بریده‌هایی از کتاب مرگ تدریجی جون فارو

اما دلم می‌خواست باور کنم درونمان جاهایی هست که آن سایه نمی‌تواند بهش دست بیندازد- همان جاهایی که از ما انسان می‌سازد.

آینه بخار کرد و تصویرم محو شد. با کف دستم بخار را پاک کردم و دیدم دوباره محو می‌شود. ثانیه به ثانیه، تصویرم بیشتر از قبل ناپدید می‌شد. ‫درست مثل خودم.

به نظرم همان چیزهای کوچک، درد نبودنش را بیشتر می‌کردند. همان حفره‌هایی که ازش به‌جا مانده بود، همان جاهای خالی که حالا باید در آن‌ها قدم می‌گذاشتم.