بریده‌هایی از کتاب سی و ۳

اگر به جایگاهی کمتر از شهادت راضی شویم، مصداق بارز «خسر الدنیا و الآخرة» می‌شویم.

ولی معجزه همیشه رخ نمی‌دهد! من حتی منتظر معجزه هم نیستم. فقط سعی می‌کنم به وظیفه‌ام عمل کنم و به قول حاج قاسم، نتیجهٔ نهایی را به خدا بسپارم.

هر درخت زیتون خودش به‌تنهایی یک رزمنده است!

دوست داشتم حتی اگر قرار است شکست بخوریم، زمانی باشد که در اسلحه‌هایمان فشنگی نمانده باشد و در تنمان رمقی!

ای کاش انسان‌ها می‌توانستند مسائل را با تفکر دیگران ببینند و بسنجند. شاید این‌گونه به یکدیگر حق می‌دادند

کاش همه می‌فهمیدند که سکوت و کوتاه‌آمدن در برابر این جماعت خدانشناش، یک خیال خامِ احمقانه است. این‌ها به صغیر و کبیر ما رحم نمی‌کنند. به همین خاطر باید هر روز قوی‌تر از قبل شویم و اجازه ندهیم که بر ما و ناموسمان مسلط شوند!

سورهٔ «والضحی» را بخوانید. این سوره به ما می‌گوید که هیچ‌وقت تنها و رها نبوده‌ایم و نخواهیم بود. خدا را شکر کنید که قرآن و اهل‌بیت را دارید. کسی که قرآن را در جیبش و نام حسین‌بن‌علی را بر لبش دارد هیچ‌گاه تنها نخواهد ماند. والسلام!

دوست داشتم حتی اگر قرار است شکست بخوریم، زمانی باشد که در اسلحه‌هایمان فشنگی نمانده باشد و در تنمان رمقی!

در واقع حاج رضوان و حاج عماد یک نفر بودند، اما چیزی که دشمن و حتی عدهٔ زیادی از مردم لبنان و رزمندگان حزب‌اللّه فکر می‌کردند این بود که حاج رضوان دست راست حاج عماد است! این نهایت درایت بچه‌های اطلاعاتی حزب‌اللّه بود. از یک نفر، دو نفر ساخته بودند، دو نفری که خیلی قوی، پرهیبت و باهوش بودند. حاج قاسم به شوخی می‌گفت: «ما حاج عماد را گذاشته‌ایم روبه‌روی آینه و حاج رضوان پدید آمده است!»

«روحیه» برای ما مهم‌ترین اصل است!

برای همین دوست داشتم حتی اگر قرار است شکست بخوریم، زمانی باشد که در اسلحه‌هایمان فشنگی نمانده باشد و در تنمان رمقی!

ما باید به این بلوغ برسیم که نخواهیم دیده بشویم. آن کسی که باید ببیند می‌بیند!

کشور تا دلت بخواهد دکتر و مهندس دارد و خواهد داشت، اما چیزی که نداریم و هر روز بابت آن ضربه می‌خوریم و عقب می‌افتیم نخبهٔ دلسوزِ مردم است، کسی که فکر و ذهنش رفع نیاز مردم، و هدفش خدمت به آن‌ها باشد.

شعار و اعتقاد همیشگی حاج عماد می‌افتادم که بیش از ده بار از او در این چند سال شنیده بودم: «هرچیزی را می‌شود دور زد و هیچ مانعی بر سرِ راه ما نیست، اگر درست فکر و برنامه‌ریزی کنیم و به خداوند توکل کنیم.»

حاجی گفت: «انجام هیچ کار جدیدی ساده نیست. مگر آزادسازی خرمشهر راحت بود؟»

خدا به همهٔ ما تا زمانی که کاری برای انجام‌دادن داشته باشیم، مهلت می‌دهد.

هرطور که حساب می‌کردیم، خودی به شمار می‌آمدند، از آن خودی‌های بی‌خودی و بی‌خاصیت!

می‌دانی مهدی؟ من از شکست نمی‌ترسم، از تسلیم‌شدن می‌ترسم.

حالا اگر اسمی از من و تو باشد یا نباشد، چه فرقی دارد؟ ما باید به این بلوغ برسیم که نخواهیم دیده بشویم. آن کسی که باید ببیند می‌بیند!

از شکست‌خوردن اصلاً نمی‌ترسیدم، ولی از جازدن و کم‌آوردن طوری می‌ترسیدم که سیستم عصبی‌ام به‌طور کلی به هم می‌ریخت. برای همین دوست داشتم حتی اگر قرار است شکست بخوریم، زمانی باشد که در اسلحه‌هایمان فشنگی نمانده باشد و در تنمان رمقی!

«فقط با یاد خداست که دل‌ها آرام می‌گیرد. برادر جان! ما هروقت دلمان می‌گیرد، یا به مقتل شهدا می‌رویم یا به نقطهٔ جدایی انسان از انسانیت می‌آییم.»

کسی که هم‌لباسش را به دشمن می‌فروشد، شرف ندارد

«اینکه دشمن نداند که دارد از کجا ضربه می‌خورد، از خود ضربه‌زدن مفیدتر است!»

به خدا قسم که رزمنده‌های ما تا آخرین قطرهٔ خونشان و تا آخرین تیرِ خشابِ اسلحه‌شان در برابر آن‌ها خواهند ایستاد

چه اشکالی دارد که برای یک بار هم که شده رؤیای ما محقق شود؟

از شکست‌خوردن اصلاً نمی‌ترسیدم، ولی از جازدن و کم‌آوردن طوری می‌ترسیدم که سیستم عصبی‌ام به‌طور کلی به هم می‌ریخت. برای همین دوست داشتم حتی اگر قرار است شکست بخوریم، زمانی باشد که در اسلحه‌هایمان فشنگی نمانده باشد و در تنمان رمقی!

حاجی پرسیدم: «حاجی! اگر جنگ شروع شود، به نظر شما چند روز طول می‌کشد؟» - تا زمانی که به دشمن ثابت کنیم دیگر زورش به ما نمی‌رسد و نمی‌تواند شکستمان بدهد!

گمان نکنید که خداوند ما را به حال خودمان خواهد گذاشت. می‌دانم که الان خیلی تحت فشارید. می‌دانم که نگران آیندهٔ خودتان و فرزندانتانید. هرگاه سختی‌ها و فشارها به اوج رسید و احساس کردید که دیگر دارد کار تمام می‌شود، سورهٔ «والضحی» را بخوانید. این سوره به ما می‌گوید که هیچ‌وقت تنها و رها نبوده‌ایم و نخواهیم بود. خدا را شکر کنید که قرآن و اهل‌بیت را دارید. کسی که قرآن را در جیبش و نام حسین‌بن‌علی را بر لبش دارد هیچ‌گاه تنها نخواهد ماند. والسلام!

- کاش همه می‌فهمیدند که سکوت و کوتاه‌آمدن در برابر این جماعت خدانشناش، یک خیال خامِ احمقانه است. این‌ها به صغیر و کبیر ما رحم نمی‌کنند. به همین خاطر باید هر روز قوی‌تر از قبل شویم و اجازه ندهیم که بر ما و ناموسمان مسلط شوند!

ولی گاهی اوقات رفتن آسان‌تر از ماندن است. به نظر من مهم دل است؛ نباید بگذاری دلت برود. خیلی‌ها در این کشور کار و زندگی می‌کنند، اما دل‌هایشان رفته است و فقط جسمشان اینجا مانده است.