کتاب چرا سوسیالیست نیستم

گلن رِینولدز این‌طور می‌گوید: «در کاپیتالیسم، ثروتمندان قدرتمند می‌شوند. اما در سوسیالیسم، قدرتمندان ثروتمند می‌شوند.»(۴۲)

«هر چه می‌خواهید دربارهٔ سوسیالیسم بگویید، همیشه از الگوی پیش‌بینی‌پذیری پیروی می‌کند. سوسیالیست‌ها در تلاش برای قرار دادن چیزی در دسترس همه، کاری می‌کنند که هیچ چیز در دسترس هیچ‌کس نباشد (به‌جز کسانی که ارتباطات سیاسی قدرتمندی دارند).»

گفت: «چپ امریکایی می‌خواهد اروپای غربی شود. اروپای غربی می‌خواهد اروپای شرقی شود. اروپای شرقی که حالش از سوسیالیسم و کمونیسم به هم می‌خورد، می‌خواهد کاپیتالیست امریکایی شود!»

«دولتی که آن‌قدر بزرگ است که هر چه را که می‌خواهید به شما می‌دهد، دولتی است که آن‌قدر قدرتمند است که می‌تواند تمام دارایی‌تان را از شما بگیرد.»

دیدگاه‌های بچه‌ها دربارهٔ انصاف، با افزایش سن از تساوی‌طلبی به شایسته‌سالاری تغییر می‌کند."»(۱۵)

«نابرابری مهم نیست، مسئلهٔ مهم فقر و استانداردهای کلی زندگی است.» به‌عبارت دیگر، ترجیح می‌دهید جایی باشید که شما ۱۰ هزار دلار درمی‌آورید و درآمد ثروتمندان ده برابر شماست یا جایی باشید که سی هزار دلار درمی‌آورید و درآمد ثروتمندانش بیست برابر شما؟ مسئلهٔ واقعاً مهم، استاندارد زندگی شماست نه استاندارد زندگی همسایه‌تان. درواقع، فقرا پیوسته ثروتمندتر می‌شوند، ثروتمندان هم همین‌طور.

ایدئولوژی ـ همان چیزی است که به بدکاران همان توجیهی را می‌دهد که مدت‌هاست دنبالش هستند و همین‌طور عزم و استواری را که لازمهٔ کارشان است.

وقتی دولت‌ها قدرت کافی برای اعمال مالکیت دولتی بر اموال را به دست می‌آورند، رهبران نهایتاً بی‌رحم و وحشی می‌شوند

در زندگی، هیچ چیزی واقعاً رایگان نیست.

فریدریش فون‌هایک ادعا می‌کند که «با توجه به این واقعیت که مردم تفاوت‌های بسیاری با هم دارند، اگر با آنان رفتاری برابر داشته باشیم، نتیجه بدون شک نابرابری در جایگاه واقعی‌شان است، و تنها راه قراردادن‌شان در جایگاهی برابر، رفتار متفاوت با آن‌ها خواهد

شاید سوسیالیست‌های امروز نمی‌دانند سوسیالیسم چیست و آن‌قدر تاریخ نخوانده‌اند که بفهمند هر بار سوسیالیسم کامل پیاده شده است، چه وحشت‌هایی به بار آمده است. شاید سوسیالیست‌های امروز صرفاً رفاه‌گرایانی هستند که از سر حسادت می‌خواهند بقیه را تحریک کنند صورتحساب را بپردازند

تسلیم هیچ آرمان‌شهر پایان تاریخ چپ یا راستی نشوید. هیچ خط از پیش تعیین شدهٔ تاریخی را قبول نکنید. زیرا صرفاً آن پذیرش، آن تضعیف ارادهٔ آزاد، شاید کافی باشد تا مستبدی در تاریخ تکرار شود و بتواند احکامش را به‌عنوان علم یا تکامل یا صرفاً چیزی گریزناپذیر توجیه کند.

چرچیل در نقل قول معروفی، جذابیت دروغینِ برابری در سوسیالیسم را توضیح داد: «شرِ ذاتی کاپیتالیسم تقسیم نابرابر مواهب است. فضیلت ذاتی سوسیالیسم، تقسیم برابر مصیبت‌هاست.»

قدرت فاسد می‌کند و همان‌طور که لرد اکتون اشاره کرد: «قدرت مطلق، بی‌شک فاسد می‌کند.»

برابری هیچ چیزی دربارهٔ کیفیت به ما نمی‌گوید. می‌شود در فقر برابری داشت، برابری در مصیبت، یا برابری در ناتوانی، جهل یا حماقت

آنچه نباید فراموش شود این است که ایدهٔ مرکزی جمع‌گرایی، که اهمیت فرد کمتر از کل است، کاملاً در راستای این ایده است که به دولت اجازه دهد افراد را به‌عنوان باری بر دوش اجتماع حذف کند.

