بریده‌هایی از کتاب مانون لسکو

قصد دارم جوانی نابینا را به تصویر بکشم که سعادت را پس می‌زند تا خود را در بدترین مصائب بیفکند؛ کسی که، به‌رغم داشتن تمام ویژگی‌هایی که به‌وجودآورندهٔ ارزش و شایستگی فرد است، داوطلبانه خانه‌به‌دوشی و گمنامی را به تمامی مزایای ثروت و طبیعت ترجیح می‌دهد؛ کسی که فلاکت‌های خود را پیش‌بینی می‌کند، بی‌آنکه بخواهد از آن‌ها طفره رود؛ کسی که به مصائب مبتلا می‌شود و آن‌ها را حس می‌کند، بی‌آنکه از داروهایی بهره ببرد که پیوسته به او پیشنهاد می‌شوند و قادر است هر لحظه به این مصائب پایان دهد