بریده‌هایی از کتاب می خواهم بمیرم ولی باز هم هوس دوکبوکی کرده ام ۲

همان‌قدر که دلم می‌خواست زندگی می‌کنم، در آرزوی مرگ بودم.

متنفرم از اینکه جلوشون دولاراست بشم و احساسات واقعی‌م رو به‌خاطر ترس از توهین یا نفرت دیگران مخفی کنم. این فکر مثل خوره به جونم افتاده و بدجوری آزارم می‌ده، این شد که فکر کردم: «باید استعفا بدم.»

بعد از اینکه بهشون نشون دادی اوضاعت چقدر وخیمه، چی می‌خوان بگن؟ «وای، لابد خیلی زجر کشیدی؟»

حتی توی شادترین لحظه‌های زندگی‌ت هم نمی‌تونی از همه‌چیِ همه‌چی راضی باشی.

از برخورد با آدم‌هایی که یک‌ریز از خودشان می‌گویند خسته‌ام.

درحال‌حاضر خیلی چیزها توی زندگی مطابق میلت پیش نمی‌ره.

باید یاد بگیری وقتی حالت خوب نیست بگی حالم خوب نیست، نه اینکه تا لحظهٔ آخر اون عذاب رو تحمل کنی و بگی: «ببینین تا کجا تونستم تحمل کنم، تاجایی‌که به خودم آسیب بزنم.»

تجربهٔ ناجوری که فقط یه لحظه یادت اومده نمی‌تونه توجیه‌کنندهٔ کل زندگی‌ت باشه و توجیهش هم نمی‌کنه.

ما توی دنیایی زندگی می‌کنیم که اجازه داریم آزادانه ابراز وجود کنیم؛ غیر از اینه؟

روزی که زخم‌های ذهن و روح به‌اندازهٔ زخم‌های تن جدی گرفته شوند.

فقط از قضای روزگار حالا دیگه قوی‌تر شدی و ضربه‌های آرومی که گاه‌گداری بهت وارد می‌شه واسه کله‌پا کردنت کافی نیست

وقتی بارون می‌باره بارونی می‌پوشیم یا چترمون رو باز می‌کنیم، اما وقتی باد و بوران شدیدی از راه می‌رسه هیچ‌کدوم این‌ها دیگه فایده‌ای نداره و باید دنبال پناهگاه باشیم.

درنهایت، همیشه هم‌زمان می‌خواهم خودم باشم و نباشم. نمی‌دانم این تناقض عجیب‌وغریب من را به کجا می‌برد.

اگه واقعاً عاشق خودت بودی، چرا باید به مردن فکر می‌کردی؟

کسی که واقعاً فکر می‌کنه زیباست، تحت‌تأثیر انتقاد دیگران از ظاهرش قرار نمی‌گیره.

خاطرات دقیق نیستند و به خواست خودت شکل تازه‌ای پیدا می‌کنند؛ مبالغه‌آمیزتر می‌شوند و پرشوروحرارت‌تر.

زخم‌هایی درونم هستند که هیچ‌وقت خوب نشده‌اند

امیدوارم اگه کارم به جایی رسید که همین‌جوری دست روی دست بذارم، دلیلش این نباشه که حوصلهٔ هیچ کاری رو ندارم. یعنی دلم می‌خواد دلیل محکم‌تری غیر از بی‌حوصلگی برای این انفعال داشته باشم.

درحال‌حاضر خیلی چیزها توی زندگی مطابق میلت پیش نمی‌ره. وقتی این‌ها روی هم تلنبار می‌شن، این گرایش در وجودت شکل می‌گیره که بری دنبال چیزهایی که اختیارشون دستته، مثل استعفا یا خودزنی.

معمولاً هرچی بیشتر تقلا کنی حلقه تنگ‌تر می‌شه.

لازمه خودت بدونی چه شرایط سختی رو می‌گذرونی.

فهمیده‌ام گاهی هیچ‌کس نمی‌تواند خلأ درونم را پر کند. لازم نیست پرش کنم؛ پرکردنی نیست، بلکه حسی طبیعی است که همه تجربه‌اش می‌کنند.

به قول خود فرنکل «رنج، کم یا زیاد، روح و ذهن خودآگاه آدم را لبالب پر می‌کند. پس ‘میزان’ رنج آدم‌ها کاملاً نسبی است.»

وقتی تجربهٔ کافی به دست می‌آری تا با دید متعادل‌تری به مسائل نگاه کنی، می‌فهمی یه حد وسطی هم هست

باید یاد بگیری وقتی حالت خوب نیست بگی حالم خوب نیست، نه اینکه تا لحظهٔ آخر اون عذاب رو تحمل کنی و بگی: «ببینین تا کجا تونستم تحمل کنم، تاجایی‌که به خودم آسیب بزنم.»

اگه شرایطت اون‌قدر غیرقابل‌تحمله که نمی‌تونی به زندگی ادامه بدی، نباید سعی کنی با بریدن تنت به مسیرت ادامه بدی، بلکه باید به یکی بگی: «دارم روزهای خیلی سختی رو می‌گذرونم، می‌خوام یه‌کم استراحت کنم، ترجیح می‌دم آهسته‌تر پیش برم.» می‌خوام این‌قدر شجاع باشی که این کار رو بکنی.

در دوران افسردگی، آدم انگیزه‌ای نداره و دلش نمی‌خواد دست به هیچ کاری بزنه، افسردگی توانایی‌های ذهنی‌ش رو هم تحت‌تأثیر قرار می‌ده. تمرکزت می‌آد پایین، حافظه‌ت ضعیف می‌شه و از آزمون ضریب‌هوشی هم نمرهٔ پایین‌تری می‌گیری.

همیشه راه رهایی و آرامش اینه که عوض دفن کردن مشکل‌ها یا فرار ازشون، اجازه بدی نور به درونت بتابه. هر چقدر هم که سخت باشه اشکالی نداره

باید یاد بگیری وقتی حالت خوب نیست بگی حالم خوب نیست، نه اینکه تا لحظهٔ آخر اون عذاب رو تحمل کنی و بگی: «ببینین تا کجا تونستم تحمل کنم، تاجایی‌که به خودم آسیب بزنم.»

همین چیزهای بدیهی است که همه‌اش فراموششان می‌کنم.