بریده‌هایی از کتاب ما، یک نفر

اما من نمی‌خواهم اینجا فوق‌العاده باشم می‌خواهم مثل بقیه معمولی باشم.

هر کاری می‌کنید فقط یادتان باشد با اولین بچه‌هایی که سراغتان می‌آیند دوستی نکنید چون صد در صد دوست‌های واقعی‌تان هر کسی می‌تواند باشد جز اینها.

نمی‌خواهم از تخت بیرون بیایم. پایم قدرت ندارد گلویم خشک است و قلبم انگار سخت‌تر می‌زند و نمی‌توانم تا دستشویی بروم. تی‌پی می‌پرسد: «مطمئنی نمی‌خواهی دراز بکشی؟» سرم را به چپ و راست تکان می‌دهم. نمی‌توانم تی‌پی را مجبور به ماندن در تخت کنم فقط به این دلیل که به هم چسبیده‌ایم. سرم را به چپ و راست تکان می‌دهم و حقیقت را می‌پذیرم.

اما وقتی موضوع مرگ و زندگی مطرح است و اینکه آیا از هم جدا شویم یا نه، تنها یک مسیر وجود دارد فقط یک انتخاب و فقط یک شانس.

مامان‌بزرگ با مردی که در سالن بولینگ دیده قرار ملاقات گذاشته. نمی‌دانستم بولینگ دوست دارد. نمی‌دانستم سالن بولینگ جای قرار ملاقات گذاشتن است. و باورم نمی‌شود کسی با صورتی چروک مثل آواکادوی خیلی رسیده در پیدا کردنِ عاشق شانسش بیشتر از من باشد.

و به همه غیر از مامان‌بزرگ خودکاری پلاستیکی می‌دهد که برای چنین قرارداد سنگینی خیلی سبک است.

اما من به هیچ‌کدام از اینها نیاز ندارم. تنها چیزی که نیاز دارم تی‌پی است.

و من؟ چشم‌ها چشم‌ها اذیتم می‌کنند. چشم‌ها چشم‌ها همه‌جا هستند

بهم یادآوری می‌کند که هستی خیلی بزرگ‌تر از من است بزرگ‌تر از تو؟ بزرگ‌تر از چیزهایی که ما فکر می‌کنیم مهم هستند پس من هم از این ستاره‌ها لازم دارم آره

همه‌شان می‌دانند عشق تجربه‌ای است که هرگز برای ما اتفاق نمی‌افتد.