بریده‌هایی از کتاب پلاسمای دیوانه

باران که تنهایی یک ابر تنهایی یک آسمان تنهایی یک شهر را گردن گرفته بود

تنهایی، گاهی جوجه‌ی پرنده‌ای ست که از درخت افتاده ...

دلم گرفت دلم تنگ شد دلم کاهگل خواست درست مثل تمام تابستان‌های بعد از ظهر کودکی که گوشه گوشه دیوارهای خانه‌مان را آب پاشی می‌کردیم با ایده‌های مرضیه با انگشت‌های نحیف من مست می‌شدیم با بوی کاهگل مستِ مستِ مست

زیر پوستم کدام عصب با بوسه تو خوابش می‌برد؟

پدرم بلوط بلندی بود که سنجاب‌هایش را تکاند و رفت

سیگار برگ دود می‌کند جنگلی که از جنگ برگشته

پنجره باز خمیازه این اتاق خسته است ...

کاپیتان با شما صحبت می کند: برای سقوط آماده باشید

تابستان‌های کودکیم بر نمی‌گردد پشه‌بند دست‌دوز مادرم بر نمی‌گردد آن آسمان کویری ستاره‌دار بر نمی‌گردد از آن سال‌ها فقط یاکریم‌ها ماندند آن‌ها هم دیگر دهاتی نمی‌خوانند لب تراس می‌نشینند و با لهجه تهرانی غصه می‌خورند

و زمین ریگ بزرگی بود که از کفش‌های او افتاد

در جیب‌هایم چند کرم کوچک شبتاب داشتم برای روزهایی که خواب می‌ماند خورشید برای شب‌هایی که ماه اتصالی داشت