کتاب پژواک کتاب های قدیمی

خواندن کتاب برای فرار از زندگی نیست، برای این است که زندگی‌کردن را عمیق‌تر و مفیدتر یاد بگیریم و دنیا را از نگاه شخص دیگری تجربه کنیم.

وقتی دروغی بارها تکرار می‌شود، نهایتاً حقیقی جلوه می‌کند.

استعدادها برای این وجود دارن که ازشون استفاده کنیم؛ وگرنه برای چی باید استعداد داشته باشیم؟ اگه من جای تو بودم، سعی می‌کردم بفهمم چطوری این استعدادم رو تقویت کنم. تمرین می‌کردم و طرز کارش رو یاد می‌گرفتم. به همین دلیل نباید وقتی اتفاق می‌افته، ازش بترسی

تو همان موهبتی هستی که هرگز برایش دعا نکرده‌ام

«همهٔ زن‌ها معما هستن. حل‌کردن بعضی‌هاشون از بقیه سخت‌تره؛ اما من به این نتیجه رسیدم که معماهای سخت ارزش تلاش‌کردن رو دارن.»

وقتی کسی که دوستش داری رنجت می‌ده، هیچ‌وقت دردش رو فراموش نمی‌کنی؛ به‌خصوص اگه این کار رو عمداً انجام بده.

نکند: مسیر زندگی آدم‌ها نه‌تنها با زخم‌هایی که می‌خورند، بلکه با حوادث نهفته در آن‌سوی این زخم‌ها و با کارهایی که در باقی عمر انجام می‌دهند نیز تعیین می‌شود.

خواندن کتاب برای فرار از زندگی نیست، برای این است که زندگی‌کردن را عمیق‌تر و مفیدتر یاد بگیریم و دنیا را از نگاه شخص دیگری تجربه کنیم.

«معمولاً در مورد جنگ با زن‌ها مشورت نمی‌کنن. ما شوهر و برادر و عشقمون رو به استقبال مرگ می‌فرستیم و وقتی نیستن، اوضاع رو مرتب نگه می‌داریم و وقتی برمی‌گردن، البته اگه برگردن، از چیزهایی مراقبت می‌کنیم که بعداز جنگ برامون باقی مونده. اما به‌ندرت کسی نظرمون رو می‌پرسه.»

چیزهای زیادی راجع‌به تو نمی‌دانم، چیزهای زیادی راجع‌به من نمی‌دانی. صمیمیتی که به‌مرور بین عشاق ایجاد می‌شود، چیزهایی که پیوندشان را ناگسستنی می‌کند، جزئی از آن چیزی نیست که بین ماست. در واقع ما هنوز از خیلی لحاظ با هم غریبه‌ایم. دو نفریم که کورکورانه درگیر عشق شده‌ایم و هرگز پایان خوشی برای آن تصور نکرده‌ایم.

بخشیدن، بیشتر تسکین رنج خودمان است تا بخشیدن گناه دیگری.

هیچی شخصی‌تر از کتاب نیست، به‌خصوص کتابی که بخش مهمی از زندگی یه نفر شده باشه.»

کتاب‌ها مانند انسان‌ها بودند و هرکدام انرژی خاص خود را داشتند، مانند امضا یا اثر انگشت، و گاهی آن انرژی منتقل می‌شد

کتابی که هیچ‌کس نخوانده، مانند سنگ لوحی است که چیزی روی آن نوشته نشده و شیئی است که نفس یا نبض ندارد؛ اما وقتی کتابی بخشی از دنیای یک نفر می‌شود، جان می‌گیرد و گذشته و حالی دارد و اگر از آن به‌خوبی مراقبت شود، آینده‌ای. آن نیروی زندگی تا ابد در کتاب باقی می‌ماند و خصوصیتی فعال است که با خصوصیت صاحبش شباهت دارد

هیچی شخصی‌تر از کتاب نیست، به‌خصوص کتابی که بخش مهمی از زندگی یه نفر شده باشه.»

«کتاب‌ها خودِ احساسات هستن. برای این وجود دارن که در ما احساس ایجاد کنن و ما رو به چیزهایی که درونمونه وصل کنن، به چیزهایی که گاهی حتی از وجودشون بی‌خبریم. منطقیه که بخشی از احساسمون موقع خوندن... به کتاب منتقل بشه.»

در هر زخمی، حکمتی نهفته است؛ حتی در آن‌هایی که خودمان مقصریم.

