کتاب وقتی پریان دریایی را باور کردیم

او زنده است. نمی‌دانم چطور. فقط می‌دانم که این حقیقت دارد.

به‌قدری در زندگی‌ام احساس بی‌قراری دارم که حس می‌کنم باید قبل از اینکه کودکی را هم وارد چنین زندگی کنم، دربارهٔ آن تجدیدنظر کنم.

این لحظه‌ای است که من برای آن زندگی می‌کنم. اینجا فقط من هستم و آب و آسمان و صدای امواج.

وقتی بلند می‌شوم و می‌نشینم، همه متوقف می‌شود و تنها چیزی که هست خرابی و ویرانی است و بس.

تنها چیزی که واقعاً دلم می‌خواست آرامش، آسایش و یک زندگی عادی بود.

به‌اندازهٔ تک‌تک آدم‌های دوروبرم زخم در سینه دارم.

«این اسمش لذت نیست، پری دریایی کوچولوی من.» ما هر دو به‌سختی نفس می‌کشیم. به من چشم می‌دوزد، خم می‌شود. «این اسمش عشقه.»

زندگی گاهی اوقات جز مصیبت و فلاکت چیز دیگری ندارد؛ همین.

من فقط کنار او هستم، زیر باران، در یک کشتی، در نیمهٔ راه در آن‌سوی دنیا. کنار او، کنار او، کنار او.

وقتی بلند می‌شوم و می‌نشینم، همه متوقف می‌شود و تنها چیزی که هست خرابی و ویرانی است و بس.