زمانی موری روتبارد، دانشجوی دکتری لودویگ فون میزس، اقتصاددان معروف اتریشی، از او پرسید آیا «می‌تواند یک معیار را مشخص کند که مطابق آن بشود گفت که اقتصادی اساساً "سوسیالیستی" است یا اقتصاد بازار.» روتبارد پاسخ میزس را به یاد می‌آورد: «به نوعی در کمال شگفتی من، سریعاً پاسخ داد: "بله، کلیدش این است که آیا اقتصادی بازار سهام دارد یا خیر. یعنی آیا آن اقتصاد، بازارِ تمام عیاری برای زمین و دیگر کالاهای سرمایه‌ای دارد یا خیر. به صورت خلاصه: آیا تخصیص سرمایه را اساساً دولت مشخص می‌کند یا مالکان خصوصی؟"»(۱۵۸)

سوسیالیسم سندرز، جهان را «منصفانه» خواهد کرد. اما هیچ‌جا توضیح نمی‌دهد که چه کسی «منصفانه» را تعریف خواهد کرد و وقتی سر کار بیایند، «پلیس انصاف» چه سلاح‌هایی را به کار خواهد بست.

«بهترین حکومت آن است که کمتر حکومت کند»

خطرات سوسیالیسم با نابودی اقتصاد تمام نمی‌شود. وقتی اقتصاد شکست می‌خورد، باید شخصی جز رهبران سوسیالیست را سرزنش کرد. معمولاً تقصیر گردن دگراندیشان، کاپیتالیست‌ها، کارگرانی که به اندازهٔ کافی تولید نمی‌کنند و خارجی‌ها می‌افتد. ناخوشی اقتصاد، به دلیل بیماری فرهنگ است و این بیماری باید پاک شود.

خطرات سوسیالیسم با نابودی اقتصاد تمام نمی‌شود. وقتی اقتصاد شکست می‌خورد، باید شخصی جز رهبران سوسیالیست را سرزنش کرد. معمولاً تقصیر گردن دگراندیشان، کاپیتالیست‌ها، کارگرانی که به اندازهٔ کافی تولید نمی‌کنند و خارجی‌ها می‌افتد.

البته، بخش "سوسیالیستی" آن کشورها که طرفداران آقای سندرز دوستش دارند، بدون بخش پویای کاپیتالیسمی که از آن متنفرند، غیرممکن است

سوسیالیست‌های سرتاسر جهان برای سرنگونی رژیم‌های اقتدارگرا قیام کردند، خودشان نهایتاً به جای آن‌ها (به‌رغم وعده‌هایشان برای تأسیس دموکراسی‌های آزاد) رژیم‌های اقتدارگرای خودشان را مستقر کردند.

نتیجهٔ مداخلهٔ دولت به‌نام انصاف، معمولاً نابرابری از نوع دیگر است. به‌جای نابرابری براساس شایستگی، مهارت، اخلاق کاری و بله، شانس، با نتایج نابرابری بر اساس سیاست‌های حزبی، پارتی‌بازی و فساد مواجه خواهید شد.

نیکولاس کَسِی در نیویورک‌تایمز گزارش داد: بخش‌های بیمارستانی به محل تلاقی نیروهای متلاشی‌کنندهٔ ونزوئلا تبدیل شده‌اند. در بعضی بیمارستان‌ها اثری از دستکش و صابون نیست. معمولاً، داروهای سرطان فقط در بازار سیاه پیدا می‌شود. برق چنان کم است که دولت فقط دو روز در هفته کار می‌کند تا در مصرف انرژی باقیمانده صرفه‌جویی شود. در دانشگاه بیمارستان آدنس در شهر کوهستانی مریدا، آب کافی برای شستن خون از میز جراحی وجود نداشت. پزشکانی که برای جراحی آماده می‌شدند، دستان‌شان را با بطری‌های آب گازدار تمیز می‌کردند. دکتر کریستین پینو، از جراحان بیمارستان، گفت: «مثل قرن نوزدهم است.»(۶)

معروف است که مائو گفته است «قدرت سیاسی، از لولهٔ تفنگ بیرون می‌آید.»

باور به وجودِ روندی اجتناب‌ناپذیر برای تاریخ، نیازمند جهش ایمانی بزرگی است. پیامدهای درک تاریخ به شکل چیزی با هدفی خطی، بسیار بزرگند، احتمالاً بزرگ‌تر از آنچه اکثرمان بفهمیم. باور به اینکه تاریخ جهتی دارد و تک‌تک افراد یا دولت‌ها باید در طول این مسیر به تاریخ کمک کنند نه‌تنها آرمان‌شهری بلکه نهایتاً خطرناک است. فقط کافی است از قربانیان گولاگ یا آشویتس بپرسید. اهداف پایانی همیشه ابزارهای موقتی را توجیه می‌کنند، هر چقدر هم که وحشتناک باشند.

«ادبیات واقعی فقط آنجایی به وجود می‌آید که خالقانش نه حقوق‌بگیران سخت‌کوش و قابل اعتماد، بلکه دیوانگان، عزلت‌گزیدگان، ملحدان، خیالبافان، نافرمانان و شک‌اندیشان باشند.»

«برابری هیچ چیزی دربارهٔ کیفیت به ما نمی‌گوید. می‌شود در فقر برابری داشت، برابری در مصیبت، یا برابری در ناتوانی، جهل یا حماقت.»

دیدگاه‌های بچه‌ها دربارهٔ انصاف، با افزایش سن از تساوی‌طلبی به شایسته‌سالاری تغییر می‌کند."»(۱۵)