کتاب پرسی جکسون (جلد اول، دزد آذرخش)

انسان‌ها چیزی رو می‌بینن که می‌خوان ببینن.

تا زمانی که رویدادها رخ ندن، حقیقت روشن نمیشه.

من سرنوشت یه قهرمان رو برات به ارمغان آوردم و سرنوشت یه قهرمان هرگز خوشحال‌کننده نیست.

دوست دارم به شما بگویم که در راه فرود، کشف‌وشهود عمیقی داشتم. با مرگ خود کنار آمدم و به مرگ لبخند زدم. اما در واقعیت؟ تنها فکرم این بود: «آاااااااااااااااااا!»

«کسی که به شما میگه دوست، خیانت می‌کنه.»

سر مدوسا را جمع کردم و برگهٔ تحویل را پر کردم: «نیویورک، شهر نیویورک، ساختمان امپایر استیت، طبقهٔ خدایان المپ، با آرزوی موفقیت، پرسی جکسون.» گروور هشدار داد: «اونا از این کار خوششون نمیاد و فکر می‌کنن تو قصد توهین داری.» من چند درهم طلایی در کیف ریختم. به‌محض بستن آن صدایی شبیه صندوق فروش بلند شد. بسته از روی میز به بیرون رفت و در یک لحظه ناپدید شد! گفتم: «من بی‌ادبم.» به آنابت نگاه کردم و منتظر بودم به من گیر دهد. اما او به من گیر نداد. به نظر می‌رسید این واقعیت را قبول کرده است که من استعداد بزرگی در عصبانی کردن خدایان دارم.

اما به شما توصیه می‌کنم اگر می‌شنوید که بهترین دوستتان در حال صحبت با یک بزرگ‌سال دربارهٔ شماست، به آن گوش ندهید.

مردگان ترسناک نیستند، آن‌ها فقط غمگین‌اند.

حقیقت اینه که من نمی‌تونم مرده باشم. می‌بینی، قرن‌ها پیش خدایان آرزوی منو برآورده کردن تا بتونم کار موردعلاقه‌ام را ادامه بدم. می‌تونم تا زمانی که بشریت بهم احتیاج داشته باشه، معلم قهرمان‌ها باشم. من از این آرزو چیزهای زیادی به دست آوردم و دفعات زیادی هم تسلیم شدم، اما هنوز اینجام؛ بنابراین فقط می‌تونم فرض کنم که هنوز به وجودم نیاز هست.

اما از آن به بعد، مادرم برای خوردن غذاهای آبی از راه خود خارج شد. کیک تولد آبی می‌پخت. اسموتی‌های زغال‌اخته را مخلوط می‌کرد. چیپس تورتیلا می‌خرید و آب‌نبات آبی را از مغازه به خانه می‌آورد.

میشه اونا رو کشت، اما نمی‌میرن

آن‌ها طوری به صحبت خود برگشتند که انگار من هرگز وجود نداشتم.

«من ازت به خاطر این‌که موندی و در کنار ما جنگیدی ممنونم.»

انسان‌ها چیزی رو می‌بینن که می‌خوان ببینن.

به‌نوعی، دانستن دربارهٔ خدایان یونانی بسیار خوب است؛ زیرا هنگامی‌که همه‌چیز خراب می‌شود، می‌دانید چه کسی مقصر است.

«من نمی‌دونم مادرم چه‌کار می‌خواد بکنه. فقط می‌دونم که در کنارت می‌جنگم.» «چرا؟» «چون تو دوست منی.

این‌جا محل قهرمانانه.» اما من به این فکر کردم که افراد کمی در الیزیوم وجود دارند. آن‌جا در مقایسه با مزارع آسفودل یا حتی زمین‌های مجازات، خیلی کوچک بود؛ بنابراین تعداد کمی از مردم در زندگی خود خوب عمل کرده‌اند. این افسرده‌کننده بود.

«وقتی تیغهٔ کوتاه‌تری داری، نزدیک حریفت باش.»

