بریده‌هایی از کتاب لال حرف های آخر

مرا با رگ‌هایم ببین با عصب و حفره‌های قلبم با حنجره‌ام ببین در شیارهای پوست،

با ریشه‌هایم ریسمانی بباف تا با آن از خود بیرون بیایم

معاوضهٔ دائمی خون با خاک هرگز پایان نخواهد یافت

اصوات با شتاب از حنجره‌ها می‌گریختند فرصت نبود! باید میان اصوات «تُ» را در گلویم اسیر می‌کردم

راه می‌رفتم ‫بی‌آن‌که بدانم ‫رگ‌های پایم ‫را له می‌کنم

در صحنهٔ صورت ‫اعصاب ماهرانه ‫در نقش خود ‫فرو رفته‌اند ‫لب که می‌خندد ‫عصب دروغ می‌گوید ‫تعجبم را باور نکن! ‫هرگز این‌قدر تسلیم نبوده‌ام