بریده‌هایی از کتاب پژواک کتاب های قدیمی

خواندن کتاب برای فرار از زندگی نیست، برای این است که زندگی‌کردن را عمیق‌تر و مفیدتر یاد بگیریم و دنیا را از نگاه شخص دیگری تجربه کنیم.

تو همان موهبتی هستی که هرگز برایش دعا نکرده‌ام

نکند: مسیر زندگی آدم‌ها نه‌تنها با زخم‌هایی که می‌خورند، بلکه با حوادث نهفته در آن‌سوی این زخم‌ها و با کارهایی که در باقی عمر انجام می‌دهند نیز تعیین می‌شود.

«همهٔ زن‌ها معما هستن. حل‌کردن بعضی‌هاشون از بقیه سخت‌تره؛ اما من به این نتیجه رسیدم که معماهای سخت ارزش تلاش‌کردن رو دارن.»

خواندن کتاب برای فرار از زندگی نیست، برای این است که زندگی‌کردن را عمیق‌تر و مفیدتر یاد بگیریم و دنیا را از نگاه شخص دیگری تجربه کنیم.

«معمولاً در مورد جنگ با زن‌ها مشورت نمی‌کنن. ما شوهر و برادر و عشقمون رو به استقبال مرگ می‌فرستیم و وقتی نیستن، اوضاع رو مرتب نگه می‌داریم و وقتی برمی‌گردن، البته اگه برگردن، از چیزهایی مراقبت می‌کنیم که بعداز جنگ برامون باقی مونده. اما به‌ندرت کسی نظرمون رو می‌پرسه.»

چیزهای زیادی راجع‌به تو نمی‌دانم، چیزهای زیادی راجع‌به من نمی‌دانی. صمیمیتی که به‌مرور بین عشاق ایجاد می‌شود، چیزهایی که پیوندشان را ناگسستنی می‌کند، جزئی از آن چیزی نیست که بین ماست. در واقع ما هنوز از خیلی لحاظ با هم غریبه‌ایم. دو نفریم که کورکورانه درگیر عشق شده‌ایم و هرگز پایان خوشی برای آن تصور نکرده‌ایم.

تازه به قدرتِ بخشیدن پی برده بود و فهمیده بود بخشیدن، بیشتر تسکین رنج خودمان است تا بخشیدن گناه دیگری.

«معمولاً در مورد جنگ با زن‌ها مشورت نمی‌کنن. ما شوهر و برادر و عشقمون رو به استقبال مرگ می‌فرستیم و وقتی نیستن، اوضاع رو مرتب نگه می‌داریم و وقتی برمی‌گردن، البته اگه برگردن، از چیزهایی مراقبت می‌کنیم که بعداز جنگ برامون باقی مونده. اما به‌ندرت کسی نظرمون رو می‌پرسه.»