زندگیمان به پایان می‌رسد. تو اگر برای ادامه آن، بیش از زمان لازم، سماجت کنی، شادی و مفهومِ آرامش را از دست خواهی داد

خدا، خداست به موسا هم نگفت خوب است یا که بد، فقط تأیید کرد: «هستم آنکه هستم» همه‌ی آنچه که در زیر گنبد آسمان است نمادی از «او» است، رعدوبرق که خانه را ویران می‌کند و دست انسان که آن را از نو می‌سازد.»

مرد به چشمان او خیره شد و گفت: «اگر گذشته ناخوشایندی داری، هم‌اینک فراموشش کن. به فکر داستانِ تازه‌ای برای زندگی خود باش و باورش کن. خود را بر لحظاتی که موفق به انجام خواسته‌های خود شدی متمرکز کن ... و این نیرو به تو کمک خوهد کرد تا به هدفِ خود برسی.»

آنچه که سرنوشتم باشد، اتفاق می‌افتد

«هیچ‌کس حق ندارد «خواست» خود را از نظر دور کند، حتی زمانی که حس می‌کند دنیا و دیگران قوی‌تر از او هستند. جانِ کلام و رازِ آن در اینجا است: «منصرف نشدن».

تدبیر خداوند همیشه مطابق میل یا وضعیتی که در آن هستیم یا که می‌اندیشیم که باید باشیم، نیست، ولی مطمئنم، در تدبیر «او» حکمتی نهفته است.

آیا همیشه لازم است که حرکت کنیم؟ ــ همیشه لازم است بدانیم که کی یا چه وقت مرحله‌ای از زندگیمان به پایان می‌رسد. تو اگر برای ادامه آن، بیش از زمان لازم، سماجت کنی، شادی و مفهومِ آرامش را از دست خواهی داد ... و به استقبالِ خطرِ «یادآوری» از جانب یهْوَه خواهی رفت.

کاهن می‌دانست که از میان کلیه سلاحهای مخرّبی که انسان اختراع کرد و به‌کار گرفت، کلام، از تمامی آنها با قدرت‌تر و با نفوذتر است چرا که دشنه‌ها و تیرها از خود اثرِ خون و خونریزی را بر جای می‌گذاشتند. حتی تیر و کمان از دوردست‌ها دیده می‌شد. که نهایتا می‌توانستند با زره‌ای از اثر زهرآلودش در امان باشند. ولی کلام بی‌آنکه نشانی از خود برجای گذارد همه‌چیز یا همه‌کس را ویران و منهدم می‌ساخت.

من از مفهوم این «کلمه» آگاهم، برای مقابله با آن شب و روز با خود جنگیدم. زیرا اگر نمی‌دانستم که در قلب یک زن چه می‌گذرد. می‌دانم چه به روزگار یک مرد می‌آورد.

قبل از اینکه تو کلمه «عشق» را بر لوح گِلی کتابت کنی، آن را با نگاهت در قلبم نوشته بودی.»

حتی یک ثانیه بیشتر از آنچه که خدا بخواهد زنده نخواهم ماند. این «او»ست که تصمیم می‌گیرد نه تو

عشق می‌توانست تجربه‌ای موحش و مخوف‌تر از زمانی باشد که انسان قلبِ خود را هدفِ تیرِ سرباز اَخآب ببیند، اگر تیرِ سرباز به قلب بنشیند او می‌میرد ... و خدا مسؤل باقیمانده امور خواهد شد. ولی اگر تیر عشق در قلب بنشیند او خود باید مسؤل عواقب و پی‌آمدهایش باشد.

«خداوند نیایش آنهایی را می‌شنود که دعا می‌کنند برای فراموش‌کردن شرم و خجلت خویش، نه برای فرار از عشقِ ...»

خداوند همه کاری می‌تواند بکند. اگر «او» خود را محدود به اموری می‌کرد که ما «خوب» می‌نامیم، نمی‌توانستیم «او» را قادر متعال بدانیم چون «او» فقط «قادر» به قسمتی از امور کاینات بود

  مریم، ای باکره‌یِ گناه ناکرده، برای ما که به نیاز رو به تو می‌آوریم. دعا کن ـ آمین

هر مردی حق دارد به وظیفه‌اش شک کند و هرازگاهی هم نادم شود. تنها چیزی که نباید انجام داد، «فراموش‌کردن» وظیفه است. کسی که به خود شک نکند نالایق است. زیرا اعتمادی کور به شخصیت خویش دارد و با غرورش مرتکب گناه و اشتباه می‌شود. عزت برای کسی باشد که از لحظاتِ ایهام‌وارِ بی‌ارادگی بگذرد.

کودکان به وقت نیاز کمک به امور مختلف می‌کردند ولی معمولاً طول روز را به بازی می‌گذراندند، کاری که به اقتضای سن تنها دلبستگیِ زندگیشان بود!

تو که علایم وجود خداوندگار را دیدی. او در پاسخ همان جمله را تکرار کرد: ــ شاید محصول تفکر و تصورم باشد