بریده‌هایی از کتاب آنتیگونه به روایت برتولت برشت و دو داستان

شهر خود چنین می‌کند، خود به پای دشمن می‌افتد اگر که سر خم کند، زیرا انسانی که سر خم کرد فرودِ بلا را نمی‌بیند، بلکه نگاهش تنها به زمین دوخته است و دریغا که نصیبِ زمین هم خواهد شد.

آنچه منسوخ است و کهنه همه را کهنه گرفتن.

کشته‌ای در کنار کشته، کامیابی‌ای عروسانه، اما محجوب در مغاک خاک. اینک شاه خویشتن در راه است که بیاید.

ای شما مشتی ناسپاس! گوشت را می‌لمبانید، اما از پیش‌بندِ خونینِ آشپز اکراه دارید!

آنتیگونه: تو جوان‌تری، آری. وحشت و واقعهٔ کمتری دیده‌ای. اما گذشته را، اگر که رها کردی، گذشته نمی‌ماند.

کاش شیوه‌ای داشتی که می‌شد دوستت بدارم، پدر! و نمی‌گفتی حق تنها با توست و نه با هیچ‌کس دیگر.