کتاب سایه های میان ما

نیم ساعت دیگه می‌یام دنبالت.» بعد توی دیوار ناپدید می‌شوود. پشت سرش داد می‌زنم: «معلومه اصلاً خبر نداری چقدر طول می‌کشه تا یه خانم آماده بشه!»

«و من باید ازت بترسم؟» «هیچ‌وقت.»

می‌پرسم: «تا حالا عاشق شدی؟» می‌گوید: «نه، هیچ‌وقت. چه‌جوریه؟» «افتضاح.»

«شیطون کوچولوی من. همه باید ازت حساب ببرن، مگه نه؟ اوه، بگو که باهام ازدواج می‌کنی الساندرا!»

«عاشقشی؟» پیش خودم فکر می‌کنم معلوم است که نه. من کارهای بچگانه‌ای مثل عاشق‌شدن انجام نمی‌دهم. عشق از من یک قاتل ساخت. برای مدتی من را در هم شکست. باید دوباره خودم را از نو می‌ساختم.

یک‌دفعه احساس می‌کنم که دیگر به شال پیچیده‌شده دور شانه‌هایم نیازی ندارم. خیلی احساس گرما و سبک‌بالی می‌کنم. یک زمان، پسر دیگری بود که همین احساس را به من می‌داد. کسی که مرا کامل می‌کرد، می‌دید و بهم عشق می‌ورزید. اکنون حشرات زیر خاک با گوشت او ضیافتی برپا کرده‌اند.

فقط دوست‌ها هستند که یکدیگر را با نام کوچک صدا می‌کنند.

از کسی که هستی نترس. هرچی دلت می‌خواد بگو. هرطوری که دوست داری باش. سعی نکن کس دیگه‌ای باشی.

«می‌شه یه وقتی برام بزنی؟» «از موسیقی خوشت می‌یاد؟» «فکر کنم اگه تو بزنی خوشم می‌یاد.»

«من با ذهنم می‌جنگم نه با سلاح.

خیالت راحت باشه، تنها چیز خطرناک اینجا منم.» «و من باید ازت بترسم؟» «هیچ‌وقت.»

شاید بد نباشه بیشتر فکر کنی و ببینی این واقعاً چیزیه که می‌خوای یا نه.»

نشستن روی این صندلی‌ها و دست‌نزدن به یکدیگر شکنجه است.

دنیا باید بداند که من تنها سلطنتی باقی‌مانده هستم. ملکه‌شان.

چیز خطرناکی در عمق این چشم‌ها وجود دارد، چیزی هیجان‌انگیز، و من همان لحظه متوجه می‌شوم که تظاهر به بی‌علاقگی دشوار خواهد بود.

ذوق و شوق آخرش به دلشکستگی عمیقی می‌رسه

«اگه قرار باشه دوستت باشم، حتماً می‌خوای که مشکلاتت رو باهام درمیون بذاری؟»

همین‌طور بهترین دوستم. زنی که _ زنی که می‌تونم عاشقش باشم.» عشق. می‌تواند عاشقش باشد. اگر به خودش اجازه دهد. که نمی‌دهد

می‌گویم: «تو واقعاً من رو نمی‌شناختی. اگه می‌شناختی، می‌دونستی که قبلاً یه زمانی به‌خاطر عشق آدم کشتم.»