تازه به قدرتِ بخشیدن پی برده بود و فهمیده بود بخشیدن، بیشتر تسکین رنج خودمان است تا بخشیدن گناه دیگری.

زندگی زیان‌هایی می‌بینی که هیچ‌گاه تصور نمی‌کردی، افسوس‌هایی که ناگهان گرفتارت می‌کنند، ضرباتی چنان سریع و استادانه که فرصتی برای مقابله نداری. اما گاهی آشکارا می‌بینی ضربه به‌سویت می‌آید. آن را می‌بینی و از جایت تکان نمی‌خوری و می‌گذاری که تو را زمین بزند. و بعد، تا سال‌ها بعد، از خودت می‌پرسی چرا این‌قدر احمق بودی

هیچ‌چیز زنده‌تر از کتابی محبوب نیست.

خواندن کتاب برای فرار از زندگی نیست، برای این است که زندگی‌کردن را عمیق‌تر و مفیدتر یاد بگیریم و دنیا را از نگاه شخص دیگری تجربه کنیم.

در شادترین لحظات زندگی‌ام، کتاب‌هایم بر شادی‌ام افزوده‌اند. در غمناک‌ترین لحظات زندگی‌ام، کتاب‌هایم از اندوهم کاسته‌اند.

در شادترین لحظات زندگی‌ام، کتاب‌هایم بر شادی‌ام افزوده‌اند. در غمناک‌ترین لحظات زندگی‌ام، کتاب‌هایم از اندوهم کاسته‌اند

همواره تصور می‌کنم بستن کتاب مانند متوقف‌کردن فیلم در میانهٔ آن است. شخصیت‌ها در دنیای سکون‌یافته‌شان میخکوب می‌شوند، نفس‌هایشان را نگه می‌دارند و منتظرند خواننده برگردد و همه‌چیز دوباره جان بگیرد؛ مانند بوسهٔ شاهزاده در داستان شاه پریان.

در زندگی زیان‌هایی می‌بینی که هیچ‌گاه تصور نمی‌کردی، افسوس‌هایی که ناگهان گرفتارت می‌کنند، ضرباتی چنان سریع و استادانه که فرصتی برای مقابله نداری. اما گاهی آشکارا می‌بینی ضربه به‌سویت می‌آید. آن را می‌بینی و از جایت تکان نمی‌خوری و می‌گذاری که تو را زمین بزند. و بعد، تا سال‌ها بعد، از خودت می‌پرسی چرا این‌قدر احمق بودی.

«کتاب‌ها مثل آدم‌ها هستن، اشلین. هرچی که توی هوای اطرافشون باشه، جذب می‌کنن: دود، چربی، کپک. پس چرا احساسات رو جذب نکنن؟ کتاب‌ها مثل همهٔ چیزهای دیگه واقعی هستن. هیچی شخصی‌تر از کتاب نیست، به‌خصوص کتابی که بخش مهمی از زندگی یه نفر شده باشه.»

در زندگی زیان‌هایی می‌بینی که هیچ‌گاه تصور نمی‌کردی، افسوس‌هایی که ناگهان گرفتارت می‌کنند، ضرباتی چنان سریع و استادانه که فرصتی برای مقابله نداری. اما گاهی آشکارا می‌بینی ضربه به‌سویت می‌آید. آن را می‌بینی و از جایت تکان نمی‌خوری و می‌گذاری که تو را زمین بزند. و بعد، تا سال‌ها بعد، از خودت می‌پرسی چرا این‌قدر احمق بودی. و تو چنین ضربه‌ای بودی؛ چون همان شب اول دیدم که به‌سویم می‌آیی و گذاشتم من را زمین بزنی.

«همهٔ زن‌ها معما هستن. حل‌کردن بعضی‌هاشون از بقیه سخت‌تره؛ اما من به این نتیجه رسیدم که معماهای سخت ارزش تلاش‌کردن رو دارن.»

وقتی کسی که دوستش داری رنجت می‌ده، هیچ‌وقت دردش رو فراموش نمی‌کنی؛ به‌خصوص اگه این کار رو عمداً انجام بده.

«کتاب‌ها خودِ احساسات هستن. برای این وجود دارن که در ما احساس ایجاد کنن و ما رو به چیزهایی که درونمونه وصل کنن، به چیزهایی که گاهی حتی از وجودشون بی‌خبریم.