بریده‌هایی از کتاب سندروم اسپاگتی

از خوابیدن وحشت دارم چراکه وقتی بیدار می‌شویم، لحظاتی هرچند خیلی مختصر، همه‌چیز از یادم می‌رود. سپس باز هم با واقعیت روبه‌رو می‌شوم. احساس می‌کنم خرد شده‌ام.

درسته اختیار اتفاق‌هایی رو که برام می‌افته ندارم، ولی اختیار واکنش‌هایی رو که به این اتفاقات نشون می‌دم دارم.

هیچ‌وقت نمی‌شود حرف مردم را کاملاً نادیده گرفت.

درسته اختیار اتفاق‌هایی رو که برام می‌افته ندارم، ولی اختیار واکنش‌هایی رو که به این اتفاقات نشون می‌دم دارم.

«همیشه همین‌طور بوده. برای دخترها سخت‌تره. حالا می‌تونی بشینی غصه بخوری یا اینکه همین باعث انگیزه‌ت بشه.»

زندگی دقیقاً زمانی جریان پیدا می‌کند که تو سرگرم نقشه‌های دیگرت هستی. جان لنون

خیلی وقته اینجا دیگه کسی برای آینده‌ش برنامه‌ریزی نمی‌کنه.

«تنهایی می‌شه سریع‌تر جلو رفت، ولی با تیم می‌شه مسیر بیشتری رو طی کرد.»

خسته شده‌ام. آن‌قدر خسته که گاهی دلم می‌خواهد سرم را روی بالش بگذارم و دیگر از خواب بیدار نشوم.

زندگی با سرنوشت‌های از پیش تعیین‌شده همون کاری رو می‌کنه که قابلمه موقع پختن با اسپاگتی. رشته‌های اسپاگتی داخل قابلمه با هم ترکیب می‌شن، یه تعداد خرد می‌شن و یه وقت‌هایی اتفاق‌هایی براشون رخ می‌ده که هیچ‌وقت قرار نبوده بیفته. نیازی نیست به خودمون دروغ بگیم. افتادن توی ظرف آب جوش خیلی دردناکه، ولی توی همین دردناکی و آشوب، می‌شه لحظات خیلی خوبی رو سپری کرد؛ مثلاً علاقه‌مند شدن به کسی که هیچ‌وقت قرار نبوده باهاش آشنا بشیم، فهمیدن اینکه چقدر خواهر کوچیکه رو حتی بدون هیچ نقطهٔ اشتراکی دوست داریم، و یاد گرفتن اینکه چطور مثل یه خانوادهٔ واقعی تو بدترین لحظه‌ها کنار هم باشیم.

«می‌توانی آن را به بهانه‌ات تبدیل کنی یا به داستان موفقیتت»،

اصلاً نمی‌دانم چطور باید بدون او زندگی کنم و فکر نمی‌کنم که قرار باشد هیچ‌وقت یاد بگیرم.

قبلاً فکر می‌کردم هرکس مسئول سرنوشت خودشه و می‌تونه برای زندگیش تصمیم بگیره، ولی زندگی فیلم آمریکایی با پایان خوشحال‌کنندهٔ احمقانه نیست. حقیقت اینه که خوشبختی و بدبختی کاملاً تصادفی‌ان و با یه اتفاق احمقانه، دیوانه‌وار، کور و مست می‌آن سراغ آدم.

چرا هرگز هیچ‌چیز در زندگی من ساده نیست؟

چرا هروقت فکر می‌کنم دیگر از این بدتر نمی‌شود، چیز جدیدی پیش می‌آید و قلبم می‌شکند؟

شاید بخش اعظم مشکلاتمان به همین نبود درک متقابل برمی‌گردد.

اندوهم این‌قدر عمیق است که فاصله‌ای تا غرق شدن ندارم.

  همیشه باید ماه را هدف اصلی خود قرار دهید. در این صورت، حتی با سقوط هم روی ستاره‌ها فرود می‌آیید.

مردم هم مثل همیشه اعصاب خودشون رو برای چیزهای بی‌اهمیت خرد می‌کنن.

از نظر من دنیا منفجر شده است و هیچ‌کس کاری برای نجاتش نمی‌کند.

باید محکم باشی، زندگی مثل جنگه، درد بکش و سرپا بمون

اولین دروغ را که می‌گویی، مجبوری پشت‌سرش دروغ‌های دیگری بگویی تا اولی را توجیه کنی و خیلی زودتر از اینکه اصلاً متوجه شوی، در زندانی که به دست خودت ساخته‌ای گرفتار خواهی شد، زندانی که با هر دروغ یک آجر به آن اضافه کرده‌ای و حواست هم نبوده برای آن راه خروج تعبیه کنی.

داستان زندگی ما می‌تونست آروم و خطی باشه، ولی زندگی با سرنوشت‌های از پیش تعیین‌شده همون کاری رو می‌کنه که قابلمه موقع پختن با اسپاگتی. رشته‌های اسپاگتی داخل قابلمه با هم ترکیب می‌شن، یه تعداد خرد می‌شن و یه وقت‌هایی اتفاق‌هایی براشون رخ می‌ده که هیچ‌وقت قرار نبوده بیفته. نیازی نیست به خودمون دروغ بگیم. افتادن توی ظرف آب جوش خیلی دردناکه، ولی توی همین دردناکی و آشوب، می‌شه لحظات خیلی خوبی رو سپری کرد؛ مثلاً علاقه‌مند شدن به کسی که هیچ‌وقت قرار نبوده باهاش آشنا بشیم، فهمیدن اینکه چقدر خواهر کوچیکه رو حتی بدون هیچ نقطهٔ اشتراکی دوست داریم، و یاد گرفتن اینکه چطور مثل یه خانوادهٔ واقعی تو بدترین لحظه‌ها کنار هم باشیم.

مشکل دروغ گفتن دقیقاً همین است. اولین دروغ را که می‌گویی، مجبوری پشت‌سرش دروغ‌های دیگری بگویی تا اولی را توجیه کنی و خیلی زودتر از اینکه اصلاً متوجه شوی، در زندانی که به دست خودت ساخته‌ای گرفتار خواهی شد، زندانی که با هر دروغ یک آجر به آن اضافه کرده‌ای و حواست هم نبوده برای آن راه خروج تعبیه کنی

حقیقت اینه که خوشبختی و بدبختی کاملاً تصادفی‌ان و با یه اتفاق احمقانه، دیوانه‌وار، کور و مست می‌آن سراغ آدم.

انگار اینکه بفهمی زندگی می‌تونه تا چه اندازه شکننده باشه شانس خیلی بزرگیه؛ اینکه بدونی نباید سرسری ازش بگذری، چون هیچ‌کس نمی‌دونه واقعاً چقدر از عمرش باقی مونده.

کافی است صبح زود از خواب بیدار شوی و آن‌قدر کار کنی تا به هدفت برسی.

زندگی دقیقاً زمانی جریان پیدا می‌کند که تو سرگرم نقشه‌های دیگرت هستی.

می‌دونی، مشکل اینه که هیچ‌کس بهت هشدار نمی‌ده کِی قراره زندگیت کلاً از هم بپاشه.

«هی! حواست رو جمع کن. تا الان زندگی تو عادی بوده، ولی باید کمربندت رو ببندی چون از الان به بعد، وضعیت حسابی به هم می‌ریزه!»