بریده‌هایی از کتاب پرسی جکسون (جلد اول، دزد آذرخش)

«اگه می‌خوای شانست رو امتحان کن، اما مسلح شو.

انسان‌ها چیزی رو می‌بینن که می‌خوان ببینن.

تا زمانی که رویدادها رخ ندن، حقیقت روشن نمیشه.

من سرنوشت یه قهرمان رو برات به ارمغان آوردم و سرنوشت یه قهرمان هرگز خوشحال‌کننده نیست.

«تا ده بشمار. به خلق‌وخوی خودت مسلط باش»،

اما به شما توصیه می‌کنم اگر می‌شنوید که بهترین دوستتان در حال صحبت با یک بزرگ‌سال دربارهٔ شماست، به آن گوش ندهید.

«کسی که به شما میگه دوست، خیانت می‌کنه.»

سر مدوسا را جمع کردم و برگهٔ تحویل را پر کردم: «نیویورک، شهر نیویورک، ساختمان امپایر استیت، طبقهٔ خدایان المپ، با آرزوی موفقیت، پرسی جکسون.» گروور هشدار داد: «اونا از این کار خوششون نمیاد و فکر می‌کنن تو قصد توهین داری.» من چند درهم طلایی در کیف ریختم. به‌محض بستن آن صدایی شبیه صندوق فروش بلند شد. بسته از روی میز به بیرون رفت و در یک لحظه ناپدید شد! گفتم: «من بی‌ادبم.» به آنابت نگاه کردم و منتظر بودم به من گیر دهد. اما او به من گیر نداد. به نظر می‌رسید این واقعیت را قبول کرده است که من استعداد بزرگی در عصبانی کردن خدایان دارم.

حقیقت اینه که من نمی‌تونم مرده باشم. می‌بینی، قرن‌ها پیش خدایان آرزوی منو برآورده کردن تا بتونم کار موردعلاقه‌ام را ادامه بدم. می‌تونم تا زمانی که بشریت بهم احتیاج داشته باشه، معلم قهرمان‌ها باشم. من از این آرزو چیزهای زیادی به دست آوردم و دفعات زیادی هم تسلیم شدم، اما هنوز اینجام؛ بنابراین فقط می‌تونم فرض کنم که هنوز به وجودم نیاز هست.

مردگان ترسناک نیستند، آن‌ها فقط غمگین‌اند.

اما از آن به بعد، مادرم برای خوردن غذاهای آبی از راه خود خارج شد. کیک تولد آبی می‌پخت. اسموتی‌های زغال‌اخته را مخلوط می‌کرد. چیپس تورتیلا می‌خرید و آب‌نبات آبی را از مغازه به خانه می‌آورد.

دوست دارم به شما بگویم که در راه فرود، کشف‌وشهود عمیقی داشتم. با مرگ خود کنار آمدم و به مرگ لبخند زدم. اما در واقعیت؟ تنها فکرم این بود: «آاااااااااااااااااا!»

میشه اونا رو کشت، اما نمی‌میرن

آن‌ها طوری به صحبت خود برگشتند که انگار من هرگز وجود نداشتم.

به‌نوعی، دانستن دربارهٔ خدایان یونانی بسیار خوب است؛ زیرا هنگامی‌که همه‌چیز خراب می‌شود، می‌دانید چه کسی مقصر است.

«من نمی‌دونم مادرم چه‌کار می‌خواد بکنه. فقط می‌دونم که در کنارت می‌جنگم.» «چرا؟» «چون تو دوست منی.

این‌جا محل قهرمانانه.» اما من به این فکر کردم که افراد کمی در الیزیوم وجود دارند. آن‌جا در مقایسه با مزارع آسفودل یا حتی زمین‌های مجازات، خیلی کوچک بود؛ بنابراین تعداد کمی از مردم در زندگی خود خوب عمل کرده‌اند. این افسرده‌کننده بود.