چیزی که متعلق به دریاست، همیشه به دریا برمی‌گرده.

دربارهٔ مادرم، او شانس زندگی جدیدی را داشت. نامهٔ او یک هفته پس از بازگشت من به اردوگاه به دستم رسید. به من گفت که گیب به طرز مرموزی ناپدید شده است. مادرم مفقود شدن او را به پلیس گزارش داده بود، اما احساس خنده‌داری داشت؛ به خاطر این‌که می‌دانست پلیس هرگز او را پیدا نمی‌کند. او کاری کاملاً غیر مرتبط با تخصص خود انجام داده بود. اولین مجسمهٔ بتنی را در اندازهٔ واقعی ساخته بود و با عنوان بازیکن پوکر، از طریق گالری‌ای هنری در سوهو به کلکسیونری فروخته و پول زیادی برای این کار دریافت کرده بود. او مبلغی را برای آپارتمان جدیدی واریز کرد و شهریهٔ ترم اول خود را در دانشگاه نیویورک پرداخت. گالری سوهو اثر هنری مادرم را «گام بزرگ روبه‌جلویی در نئورئالیسم فوق‌العاده زشت» نامید. اما نگران نباشید، مادرم برایم نوشت: «من کار مجسمه‌سازی را تمام کردم. آن جعبهٔ وسایلی را که برایم گذاشته بودی، کنار گذاشتم. وقت آن است که به نوشتن روی آورم.»

ببینید؛ من نمی‌خواستم دورگه باشم. اگر این مطلب را به این دلیل می‌خوانید که فکر می‌کنید ممکن است یکی از آن‌ها باشید، توصیهٔ من این است: «همین حالا این کتاب رو ببندید. هر دروغی رو که مادر یا پدرتون دربارهٔ تولدتون گفته‌اند، باور و سعی کنید زندگی عادی داشته باشید.» دورگه بودن خطرناک و بسیار ترسناک است و بیشتر اوقات باعث می‌شود به روش‌های دردناک و حال‌به‌هم‌زنی بمیرید.

اگر کودکی معمولی هستید و فکر می‌کنید این کتاب تخیلی است، مشکلی نیست، به خواندن ادامه دهید. من به شما حسادت می‌کنم که باور می‌کنید هیچ‌یک از این اتفاقات هرگز رخ نداده است، اما اگر خود را در این صفحات پیدا و احساس کردید چیزی درون شما شروع به تکان خوردن می‌کند، فوراً مطالعه را متوقف کنید. شاید شما یکی از ما باشید و هنگامی این را می‌فهمید که دیگر دیر شده است و آن‌ها جست‌وجو را برای یافتن شما شروع کرده‌اند.

«اسمش رو نگو. نام‌ها قدرت دارن.»

«فقط کاش گاهی اوقات بی‌خیال من بشه. منظورم اینه که من نابغه نیستم.»

مادرم رفته و همهٔ دنیا سیاه و سرد است. دیگر هیچ‌چیز زیبا نیست.

مردگان ترسناک نیستند، آن‌ها فقط غمگین‌اند.

از عصبانیت صورتم می‌سوخت؛ فقط کافی است کاری را به دختری بسپارید تا همه‌چیز را پیچیده کند.

چهره‌های سایه مانند در چین‌های لباس سیاه او ظاهر شدند؛ چهره‌هایی از عذاب. گویی این لباس از روح‌های گرفتارشده در میدان‌های مجازات دوخته شده بود که سعی می‌کردند بیرون بیایند. قسمت بیش‌فعالی من در تعجب بود که آیا بقیهٔ لباس‌هایش هم به همین شکل ساخته شده‌اند؟ چه چیزهای وحشتناکی باید در زندگی خود انجام دهید تا در لباس‌زیر هادس بافته شوید؟

اما داستان قهرمانان همیشه با تراژدی به پایان می‌رسید.

می‌خواستم عصبانی شوم، چون این آدم خیلی به من فشار می‌آورد.