کتاب شبدر چهار پر

قلب، لحظه‌ای تهی و لحظه‌ای پُر است ما میان این دو لحظه زنده‌ایم زندگی تلنگر است

۵۴ حتی در این بن‌بست، راه دیگری هست مرداب هم باشی در تو امید رویش نیلوفری هست

هرچند گاهی تلخ می‌خندد کوه است و می‌ماند سر حرفش بهمن دهان کوه را هرگز نمی‌بندد

شهر را از خانه‌هایش می‌شناسند راه را از پیچ‌وخم‌هایش قلب را از موج غم‌هایش

برف ما به بام برف او به دوش طفل گل‌فروش

در حسرت پرواز پوسیده در سینه‌ات یک شاه‌پروانه... بیرون بیا از خویش، دیوانه!

در حسرت پرواز پوسیده در سینه‌ات یک شاه‌پروانه... بیرون بیا از خویش، دیوانه!

از دیدگاه دل دنیا به غم‌هایش نمی‌ارزد باید برای زیستن خود را به مردن زد

هی بغض پشت بغض بالا می‌آورم امشب غمی بزرگ به دنیا می‌آورم

فرقی برایم بین فروردین و دی نیست هم بودنم هم مردنم پوچ... مثل پرستویی که جا مانده است از کوچ

قرن‌هاست جمعه، هرچه رشته پنبه می‌شود تو نمی‌رسی و شنبه می‌شود

از میان آن همه پرندۀ رها خورد سنگ تو به بال من خوش به حال من

قرن‌هاست جمعه، هرچه رشته پنبه می‌شود تو نمی‌رسی و شنبه می‌شود

کوه‌ها هم آدم‌اند روزمرّه می‌شوند قهر می‌کنند و درّه می‌شوند

قلب، لحظه‌ای تهی و لحظه‌ای پُر است ما میان این دو لحظه زنده‌ایم زندگی تلنگر است

شاخه‌هایم را شکست آنچه بر قلبم نشست، برفِ پیش از موعد است

شهر را از خانه‌هایش می‌شناسند راه را از پیچ‌وخم‌هایش قلب را از موج غم‌هایش

عشق تو عطر ناشکیبایی است مثل پرنده پایبند پر نمی‌ماند شعله همیشه زیر خاکستر نمی‌ماند

عطرها شوق پریدن دارند دهنم بسته‌تر از هر قفسی نکند بو ببرد از تو کسی

هی بغض پشت بغض بالا می‌آورم امشب غمی بزرگ به دنیا می‌آورم

از تو بی‌خبر امشب آه می‌کشم یک دقیقه بیشتر

قلب ابرها شکست مه شدند

مترسک و لباس نو؟ به دست توست چشم وصله‌ها هنوز

از میان آن همه پرندۀ رها خورد سنگ تو به بال من خوش به حال من

از میان آن همه پرندۀ رها خورد سنگ تو به بال من خوش به حال من

او به داد هیچ کس نمی‌رسد بیش از این از آسمان نگو ای درختِ اره در گلو!

قلب، لحظه‌ای تهی و لحظه‌ای پُر است ما میان این دو لحظه زنده‌ایم زندگی تلنگر است

منتظر نشسته خون به پا کند با فشار اندکی در گلوی من انار کوچکی

لب‌های من، این ماهیان مرده دیدند بی‌بوسه‌گی با بی‌هوایی فرق دارد مرگ طبیعی با جدایی فرق دارد

قرن‌هاست جمعه، هرچه رشته پنبه می‌شود تو نمی‌رسی و شنبه می‌شود