کتاب هماهنگی ذهن و بدن

حتی امروز هم به‌سختی می‌توانیم تصور کنیم که یک روحِ متفکر و عمیق در یک قالبِ فیزیکیِ جذاب وجود داشته باشد؛ همان‌طور که نمی‌توانیم تصور کنیم یک متفکر به‌اندازه‌ای جذاب باشد که بتواند کار مدلینگ را به‌عنوان شغل دوم انجام دهد.

در چنین لحظاتی است که باید یک تمرین بدنی را به یاد آوریم که می‌تواند سرسختی غیر سازنده‌مان را تخفیف دهد و رفاه روانی‌مان را احیاء کند: ما در واکنش به حس وحشت یا بحران باید بدون تردید و شرمساری خم شویم و به شکل یک توپ بسیار کوچک –تا اندازهٔ ممکن سفت– درآییم و در صورت ضرورت پتو یا لحافی روی سر و بدنمان بکشیم. باید این حالتِ نسبتاً ساکن و بسیار گرم را برای یک ساعت یا بیشتر حفظ کنیم.

اعتماد بزرگ‌ترین کشش دوستی را به وجود می‌آورد. منظور از اعتماد این تصور است که اگر روزی مجبور باشیم در حضور کسی آسیب‌پذیر باشیم (ضعیف، وحشت‌زده، دردمند یا نیازمند)، می‌توانیم بر او اتکا کنیم؛ او ثابت خواهد کرد که به‌اندازهٔ کافی مهربان، وفادار، بی‌طرف، گشاده‌دست و حساس است و موجب شرمساری ما نخواهد شد.

ما شیوهٔ انجام دادن بهتر کارها را نه با راحت یافتن آن‌ها بلکه با ایجاد نگرش صحیح نسبت به دشواری یاد می‌گیریم.

افلاطون استعاره‌ای را برای توصیف ذهن به کار برد: ایده‌های ما شبیه پرنده‌هایی هستند که در قفسِ مغزهایمان بال‌وپر می‌زنند. افلاطون می‌دانست که پرنده‌ها وقتی به آرامش خواهند رسید که ما زمانی را صرف آرامشِ بی‌هدف کنیم. خیره شدن به بیرون پنجره چنین فرصتی را فراهم می‌کند. شاهد گذر جهان هستیم: مقداری علف در برابر باد مقاومت می‌کند؛ برجی خاکستری میان نم‌نم باران به چشم می‌خورد. اما مجبور نیستیم پاسخ دهیم: هیچ نیت بزرگی نداریم و در نتیجه قسمت‌های متفکرتر خویشتن‌هایمان فرصتی برای شنیده شدن دارند

باروخ اسپینوزا، فیلسوف هلندی قرن هفده، به یک تمایز مشهور بین دو نوع نگاه به مرگ اشاره کرد. ما می‌توانیم مرگ را خودمحور و از دیدگاه محدود خودمان مشاهده کنیم. اسپینوزا این حالت را با عبارت «در چشم‌انداز زمان» توصیف کرد که یک داستان حزن‌انگیز را رقم می‌زند. یا برعکس، می‌توانیم مرگ را از بیرون به‌صورت جهانی و ابدی از چشم‌های نیرو یا سیاره‌ای دیگر ببینیم: مرگ «در چشم‌انداز ابدیت» یک رویداد بی‌دردسر و عادی است. اسپینوزا دریافت که ما در طول بخش عمدهٔ زندگی‌مان تحت تأثیر بدن‌هایمان به نظرگاه مبتنی بر زمان و خودمحور رسیده‌ایم و همهٔ دغدغه‌هایمان را با آرمان زنده ماندن تنظیم کرده‌ایم. اما او تأکید کرد که ذهن‌های ما دسترسی منحصربه‌فردی را به دیدگاهی دیگر فراهم می‌کنند که در آن جزئیات هویت‌های مادی ما اهمیت بسیار کمتری دارند.