بریده‌هایی از کتاب توهمات جمعی

ما بیشتر در تخیل رنج می‌بریم تا در واقعیت.

پیروی کورکورانه بر انواع تصمیم‌گیری‌ها تأثیر می‌گذارد، از نحوهٔ رأی‌دادن و مکان سرمایه‌گذاری گرفته تا لباس‌هایی که می‌پوشیم، جایی که غذا می‌خوریم و مدرسه‌ای که انتخاب می‌کنیم. این رفتار همچنین نقصی اساسی را در تمایل ما به کپی‌برداری از دیگران نشان می‌دهد. ممکن است پیش خودمان فکر کنیم معقولانه و به نفع خودمان عمل می‌کنیم، درحالی‌که در واقع در دام کپی‌برداری افتاده‌ایم.

ما انسان‌ها آن‌قدر اجتماعی هستیم که فقط آگاهی‌مان از حضور دیگران می‌تواند رفتارمان را تغییر دهد. این تمایل به هم‌سوشدن با افراد دیگر که چیزی که دانشمندان علوم اجتماعی آن را «سوگیری انطباق» می‌نامند اختیاری نیست؛ این بخشی از زیست‌شناسی ماست.

اگر مراقب نباشیم، ممکن است دروغ‌های خود را باور کنیم.

ترس ما از طردشدن غریزه‌ای برای بقاست که ریشهٔ آن به اجداد مشترک ما می‌رسد. انسان‌های اولیه زمانی که از گروه‌های اجتماعی کنار گذاشته می‌شدند، دسترسی کمتری به غذا و منابع داشتند و شانس کمتری هم برای یافتن جفت داشتند. در نتیجه برخی جان می‌باختند.

معتقدم علت اصلی بی‌اعتمادی ما والدسالاری است. این کلمه از صورت لاتین واژهٔ «پدر» گرفته شده است. معنای آن «اقدامات یا اعمالی است که آزادی و استقلال شخصی فرد (یا طبقه‌ای از افراد) را با هدفی مفید یا محافظتی نقض می‌کند.» به زبان ساده، والدسالاری یعنی با دیگران به‌گونه‌ای رفتار شود که گویی آن‌ها کودکانی هستند که به‌خاطر صلاح خودشان باید تحت‌کنترل باشند. امروزه، وقتی از چیزی با عنوان «رفتار والدسالاری» یاد می‌کنیم، منظورمان این است که این امر نه‌تنها مقتدرانه و اجباری است، بلکه تحقیرآمیز هم هست.

سنکا بیش از همه از انطباق کورکورانه متنفر بود. به گفتهٔ او، با پیوستن ناخودآگاهانه به گروه‌ها، استقلال خود را تسلیم می‌کنیم و به خود و اطرافیانمان آسیب می‌رسانیم.

ما بیشتر در تخیل رنج می‌بریم تا در واقعیت.

متأسفانه پیامدهای توهمات جمعی به سیاست محدود نمی‌شود. آن‌ها تقریباً به قلب هرچیزی که در زندگی اجتماعی ما اهمیت دارد، ضربه می‌زنند.

کشش قبیله‌های ما ممکن است بسیار قوی باشد. آن‌قدر قوی که آنچه من «تلهٔ هویت» می‌نامم می‌تواند ما را وادار کند دربارهٔ ارزش‌های شخصی‌مان دروغ بگوییم. حتی باعث شود براساس باورهایی رفتار کنیم که شخصاً از آن‌ها حمایت نمی‌کنیم و در نهایت به دیگرانی که در خفا مانند ما هستند آسیب برسانیم. این تلهٔ هویت نه‌تنها مانند آنچه در جونزتاون دیدیم توهمات جمعی را شکل می‌دهد و پایدار می‌کند، بلکه می‌تواند خود گروه را نیز نابود کند.

جهان با دیدگاه مردم تغییر می‌کند. اگر بتوانید دیدگاه مردم را به واقعیت حتی یک میلی‌متر تغییر دهید، آن‌گاه می‌توانید دنیا را تغییر دهید. جیمز بالدوین

امروزه تنها چیزی که نیاز دارید حساب کاربری در شبکه‌های اجتماعی است. بسترهای رسانه‌های اجتماعی به هرکسی که تیشه به دست دارد، اجازه می‌دهد بازی قدرت دیجیتالی راه بیندازد، کنترل مستقیمی بر اکثریت مورد نظر اعمال کند و همهٔ مخالفان را با خشونت سانسورنشده به سکوت سوق دهد.

اگر مردم انتخاب‌های یکدیگر را ببینند و اگر صرفاً از یکدیگر کپی‌برداری کنند، خرد به‌سرعت می‌شود حماقت.

