بریده‌هایی از کتاب مخاطب موردنظر

ولی تو هر روز واقعاً یه کار مفید و به‌دردبخور انجام می‌دی. اصلاً لازم نیست چیزی رو به کسی اثبات کنی.

یه روزی می‌آد که یاد این لحظه می‌افتم و با خنده فکر می‌کنم، هاها، چقدر الکی نگران بودم...

باید با یه دید مثبت بهش نگاه کنم. زلزله که نیومده. حملۀ مسلحانه و انفجار هسته‌ای هم نیست، مگه نه؟ اگه بخوایم با بقیۀ فجایع مقایسه‌ش کنیم، اون‌قدرها هم افتضاح نیست، واقعاً نیست. یه روزی می‌آد که یاد این لحظه می‌افتم و با خنده فکر می‌کنم، هاها، چقدر الکی نگران بودم...

چیزهایی هستن که هیچ وقت نمی‌تونم بهش بگم. چیزهایی که حتی حاضر نیستم توی ذهن خودم بهشون اعتراف کنم.

‫«از اینکه بقیه از تو بدشون بیاد می‌ترسی؟»

چیزهایی رو که می‌ندازن توی سطل‌آشغال حتماً آشغال بودن دیگه

روش خودم برای مقابله با مشکل این بود که اصلاً بهش فکر نکنم، و نسبتاً جواب داده

این‌جوری نیست که یهو موفق بشی اتفاقی رو که افتاده قبول کنی. اهمیتی هم نداره که به‌اصطلاح آدم‌بزرگ باشی یا نه. هیچ وقت از ذهنت پاک نمی‌شه.»

«می‌خواستم بگم از نظر من اصلاً نباید با کسی ازدواج کنی که از هر نظر در برابرش حس کمبود داری.»

هر روز واقعاً یه کار مفید و به‌دردبخور انجام می‌دی. اصلاً لازم نیست چیزی رو به کسی اثبات کنی

ولی این‌جور مواقع آدم اصلاً متوجه نمی‌شه چه اتفاقی داره می‌افته. اون لحظه سریع می‌آد و می‌ره و یه اشتباه بزرگ مرتکب می‌شی و بعد دیگه نمی‌شه کاری کرد.

بعضی وقت‌ها ناچاری شجاع باشی. ناچاری هر جوری هست به بقیه نشون بدی چه‌چیزهایی توی زندگی اهمیت دارن

صدای آشنای گویندۀ پیغام‌گیر توی گوشم می‌پیچه: شما یک پیغام صوتی جدید دارید. واقعاً حس می‌کنم این خانم رو می‌شناسم. خیلی وقته صداش رو می‌شنوم. حتماً خیلی‌ها موقع شنیدن صداش بی‌صبرانه منتظر شروع پیغام‌ان و توجه خاصی بهش نمی‌کن و قلبشون از ترس یا امید خیلی تند می‌زنه، مگه نه؟ ولی لحن اون خانم همیشه آروم و بی‌خیاله، انگار اصلاً براش مهم نیست چه‌جور پیامی برات رسیده. بهتر بود این امکان رو می‌دادن که برای پیغام‌های صوتی مختلف صداهای مختلف انتخاب کنی. مثلاً می‌تونست بگه: «وای! بدو بیا، برات خبر خوب دارم!» یا مثلاً: «عزیزم، بیا یه دقیقه بشین. باید یه چیزی بهت بگم که اون‌قدرها هم خوب نیست.»