بریده‌هایی از کتاب چرا سوسیالیست نیستم

گلن رِینولدز این‌طور می‌گوید: «در کاپیتالیسم، ثروتمندان قدرتمند می‌شوند. اما در سوسیالیسم، قدرتمندان ثروتمند می‌شوند.»(۴۲)

گفت: «چپ امریکایی می‌خواهد اروپای غربی شود. اروپای غربی می‌خواهد اروپای شرقی شود. اروپای شرقی که حالش از سوسیالیسم و کمونیسم به هم می‌خورد، می‌خواهد کاپیتالیست امریکایی شود!»

«هر چه می‌خواهید دربارهٔ سوسیالیسم بگویید، همیشه از الگوی پیش‌بینی‌پذیری پیروی می‌کند. سوسیالیست‌ها در تلاش برای قرار دادن چیزی در دسترس همه، کاری می‌کنند که هیچ چیز در دسترس هیچ‌کس نباشد (به‌جز کسانی که ارتباطات سیاسی قدرتمندی دارند).»

«دولتی که آن‌قدر بزرگ است که هر چه را که می‌خواهید به شما می‌دهد، دولتی است که آن‌قدر قدرتمند است که می‌تواند تمام دارایی‌تان را از شما بگیرد.»

دیدگاه‌های بچه‌ها دربارهٔ انصاف، با افزایش سن از تساوی‌طلبی به شایسته‌سالاری تغییر می‌کند."»(۱۵)

ایدئولوژی ـ همان چیزی است که به بدکاران همان توجیهی را می‌دهد که مدت‌هاست دنبالش هستند و همین‌طور عزم و استواری را که لازمهٔ کارشان است.

«نابرابری مهم نیست، مسئلهٔ مهم فقر و استانداردهای کلی زندگی است.» به‌عبارت دیگر، ترجیح می‌دهید جایی باشید که شما ۱۰ هزار دلار درمی‌آورید و درآمد ثروتمندان ده برابر شماست یا جایی باشید که سی هزار دلار درمی‌آورید و درآمد ثروتمندانش بیست برابر شما؟ مسئلهٔ واقعاً مهم، استاندارد زندگی شماست نه استاندارد زندگی همسایه‌تان. درواقع، فقرا پیوسته ثروتمندتر می‌شوند، ثروتمندان هم همین‌طور.

فریدریش فون‌هایک ادعا می‌کند که «با توجه به این واقعیت که مردم تفاوت‌های بسیاری با هم دارند، اگر با آنان رفتاری برابر داشته باشیم، نتیجه بدون شک نابرابری در جایگاه واقعی‌شان است، و تنها راه قراردادن‌شان در جایگاهی برابر، رفتار متفاوت با آن‌ها خواهد

شاید سوسیالیست‌های امروز نمی‌دانند سوسیالیسم چیست و آن‌قدر تاریخ نخوانده‌اند که بفهمند هر بار سوسیالیسم کامل پیاده شده است، چه وحشت‌هایی به بار آمده است. شاید سوسیالیست‌های امروز صرفاً رفاه‌گرایانی هستند که از سر حسادت می‌خواهند بقیه را تحریک کنند صورتحساب را بپردازند

در زندگی، هیچ چیزی واقعاً رایگان نیست.

معروف است که مائو گفته است «قدرت سیاسی، از لولهٔ تفنگ بیرون می‌آید.»

قدرت فاسد می‌کند و همان‌طور که لرد اکتون اشاره کرد: «قدرت مطلق، بی‌شک فاسد می‌کند.»

برابری هیچ چیزی دربارهٔ کیفیت به ما نمی‌گوید. می‌شود در فقر برابری داشت، برابری در مصیبت، یا برابری در ناتوانی، جهل یا حماقت

زمانی موری روتبارد، دانشجوی دکتری لودویگ فون میزس، اقتصاددان معروف اتریشی، از او پرسید آیا «می‌تواند یک معیار را مشخص کند که مطابق آن بشود گفت که اقتصادی اساساً "سوسیالیستی" است یا اقتصاد بازار.» روتبارد پاسخ میزس را به یاد می‌آورد: «به نوعی در کمال شگفتی من، سریعاً پاسخ داد: "بله، کلیدش این است که آیا اقتصادی بازار سهام دارد یا خیر. یعنی آیا آن اقتصاد، بازارِ تمام عیاری برای زمین و دیگر کالاهای سرمایه‌ای دارد یا خیر. به صورت خلاصه: آیا تخصیص سرمایه را اساساً دولت مشخص می‌کند یا مالکان خصوصی؟"»(۱۵۸)

«آیا در میان برنامه‌های آرمان‌شهری، نمونه‌ای نابودکننده‌تر از جهش بزرگ به جلو سال ۱۹۵۸ وجود دارد؟ در این برنامه یک چشم‌انداز بهشت کمونیستی وجود داشت که راه را برای گرفتن نظام‌مند تمامی آزادی‌ها ـ آزادی تجارت، جابه‌جایی، تجمع، بیان، دین ـ و نهایتاً کشتار گستردهٔ ده‌هامیلیون فرد عادی هموار کرد.»(۳۷۲)

تسلیم هیچ آرمان‌شهر پایان تاریخ چپ یا راستی نشوید. هیچ خط از پیش تعیین شدهٔ تاریخی را قبول نکنید. زیرا صرفاً آن پذیرش، آن تضعیف ارادهٔ آزاد، شاید کافی باشد تا مستبدی در تاریخ تکرار شود و بتواند احکامش را به‌عنوان علم یا تکامل یا صرفاً چیزی گریزناپذیر توجیه کند.

