بریده‌هایی از کتاب نشانه شناسی تئاتر و درام

بیننده حتی مؤلفه‌های غیر عمدی اجرای بازیگر را در حکم نشانه دریافت می‌کند

منتقدان ادبی معمولاً به طور ضمنی یا به‌صراحت اولویت متن نوشتاری، یعنی نمایشنامه را بر متن اجرایی، یعنی نمایش پذیرفته‌اند و اجرا را تقریبا همیشه «عینیت یافتن» (بالفعل یا بالقوهٔ) متن اول یعنی نمایشنامه دانسته‌اند. متن نوشتاری، به‌وضوح قیدهایی را بر اجرا تحمیل می‌کند؛ نه صرفا ازنظر زبانی و در تعیین آنکه بازیگران چه باید بگویند و به لحاظ کنشی در تثبیت ساختار کنش، بلکه با اشاره به حرکات، صحنه، موسیقی و غیره به درجات متفاوت در طیفی از رمزگان‌های تئاتری نیز قیدهایی را بر اجرا تحمیل می‌کند