بریده‌هایی از کتاب به کتابفروشی هیونام دونگ خوش آمدید

اگر حرفی برای گفتن ندارید، به زور حرف زدن باعث می‌شود بی‌احساس به نظر برسید و فرد مقابلتان بخواهد از دستتان فرار کند.

خوندن یعنی دیدن همه‌چی از چشم آدمای دیگه،

هیچ دردی نبود که غذای خوشمزه نتواند درمانش کند

کتابایی که خوندم باعث شدن تا گزینه‌هایی رو که توی زندگیم داشتم، انتخاب کنم. درحالی‌که ممکنه تموم جزئیات رو به خاطر نداشته باشم، داستان‌ها بازم تأثیر خودشون رو روی من دارن.

کتاب خوندن باعث می‌شه با نگاه واضح‌تری همه‌چیز رو ببینین و جهان رو بهتر درک کنین.

«هیچ‌کس نمی‌تونه آینده رو پیش‌بینی کنه. برای اینکه بدونی از انجام کاری لذت می‌بری یا نه، باید امتحانش کنی.»

خوندن باعث می‌شه از تعریف موفقیت توی کتاب‌ها بیشتر فاصله بگیریم، چون کتابا باعث نمی‌شن ما از دیگران جلوتر بزنیم یا فراتر بریم؛ اونا ما رو راهنمایی می‌کنن تا کنار دیگران بایستیم.

به نظرم اگه آدمای بیشتری کتاب بخونن، دنیا به جای بهتری تبدیل می‌شه.

ما همگی موجوداتی ناکافی، ضعیف و عادی هستیم. اما چون می‌تونیم مهربون باشیم، حتی شده برای لحظه‌ای گذرا ــ می‌تونیم خارق‌العاده باشیم.

تایمر رو دوباره روی بیست دقیقه تنظیم کنیم. اگه سه بار این کارو تکرار کنیم، به مدت یک ساعت کتاب خوندیم. بیاین تلاش کنیم تایمر رو سه بار تنظیم کنیم و هر روز یک ساعت کتاب بخونیم.

الان داره بهم خوش می‌گذره. همین کافیه. بعدشم مگه زندگی همین نیست؟»

خوندن یعنی دیدن همه‌چی از چشم آدمای دیگه، و همین هم طبیعتاً شما رو به سمتی سوق میده که یکمی بایستین و به دیگران توجه کنین، به جای اینکه با سرعت هرچه تمام‌تر به دنبال موفقیت بدویین. به نظرم اگه آدمای بیشتری کتاب بخونن، دنیا به جای بهتری تبدیل می‌شه.

«اگه سعی نکنم، نمی‌تونم به گرفتن نتایج موردنظرم امیدوار باشم.»

راه خودت رو برای تلاش کردن و راه رفتن پیدا کن. هر کاری که خودت دلت می‌خواد!»

به شجاعت نیاز داشت. شجاعت متزلزل نشدن در مواجهه با ناامیدی از جانب دیگران، شجاعت پایبندی به باورها و انتخاب‌های خود.

«بدترین چیز این بود که وقتی حالم خوب نبود باید یه طوری رفتار می‌کردم که انگار حالم خوبه. هر شب گریه می‌کردم و برای خودم دل می‌سوزوندم که نمی‌تونستم راجع به دردم حرف بزنم. نمی‌دونم اگه می‌تونستم مثل تو باشم، سرجام بشینم و همه‌چی رو رها کنم، زندگی برام طور دیگه‌ای پیش می‌رفت یا نه. اشکام بند نمی‌اومدن، اما می‌دونی، وقتی حس و حال گریه داریم باید بذاریم اشکامون سرازیر بشن. جلوگیری از ریزش اشکا باعث می‌شه زخم‌هامون دیرتر التیام پیدا کنن.»

وقتی که تازه شروع کرده بود به تنهایی زندگی کردن، غروب‌ها از قصد صداهای عجیبی همچون «آآآآآ» از خودش درمی‌آورد، بعد هم به خاطر رفتار مسخره‌اش می‌زد زیر خنده. اما حالا با سکوت به عنوان روز استراحت برای صدایش رفتار می‌کرد و با این سکوت کاملاً راحت بود. زمانی که حرف نمی‌زد، صدای درونش بلندتر می‌شد و با اینکه حرف نمی‌زد، کل روز را صرف فکر کردن و احساس کردن می‌کرد. به جای صدا، خودش را از طریق کلمات نوشته‌شده خالی می‌کرد. گاهی حتی در یک یکشنبه، سه مقاله می‌نوشت. اما این‌ها فقط به خودش تعلق داشتند و هیچ‌وقت با هیچ‌کسی به اشتراکشان نمی‌گذاشت.

کتاب‌ها با آغوش باز از او استقبال کردند، بدون اینکه در مورد فردی که به او تبدیل شده بود قضاوتش کنند، و او را همان‌طور که بود پذیرفتند.

«از همهٔ چیزهایی که زندگی به آدم میده، فقط عشق ضروریه.

مردم سعی دارن مفهوم زندگی‌شون رو پیدا کنن. آخرش، بر مبنای معنایی که پیدا می‌کنن زندگی هر آدمی با زندگی باقی آدما متفاوت می‌شه.»

تحقق رؤیای یک شخص می‌توانست به قیمت فروپاشی زندگی شخص دیگری باشد

یک فنجان قهوه هم هنر دست قهوه‌چی بود و هم هنر طبیعت

می‌گن توی جهنم بادی وجود نداره، پس شکر خدا اینجایی که هستم جهنم نیست.

تحقق رؤیای یک شخص می‌توانست به قیمت فروپاشی زندگی شخص دیگری باشد.

آنچه نیاز داشت تصمیم نبود. او به شجاعت نیاز داشت. شجاعت متزلزل نشدن در مواجهه با ناامیدی از جانب دیگران، شجاعت پایبندی به باورها و انتخاب‌های خود.

ولی هیچ رؤیایی تا ابد دووم نمیاره، بعد از هر رؤیا یه رؤیای دیگه میاد و آدم نباید به یه رؤیای خاص بچسبه.»

و رسیدن به این باور که می‌توانست حتی زمانی که در طول مسیر پایش می‌لغزید و اشتباه می‌کرد، رو به جلو حرکت کند.

اگر مردم کم‌کم به این باور می‌رسیدند که در زندگی چیزی هست که فقط کسانی که کتاب می‌خوانند، می‌توانند آن را کشف کنند، و داستان‌هایی وجود دارد که فقط کسانی که آن‌ها را خوانده‌اند می‌توانند تعریفشان کنند، برای باز کردن صفحات یک کتاب بیشتر وسوسه نمی‌شدند؟

این اولین زندگی ماست به همین خاطر نگرانی‌ها و اضطراب‌هایمان هم بیشتر است. این اولین زندگی ماست به همین دلیل باارزش است. این اولین زندگی ماست و به همین خاطر کسی نمی‌داند تا پنج دقیقهٔ دیگر چه اتفاقی رخ می‌دهد.

«نوشتن کاری بود که می‌خواستم امتحانش کنم. پس، به جای اینکه نگران این باشم که استعداد دارم یا نه، فقط به صرف نوشتن، به خودم گفتم این کار رو شروع کنم. دلم می‌خواست حتی یک بار هم که شده توی زندگیم این‌طوری زندگی کنم.»