اکثریت قریب‌به‌اتفاق ما می‌خواهیم زندگی‌هایی بامعنا و باهدف را دنبال کنیم. بااین‌حال، ما هم‌زمان معتقدیم اکثریت ارزش‌های مشابهی با ما ندارند. در نتیجه، مدام عقاید خود را پنهان می‌کنیم و سعی داریم با آنچه به‌اشتباه فکر می‌کنیم دیگران از ما انتظار دارند، خود را مطابقت دهیم.

طی مطالعه‌ای، وقتی شرکت‌کنندگان ازسوی پزشکی سیاه‌پوست تحسین می‌شدند، او را در جایگاه پزشک قبول داشتند. اما وقتی همان دکتر از آنان انتقاد کرد، شرکت‌کنندگان به‌شدت بر این موضوع تأکید کردند که او سیاه‌پوست است، صلاحیت ندارد و تبحر حرفه‌ای او را رد کردند.

وقتی وجدانتان صدایتان می‌زند، از سکوت خودداری کنید.

برای هر بچه‌ای «مهم‌ترین چیز این است که احساس کند می‌تواند به والدینش اعتماد کند و چه آن‌ها با او موافق باشند و چه مخالف، همیشه برای کمک و حمایت در دسترس باشند.»

رسانه‌های اجتماعی امروزی هم قلدری را دموکراتیک کرده‌اند. با لمس سادهٔ یک گزینه، قلدرهای آنلاین می‌توانند از رسانه‌های اجتماعی برای ایجاد لغزش‌های عظیمی از قضاوت و نفرت استفاده کنند.

ما بیشتر در تخیل رنج می‌بریم تا در واقعیت. سنکا

سؤال واقعی اینجاست که آیا آیندهٔ روشن‌تر واقعاً همیشه این‌قدر دور است؟ برعکس، اگر آینده مدت‌ها همین‌جا بوده باشد و فقط کوری و ضعف خودمان مانع دیدن آن در اطراف و درونمان شده و ما را از توسعهٔ آن بازداشته باشد، چه؟ واتسلاف هاول

«اینکه کسی یاد بگیرد دهان خود را بسته نگه دارد، اینکه یاد بگیرد چه دیدگاه‌هایی برای بیان مناسب‌اند و به‌خصوص چه دیدگاه‌هایی مناسب نیستند، تاحدی تابعی از افزایش اجتماعی‌شدن» است، فرآیندی که با عنوان «یادگیری دموکراتیک» نیز شناخته می‌شود.» این الگو نشان می‌دهد آموزش و منابع بیشتر ممکن است در واقع احتمال خودسانسوری را افزایش دهند.

مخصوصاً، تحقیقات نشان می‌دهند دروغ‌گفتن ممکن است باعث ترشح هورمون‌های استرس و افزایش ضربان قلب و فشارخون شود.

همان‌طور که ژیرار اشاره کرد، «هر آرزوی مشترکی دو برابر می‌شود.»

ما حقیقت را تقریباً در همهٔ جنبه‌های زندگی‌مان پنهان می‌کنیم.

خیلی ساده، هرچه بیشتر چیزی را ببینیم، مغز ما سریع‌تر تمایل دارد آن را حقیقت پردازش کند و بپذیرد

تکرار برای تبلیغات شرکت‌ها و تبلیغ‌کنندگان دولتی به کار می‌آید، چون آن‌ها همان حرف را آن‌قدر می‌گویند تا آشنایی بر عقلانیت غالب شود و دروغ مکرر به‌شکل حقیقت جلوه کند.

کوچک‌ترین انتخاب‌های روزانهٔ من و شما ممکن است دنیا را به‌سمت بهتر یا بدترشدن تغییر دهد.

پرغلط‌ترین داستان‌ها آن‌هایی هستند که فکر می‌کنیم بهترین‌اند و بنابراین هرگز آن‌ها را موشکافی نمی‌کنیم یا از آن‌ها انتقاد نمی‌کنیم. استیون جی گولد

ما همیشه نه‌تنها در معرض خطر درک نادرست دیگران هستیم، بلکه با تصور نادرست از آنچه آن‌ها فکر می‌کنند یا انتظار دارند تطابق پیدا می‌کنیم. در ابتدایی‌ترین سطح، این تعصب به نظر اکثریت ما را طعمهٔ راحتی برای توهمات جمعی می‌کند.

از منظر بیولوژیک، ما در واقع برنامه‌ریزی شده‌ایم تا خودمان را با دیگران مقایسه کنیم و مانند آن‌ها رفتار کنیم، حتی اگر نخواهیم. این یکی از دلایلی است که ما به‌شدت در معرض توهمات جمعی هستیم و اگر می‌خواهیم در تله‌های سازگاری گرفتار نشویم، به درک عمیق‌تری از غرایز اجتماعی نیاز داریم که زیربنای این توهمات‌اند.