کتاب دیوان حافظ

گفتی که پس از سیاه رنگی نبود پس موی سیاه من چرا گشت سفید

دایما یک سان نباشد حال دوران غم مخور

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن منم که دیده نیالوده‌ام به بد دیدن وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم که در طریقت ما کافریست رنجیدن به پیر میکده گفتم که چیست راه نجات بخواست جام می و گفت عیب پوشیدن

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر آری شود ولیک به خون جگر شود

در کم خردی از همه عالم بیشم

چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند

دل می‌رود ز دستم صاحب دلان خدا را دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

خوش باش که ظالم نبرد راه به منزل

در اندرون من خسته دل ندانم کیست که من خموشم و او در فغان و در غوغاست

بکن معامله‌ای وین دل شکسته بخر

با دلارامی مرا خاطر خوش است کز دلم یک باره برد آرام را

دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت دایما یک سان نباشد حال دوران غم مخور هان مشو نومید چون واقف نه‌ای از سر غیب باشد اندر پرده بازی‌های پنهان غم مخور

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند

حافظا چون غم و شادی جهان در گذر است بهتر آن است که من خاطر خود خوش دارم

ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد دل رمیده ما را رفیق و مونس شد نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد

تو و طوبی و ما و قامت یار فکر هر کس به قدر همت اوست

خرقه پوشی من از غایت دین داری نیست پرده‌ای بر سر صد عیب نهان می‌پوشم

حافظ وظیفه تو دعا گفتن است و بس دربند آن مباش که نشنید یا شنید

مرا می‌بینی و هر دم زیادت می‌کنی دردم تو را می‌بینم و میلم زیادت می‌شود هر دم

من نه آنم که دگر گوش به تزویر کنم

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن شرط اول قدم آن است که مجنون باشی

عزم دیدار تو دارد جان بر لب آمده بازگردد یا برآید چیست فرمان شما

فراغتی و کتابی و گوشه چمنی من این مقام به دنیا و آخرت ندهم

ما را ز خیال تو چه پروای شراب است خم گو سر خود گیر که خمخانه خراب است

دست از طلب ندارم تا کام من برآید یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید

یا رب دعای خسته دلان مستجاب کن

گفت و خوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ یا رب این قلب شناسی ز که آموخته بود

چنان زندگانی کن اندر جهان که چون مرده باشی نگویند مرد

جانم بسوختی و به دل دوست دارمت

با درد صبر کن که دوا می‌فرستمت