کتاب زمان اشتباه، مکان اشتباه

بعضی از مردم می‌خندند که شرمندگی‌شان را پنهان کنند، درواقع به‌جای اینکه بگویند خجالت کشیدم یا شرمنده شدم، الکی می‌خندند.

«دنیا اون‌قدری طولانی نیست که بخوایم همه‌ش نگران باشیم.»

«بهترین اتفاق‌ها شب‌ها رقم می‌خورن.»

گاهی حتی دربارهٔ چیزهایی هم که نمی‌دونیم نظمی وجود داره

وقتی بدانی حرف‌هایی که بزنی آخرین کلماتت به یک نفر است، به او چه خواهی گفت؟

جن که حرف‌هایش تمام می‌شود، اندی به‌آرامی می‌گوید: «وجود احساسات در زندگی، باعث می‌شه بار اول که زندگی رو تجربه می‌کنیم از دیدن تصویر حقیقی باز بمونیم، درسته؟» به ریش خود دست می‌کشد. «اگه می‌تونستم به گذشته برگردم... درمورد بعضی از مسائل زندگی‌م کاملاً و واقعاً فقط در جایگاه شهود می‌ایستادم و دخالتی نمی‌کردم، اگه می‌دونستم قراره چی بشه...»

«لبخندش ارزش همه‌چی رو داره.»

اگر فقط... اگر فقط می‌توانست برای عبور از این بحران از یک نفر کمک بگیرد راحت‌تر می‌توانست آن را حل کند. از این بابت مطمئن است، البته اگر همیشه تنها نبود.

پدرش به‌خاطر نیاوردن یک برگ فرم به او غرولند کرده بود. جن هم یواشکی چندین‌بار برای پائولین پیامک فرستاده بود، پدرش را غرغرو و بیخود خطاب کرده بود و پائولین هم با چند ایموجی جوابش را داده بود. هنوز هم با یادآوری آن خندهٔ تلخی می‌کند. بچه‌ها آینهٔ تمام‌نمای رفتار ما با پدر و مادرمان هستند.

می‌گوید: «وجود احساسات در زندگی، باعث می‌شه بار اول که زندگی رو تجربه می‌کنیم از دیدن تصویر حقیقی باز بمونیم، درسته؟» به ریش خود دست می‌کشد. «اگه می‌تونستم به گذشته برگردم... درمورد بعضی از مسائل زندگی‌م کاملاً و واقعاً فقط در جایگاه شهود می‌ایستادم و دخالتی نمی‌کردم، اگه می‌دونستم قراره چی بشه...»

«دنیا اون‌قدری طولانی نیست که بخوایم همه‌ش نگران باشیم

«دنیا اون‌قدری طولانی نیست که بخوایم همه‌ش نگران باشیم.»

با خودش فکر می‌کند هر کاری هم کرده باشی، هرگز از دوست داشتنت دست برنمی‌دارم.

اگر کسانی را که پشت سر گذاشته‌اید نمی‌توانید دوباره دور خود جمع کنید، برای خود آشنایان جدیدی خلق کنید.

نکته اینجاست که ترامپ واقعاً دیوونه‌ست...

وقتی بدانی حرف‌هایی که بزنی آخرین کلماتت به یک نفر است، به او چه خواهی گفت؟

«بهترین اتفاق‌ها شب‌ها رقم می‌خورن.»

ما همیشه به اتفاق‌های بدی که می‌افتند فکر می‌کنیم و متوجه اتفاق‌های بدی نیستیم که شانس می‌آوریم و از کنارمان رد می‌شوند.

نگران پدرش بود؛ چون پنجشنبهٔ قبلش در محل کار به‌خاطر رسیدگی به یک پرونده او را رنجانده بود. آرزو می‌کند ای‌کاش می‌توانست دستش را به گذشته دراز کند و آن جن را تکان دهد. به او بگوید زندگی خیلی کوتاه است و به‌سرعت در حال گذر است. باید به آن جن بگوید پدرش روزی می‌میرد، اما حیف که نمی‌تواند چنین کاری بکند

دو دوره از دوران والدینی – دوران نوزادی و ابتدای بزرگسالی فرزندان – تنها یک ارمغان دارد: بی‌خوابی. والدین به هر دلیلی باید بی‌خوابی بکشند.

پس لازم است اول قوانین آن را بشناسد. این کاری است که هر وکیلی انجام می‌دهد. با درک چارچوب و وضعیت می‌تواند بازی را درست جلو ببرد.

اگر کسانی را که پشت سر گذاشته‌اید نمی‌توانید دوباره دور خود جمع کنید، برای خود آشنایان جدیدی خلق کنید.

شوخی روی بدترین گناهان سرپوش می‌گذارد. بعضی از مردم می‌خندند که شرمندگی‌شان را پنهان کنند، درواقع به‌جای اینکه بگویند خجالت کشیدم یا شرمنده شدم، الکی می‌خندند.

با خود فکر می‌کند دوستت دارم، دوستت دارم، دوستت دارم.

او را خیلی دوست دارد. لعنت به این وضع، خیلی دوستش دارد.

«هنوز صبح‌ها رو دوست نداری؟» «کنار تو دوستشون دارم.»

«فکر می‌کنم همه‌چیز برات روشن می‌شه، ایمان داشته باش، جن. گاهی حتی دربارهٔ چیزهایی هم که نمی‌دونیم نظمی وجود داره.»

ایمان داشته باش، جن. گاهی حتی دربارهٔ چیزهایی هم که نمی‌دونیم نظمی وجود داره.»

چقدر زود به پول‌دار بودن عادت می‌کنید. به‌نظر آسان است. خیلی زود فراموش می‌کنید زندگی بدون پول چطور بوده است، چطور روی تشک‌های مزخرف می‌خوابیدید و برای خرید چند وعده غذای بیرون‌بر پول پس‌انداز می‌کردید.

دوست دارد موفق شود، اما جسارتش را نداشت.