کتاب شناخت برشت

برشت اعلام می‌کند: باید «آن‌قدر علیه طبیعت بجنگیم تا خودمان طبیعی شویم.»

به ناآگاهان دانایی بدهیم تا وضع خود را بفهمند.

دورویی در جهان کاپیتالیسم اجباری است.

به راستی که در دورانی تیره به سر می‌برم سخن از سر صفا گفتن، نابخردی می‌نماید پیشانی صاف، نشان بی‌حسی است آنکه می‌خندد خبر هولناک را هنوز نشنیده است این چه دورانی است که سخن گفتن از درختان بیش و کم جنایتی است؟

می‌گویند: زمانی که داری، بخور، بنوش و شاد باش اما چگونه می‌توانم بخورم و بیاشامم هنگامی که می‌دانم آنچه را که خوردنی است از دست گرسنه‌ای ربوده‌ام و تشنه‌ای به لیوان آب من محتاج است بااین‌همه، می‌خورم و می‌آشامم ای‌کاش خردمند می‌بودم

در کتاب‌های قدیمی، خرد چنین آمده است: «خود را از کشمکش‌های جهانی دور نگه داشتن و عمر کوتاه را تهی از ترس به سرآوردن، بدی را با نیکی پاداش‌دادن، آرزوها را برنیاوردن، بل فراموش‌کردن، خردمندی نامیده می‌شود»

«آدم اینجا آخرش خفه می‌شود.

انسان در دنیا اسیر شده است.

او آزاد است. آزادی مطلق انتزاعی دارد و «هیچ‌چیزی برای از دست دادن ندارد».

دیگر اسیر چیزی نیستند. دیگر اسیر پروازشان، غرورشان، اسمشان، کسانی که منتظرشان هستند و دیگر حتی اسیر زندگی هم نیستند.

«نانی برای گرسنگان نداشتیم، بلکه فقط آگاهی داشتیم برای ناآگاهان؛ پس از ریشهٔ فلاکت‌ها گفتیم. فلاکت را ریشه‌کن نکردیم، بلکه از ریشه‌کن کردنِ ریشه‌ها گفتیم.»

وز خویشتن رها شده‌ام من، فارغ ز هرچه سود و زیان‌ها.

با تنِ بس خسته، گرمِ بی‌خبری‌ها

پیوسته دور دار خود را، ز اندیشه‌های جامد و پابرجا

یک باش، ولی دوپاره همواره هم باش اینجا، هم باش آنجا

«در لحظه‌ها زیستن بی‌گمان مجال برشدن نمی‌دهد به آنان تا برهند از این فرومایه خاکدان. نگران‌اند تنها برای شکم‌هاشان. تکان نمی‌دهد آنان را دگر سرود و سخن غرق‌اند در لجن.»