بریده‌هایی از کتاب سیاه قلب

هزار دشمن در خارج از خانه بهتر از یک دشمن در درون خانه است.

تا وقتی‌که یک نفر دوستت دارد، دیگر هیچ مهم نیست که کی هستی و قیافه‌ات چه شکلی است.

همهٔ ما، وقتی لازم باشد دروغ می‌گوییم.

وقتی در سفر کتابی با خودت به همراه می‌بری، یک چیز عجیبی اتفاق می‌افتد: کتاب شروع می‌کند به جمع‌آوری خاطراتت. بعدها کافی است که تو فقط لای آن کتاب را باز کنی تا دوباره به همان جایی برگردی که کتاب را اولین‌بار خوانده‌ای. یعنی با خواندن اولین کلمات، همه چیز را به یاد می‌آوری: عکس‌ها، بوها، همان بستنی‌ای که موقع خواندن می‌خوردی...

‫«همراه داشتن کتاب‌های آشنا در جاهای غریبه به آدم آرامش می‌دهد.»

به گمانم تنها خوراک این خانم کلمه باشد. تمام خانه‌اش پر از کتاب است. بی‌برو برگرد کتاب را به هم‌نشینی با آدم‌ها ترجیح می‌دهد.

به هر حال توی غربت هیچ چیزی مثل چند صفحه کتاب نمی‌تواند آدم را آرام کند،

کتاب‌ها خانه و کاشانهٔ او در جاهای ناآشنا بودند.

هزار دشمن در خارج از خانه بهتر از یک دشمن در درون خانه است.

کتاب‌ها لحظه‌های کسل‌کننده را فراری می‌دادند.

خودت همیشه می‌گویی کتاب‌ها باید سنگین باشند، چون تمام دنیا توی‌شان است.

شاید درستش هم همین باشد. هیچ لزومی ندارد که آدم توی زخم‌های قدیمی سیخ فرو کند.

کتاب، بیماری سخت و تلخی است که روح را در خود غرق می‌کند.

بعضی وقت‌ها باید از آدم‌ها در مقابل حماقت‌های‌شان محافظت کرد.

«همراه داشتن کتاب‌های آشنا در جاهای غریبه به آدم آرامش می‌دهد.»

هرگز شیفتهٔ چیزی نشو که پولت برای خریدنش کافی نیست.

«چون ترس همه چیز را می‌کشد، حتی عقل و قلب را.

مزهٔ بعضی از کتاب‌ها را باید چشید بعضی‌شان را می‌شود درسته قورت داد و فقط تعداد کمی از آن‌ها را می‌شود جوید و به طور کامل هضم‌شان کرد.

هر کسی نقش خودش را بازی می‌کند و مال من نقش غم‌انگیزی است.

وفا کردن به یک قول بد، باعث نمی‌شود که آن قول بهتر بشود.

هر کسی نقش خودش را بازی می‌کند و مال من نقش غم‌انگیزی است.

داستان‌ها، رمان‌ها و افسانه‌ها به موجودات زنده شباهت دارند، و حتی شاید بعضی از آن‌ها به راستی موجوداتی زنده باشند. آن‌ها مثل انسان‌های واقعی، سَر، پا، جریان گردش خون و کت و شلوار دارند. ‫اریش کستنر، امیل و کارآگاهان۶۶

«بیل، زندگی عدالت سرش نمی‌شود. ما به بچه‌های‌مان می‌گوییم که در زندگی عدالت حکم‌فرماست. اما با این کار به آن‌ها بد می‌کنیم. این حرف حتی دروغی معمولی نیست، دروغی نفرت‌انگیز است. زندگی عدالت سرش نمی‌شود، هرگز این‌طور نبوده است و هرگز این‌طور نخواهد شد.» ‫ویلیام گلدمن، شاهزاده خانم عروس

به قول نویسنده‌ای معروف: آدم می‌تواند نویسنده را به سه شکل ببیند، به شکل قصه‌گو، به شکل معلم و به شکل ساحر...

واقعیت این است که دنیای ما حتی طاقت تحمل وجود آدم‌هایی را که قدری با دیگران فرق دارند ندارد،

مزهٔ بعضی از کتاب‌ها را باید چشید بعضی‌شان را می‌شود درسته قورت داد و فقط تعداد کمی از آن‌ها را می‌شود جوید و به طور کامل هضم‌شان کرد.

مزهٔ بعضی از کتاب‌ها را باید چشید بعضی‌شان را می‌شود درسته قورت داد و فقط تعداد کمی از آن‌ها را می‌شود جوید و به طور کامل هضم‌شان کرد.

آخرین چیزی‌که دخترک شنید، صدای خودنویس فنوگلیو بود که به سرعت روی کاغذ حرکت می‌کرد. از حرفی به حرف دیگر، تندتند، مثل ماکوی بافندگی که از نخ‌های سیاه رنگ، تصویرهای جور واجور سر هم می‌کند...

آخرین چیزی‌که دخترک شنید، صدای خودنویس فنوگلیو بود که به سرعت روی کاغذ حرکت می‌کرد. از حرفی به حرف دیگر، تندتند، مثل ماکوی بافندگی که از نخ‌های سیاه رنگ، تصویرهای جور واجور سر هم می‌کند...

دخترک هر وقت خوابی وحشتناک می‌دید، پا به فرار می‌گذاشت و به اتاق پدرش پناه می‌برد. این‌جور وقت‌ها فقط نفس‌های آرام پدر و صدای ورق خوردن کتاب می‌توانست او را در خوابی آسوده غرق کند. زیرا هیچ چیزی به اندازهٔ خش‌خش کاغذ چاپ شده نمی‌تواند رؤیاهای ترسناک را فراری بدهد.