بریده‌هایی از کتاب فونتامارا

یعنی بدن پسر خدا. خدا و حقیقت و زندگی. و مقصودش این بود: هر کس نان سفید را دارد، مرا دارد، کسی که نان سفید را ندارد، کسی که فقط نان ذرت دارد، شایستهٔ آمرزش نیست. حقیقت را نمی‌داند، زندگی ندارد.

اما سان جوزپه داکو پرتینو جرئت نمی‌کرد درخواستش را اظهار نماید. او می‌ترسید که هوس‌های گستاخانه‌اش خدا را خشمگین کند. فقط بعد از این که خداوند پافشاری زیادی کرده و قول شرف داده بود که خشمگین نخواهد شد، قدیس آنچه را می‌خواست تقاضا کرد: «پروردگارا! من یه تکهٔ خیلی بزرگ نان سفید می‌خوام». خدا جلوی خودش را گرفت و عصبانی نشد اما دهاتی مقدس را در آغوش کشید و مدت زیادی با او گریه کرد. سپس با صدای رعدآسا دوازده فرشته را صدا کرد و دستور داد که هر روز صبح تا شب، در تمام قرون، از بهترین نان سفیدی که در بهشت پخته می‌شود به او بدهند.