خطرات سوسیالیسم با نابودی اقتصاد تمام نمی‌شود. وقتی اقتصاد شکست می‌خورد، باید شخصی جز رهبران سوسیالیست را سرزنش کرد. معمولاً تقصیر گردن دگراندیشان، کاپیتالیست‌ها، کارگرانی که به اندازهٔ کافی تولید نمی‌کنند و خارجی‌ها می‌افتد.

به قول معروف، ایده‌ها پیامدهایی دارند و ایده‌های بد می‌توانند پیامدهای فاجعه‌باری داشته باشند. ایده‌های بد، سوسیالیسم و مداخلهٔ ایالات متحد در ویتنام و کامبوج، را ترکیب کنید و اکنون دستورالعمل فاجعه را در اختیار دارید. نتیجهٔ جنگ، بقای سنگدل‌ترین‌هاست. وقتی «سنگدل‌ترین‌ها» پیغام مسیحایی مارکسیسم را دریافت کرده باشند، دستورالعمل نسل‌کشی در اختیارتان است.

منع کردن انباشت درآمد در میان ثروتمندان، لزوماً به این معنی نیست که آن ثروت‌ها از جیب فقرا سر درمی‌آورد.

با توجه به این واقعیت که مردم تفاوت‌های بسیاری با هم دارند، اگر با آنان رفتاری برابر داشته باشیم، نتیجه بدون شک نابرابری در جایگاه واقعی‌شان است، و تنها راه قراردادن‌شان در جایگاهی برابر، رفتار متفاوت با آن‌ها خواهد بود.

برای دانستن حقیقت، باید کوبایی باشید.

البته، بخش "سوسیالیستی" آن کشورها که طرفداران آقای سندرز دوستش دارند، بدون بخش پویای کاپیتالیسمی که از آن متنفرند، غیرممکن است

البته، بخش "سوسیالیستی" آن کشورها که طرفداران آقای سندرز دوستش دارند، بدون بخش پویای کاپیتالیسمی که از آن متنفرند، غیرممکن است

سوسیالیست‌های سرتاسر جهان برای سرنگونی رژیم‌های اقتدارگرا قیام کردند، خودشان نهایتاً به جای آن‌ها (به‌رغم وعده‌هایشان برای تأسیس دموکراسی‌های آزاد) رژیم‌های اقتدارگرای خودشان را مستقر کردند.

«اختلال برآمده از اینکه کارگران و مدیران مواد خام و تدارکات را به‌سوی تولیدات بازار سیاه منحرف کنند، چیزی است که حکومتی سوسیالیستی منطقاً موظف است آن را خرابکاری در برنامهٔ اقتصادی ملی‌اش در نظر بگیرد ... در راستای همین واقعیت، فعالیت بازار سیاه در کشوری سوسیالیستی معمولاً مجازات مرگ به همراه دارد.»

«اختلال برآمده از اینکه کارگران و مدیران مواد خام و تدارکات را به‌سوی تولیدات بازار سیاه منحرف کنند، چیزی است که حکومتی سوسیالیستی منطقاً موظف است آن را خرابکاری در برنامهٔ اقتصادی ملی‌اش در نظر بگیرد ... در راستای همین واقعیت، فعالیت بازار سیاه در کشوری سوسیالیستی معمولاً مجازات مرگ به همراه دارد.»

نتیجهٔ مداخلهٔ دولت به‌نام انصاف، معمولاً نابرابری از نوع دیگر است. به‌جای نابرابری براساس شایستگی، مهارت، اخلاق کاری و بله، شانس، با نتایج نابرابری بر اساس سیاست‌های حزبی، پارتی‌بازی و فساد مواجه خواهید شد.

نیکولاس کَسِی در نیویورک‌تایمز گزارش داد: بخش‌های بیمارستانی به محل تلاقی نیروهای متلاشی‌کنندهٔ ونزوئلا تبدیل شده‌اند. در بعضی بیمارستان‌ها اثری از دستکش و صابون نیست. معمولاً، داروهای سرطان فقط در بازار سیاه پیدا می‌شود. برق چنان کم است که دولت فقط دو روز در هفته کار می‌کند تا در مصرف انرژی باقیمانده صرفه‌جویی شود. در دانشگاه بیمارستان آدنس در شهر کوهستانی مریدا، آب کافی برای شستن خون از میز جراحی وجود نداشت. پزشکانی که برای جراحی آماده می‌شدند، دستان‌شان را با بطری‌های آب گازدار تمیز می‌کردند. دکتر کریستین پینو، از جراحان بیمارستان، گفت: «مثل قرن نوزدهم است.»(۶)

«قیمت‌ها به تولیدکنندگان پیغام می‌فرستند که وقت مناسبی برای ورود به یا خروج از بازار خاصی است. قیمت‌های در حال افول و احتمالِ زیان به کارفرماها علامت می‌دهد که وقت خروج از بازار است. از دیگر سو، افزایش قیمت‌ها و احتمال به‌دست آوردن سود، تولیدکنندگان را تشویق می‌کند وارد بازار شوند.»(۵۲)

شما در اقتصادی کاپیتالیستی هستید، تنها راه موفقیت، برآورده‌کردن نیازهای دیگران است. سوسیالیسم اما توجه شما را بر درون متمرکز می‌کند. تمرکزتان بر این است که خودتان چه چیزی را می‌توانید به‌دست بیاورید.»(۱۱۹)