شیطان بهکرات میگفت که نژاد بشر زندگانیاش توأم با خودفریبی است؛ این موجود از گهواره تا گور با ظواهر و اوهامی که آنها را با واقعیت اشتباه میکند خود را گول میزند و این امر زندگی او را به صورت وهم و فریب درمیآورد. از میان آن صفات حسنهای که انسان به خود نسبت میدهد و به آنها مینازد حتی یکی را هم فیالواقع ندارد. آدمی خویشتن را اطلس میپندارد و حال آنکه دلقی بیش نیست.