بریده‌هایی از کتاب همه چیز ممکن است

مسافر باید راه خود را در تاریکی کورمال‌کورمال بیابد. اگر به روشنایی نیازش افتد باید منتظر صاعقه بماند.

وقتی ایده‌ای در کار باشد، دروازه‌ها باید به رویش گشوده باشند، چرا که اگر دروازه‌ها را ببندید، اندیشه یا به زور راه خود را به درون خواهد گشود یا مثل مگسِ قصه ناغافل دزدکی به درون می‌خزد. ایده‌ها حرمتی برای قوانینِ شرافت یا اخلاق ما قائل نیستند.

سقراط کاملاً حق داشت وقتی استدلال می‌کرد شجاعت همواره موجه نیست، بلکه تنها وقتی موجه است که از پیش خطرات و بخت پیروزی را بسنجد.

جهان و زندگی زیاده تکه‌تکه‌اند

او همهٔ «وَها»، «اَماها»، «زیراها» و «بنابراین‌هایی» را که دست‌وپایش را می‌بندند می‌یابد و عمداً و حتی کین‌توزانه قیچی‌شان می‌کند؛ به طوری که اندیشه‌اش به مردی می‌ماند که لباسش هیچ دکمه‌ای ندارد و به شکل مضحکی در ملأعام لته‌ها را به هم می‌کشد. باید محظوظ بود، نه آزرده

در زحمتِ منظم، ملایم، دائمی و موزون، خواه کافی باشد یا صرفاً کافی بنماید (مثل مزرعه‌داریِ تالستوی)، آرامش ذهنی وجود دارد.

بنابراین در اصل آدمی باید در جهان خارجی نظم را محترم بداند و در جهان درونی آشوب را کامل کند