کتاب طبیعت بیجان با صدف ها و لیمو

در حسرت وصال می‌سوزیم و باز می‌ترسیم مبادا آزادی و فردیتمان از دست بروند.

«خانه‌های ما شرح‌حال مایند، روایت شکست‌ها و کامیابی‌هایمان»

هر چیز که در میدان دیدِ ماست، گذراست. بعضی‌هایشان تنها قدرِ چشم‌برهم‌زدنی اینجایند؛ این صدف‌های گشوده، این بِه‌های ازهمین‌حالا‌لک‌افتاده، تا چشممان بهشان بیفتد در آستانهٔ فاسدشدن‌اند.

جهان را که توصیف می‌کنیم به بیانِ آنچه خود هستیم نزدیک‌تر می‌شویم.

آیا همه‌اش همین نیست؟ این‌که خودت باشی و به‌نحوی متعلق به دیگری؟

طبیعت بیجان. چه بازی زبانیِ عمیقی پنهان است در این عبارت: زندگی و در دلش مرگ، زندگی با علمِ به مرگ دست‌آخر می‌شود همین: طبیعت بیجان.

اما من هیچ‌کدام از این‌ها را نمی‌دیدم، چون زمان و شیمی‌درمانی او را از هر توقع و میلی برای تغییر دیگران مطابق با خواسته‌هایش فراتر برده بود.

سوگ از بین نمی‌رود ـ‌اتفاقاً برعکس‌ـــ اما رفته‌رفته همنشین خوشی می‌شود؛ غصه همراه می‌شود با بازیافتنِ چیزهایی در تجربه‌هایت که باید عزیزشان بداری.

با این همه، یکایک این لیموها، به‌نحوی، صمیمی می‌مانند: جز لیمو هیچ نیستند، جز چیزی دوست‌داشتنی و پیش‌پاافتاده و فانی، ایستاده در پرتوِ نورِ مداقه، مانده در لحظهٔ نظاره. اینجا انگاری میلمان به بی‌همتایی و بی‌مانندی، با میلمان به جزئی از کلّ بودن آشتی می‌کند. آیا همه‌اش همین نیست؟ این‌که خودت باشی و به‌نحوی متعلق به دیگری؟ برای یک آن در موازنه.

به مدار یک نقاشی کشیده شده‌ام، خودم را واگذاشته‌ام تا با جاذبهٔ سرسری‌اش که هر دَم گیراتر می‌شود، به جانبش کشیده شوم. هستی و قدرتِ ارادهٔ نقاشی را به‌حس دریافته‌ام، دل‌سپرده و گرفتارش شده‌ام. و حاصلِ این‌همه، ثمرهٔ نگریستن تا سرحدِّ توانْ به آن سطحِ سرشار، عشق است ـ‌مرادم از عشق حسّ شفقّتی‌ست به تجربه، به مأنوسیِ با چیزهای این جهان.

جهان را که توصیف می‌کنیم به بیانِ آنچه خود هستیم نزدیک‌تر می‌شویم.

این‌که عالَمِ بازتاب ما را هم به میان می‌کشد

گویی حتی انتظارِ واپسین‌اعتراف در بستر احتضار هم دیگر ممکن نیست، باید دست‌به‌کار شد و از دیدن‌ها و حس‌ها و فهمیدن‌ها چیزی فراهم آورد که شباهتش با آدم‌ها و اتفاقات تصادفی اصلاً نیست؛