بریده‌هایی از کتاب می خواهم بمیرم ولی باز هم هوس دوکبوکی کرده ام ۲

متنفرم از اینکه جلوشون دولاراست بشم و احساسات واقعی‌م رو به‌خاطر ترس از توهین یا نفرت دیگران مخفی کنم. این فکر مثل خوره به جونم افتاده و بدجوری آزارم می‌ده، این شد که فکر کردم: «باید استعفا بدم.»

همان‌قدر که دلم می‌خواست زندگی می‌کنم، در آرزوی مرگ بودم.

ما توی دنیایی زندگی می‌کنیم که اجازه داریم آزادانه ابراز وجود کنیم؛ غیر از اینه؟

باید یاد بگیری وقتی حالت خوب نیست بگی حالم خوب نیست، نه اینکه تا لحظهٔ آخر اون عذاب رو تحمل کنی و بگی: «ببینین تا کجا تونستم تحمل کنم، تاجایی‌که به خودم آسیب بزنم.»

حتی توی شادترین لحظه‌های زندگی‌ت هم نمی‌تونی از همه‌چیِ همه‌چی راضی باشی.

فقط از قضای روزگار حالا دیگه قوی‌تر شدی و ضربه‌های آرومی که گاه‌گداری بهت وارد می‌شه واسه کله‌پا کردنت کافی نیست

درحال‌حاضر خیلی چیزها توی زندگی مطابق میلت پیش نمی‌ره.

بعد از اینکه بهشون نشون دادی اوضاعت چقدر وخیمه، چی می‌خوان بگن؟ «وای، لابد خیلی زجر کشیدی؟»

از برخورد با آدم‌هایی که یک‌ریز از خودشان می‌گویند خسته‌ام.

به قول خود فرنکل «رنج، کم یا زیاد، روح و ذهن خودآگاه آدم را لبالب پر می‌کند. پس ‘میزان’ رنج آدم‌ها کاملاً نسبی است.»

زخم‌هایی درونم هستند که هیچ‌وقت خوب نشده‌اند

وقتی بارون می‌باره بارونی می‌پوشیم یا چترمون رو باز می‌کنیم، اما وقتی باد و بوران شدیدی از راه می‌رسه هیچ‌کدوم این‌ها دیگه فایده‌ای نداره و باید دنبال پناهگاه باشیم.

درنهایت، همیشه هم‌زمان می‌خواهم خودم باشم و نباشم. نمی‌دانم این تناقض عجیب‌وغریب من را به کجا می‌برد.

اگه واقعاً عاشق خودت بودی، چرا باید به مردن فکر می‌کردی؟

وقتی تجربهٔ کافی به دست می‌آری تا با دید متعادل‌تری به مسائل نگاه کنی، می‌فهمی یه حد وسطی هم هست

امیدوارم اگه کارم به جایی رسید که همین‌جوری دست روی دست بذارم، دلیلش این نباشه که حوصلهٔ هیچ کاری رو ندارم. یعنی دلم می‌خواد دلیل محکم‌تری غیر از بی‌حوصلگی برای این انفعال داشته باشم.