ببینید؛ من نمی‌خواستم دورگه باشم. اگر این مطلب را به این دلیل می‌خوانید که فکر می‌کنید ممکن است یکی از آن‌ها باشید، توصیهٔ من این است: «همین حالا این کتاب رو ببندید. هر دروغی رو که مادر یا پدرتون دربارهٔ تولدتون گفته‌اند، باور و سعی کنید زندگی عادی داشته باشید.» دورگه بودن خطرناک و بسیار ترسناک است و بیشتر اوقات باعث می‌شود به روش‌های دردناک و حال‌به‌هم‌زنی بمیرید.

اگر کودکی معمولی هستید و فکر می‌کنید این کتاب تخیلی است، مشکلی نیست، به خواندن ادامه دهید. من به شما حسادت می‌کنم که باور می‌کنید هیچ‌یک از این اتفاقات هرگز رخ نداده است، اما اگر خود را در این صفحات پیدا و احساس کردید چیزی درون شما شروع به تکان خوردن می‌کند، فوراً مطالعه را متوقف کنید. شاید شما یکی از ما باشید و هنگامی این را می‌فهمید که دیگر دیر شده است و آن‌ها جست‌وجو را برای یافتن شما شروع کرده‌اند.

«فقط کاش گاهی اوقات بی‌خیال من بشه. منظورم اینه که من نابغه نیستم.»

وقتی به بالا نگاه کردم، علامت در حال محو شدن بود، اما هنوز می‌توانستم هولوگرام نور سبز، در حال چرخش و درخشش را تشخیص دهم، نیزهٔ سه پر: مثلث. آنابت زمزمه کرد: «پدرت. این واقعاً خوب نیست.» کایرون اعلام کرد: «مشخص شده.» بچه‌ها در اطراف من زانو زدند؛ حتی بچه‌های کابین آرس هم زانو زدند. اگرچه از این بابت خوشحال نبودند. من کاملاً گیج پرسیدم: «پدرم؟» کایرون گفت: «پوزیدون آورندهٔ طوفان، زلزله و پدر اسب‌ها. سلام، پرسئوس جکسون! پسر خدای دریا.»

«مهم نیست؟ از کمر به پایین بهترین دوست من یه خره.» گروور صدای تیز و بغض‌آمیزی بیرون داد: «بععععععع»

گروور گفت: «آه! کس خاصی نیست.» گروور به خاطر این‌که فکر می‌کرد خر است، ناراحت بود. برای همین ادامه داد: «فقط ارباب مردگان و چند نفر از وحشی‌ترین خون‌خواهانش.» سپس رو به مادرم گفت: «ببخشید خانم جکسون. می‌تونین سریع‌تر رانندگی کنین؟»

تقریباً امیدم را برای یافتن آنابت و گروور ازدست‌داده بودم، ولی وقتی صدای آشنایی گفت: «پرسی!» برگشتم و با آغوش باز گروور روبه‌رو شدم. او گفت: «ما فکر کردیم تو از راه سختی به دیدن هادس رفتی.» آنابت پشت سرش ایستاد و سعی کرد عصبانی به نظر برسد، اما معلوم بود که با دیدن من احساس آرامش می‌کرد. آنابت گفت: «ما نمی‌تونیم تو رو پنج دقیقه تنها بذاریم! چه اتفاقی افتاد؟» «من سقوط کردم.»

نمی‌دانم چرا در سفرهای مدرسه اتفاقات بدی برایم رخ می‌داد. مثلاً در کلاس پنجم دبستان، وقتی به میدان نبرد ساراتوگا رفتیم، با توپی جنگی حادثه به بار آوردم. من اتوبوس مدرسه را هدف نگرفته بودم، اما به‌هرحال بعد از آن اتفاق اخراج شدم. یا قبل از آن در کلاس چهارم، وقتی به دیدن پشت‌صحنهٔ استخر کوسه مارین ورلد رفته بودیم، اهرم اشتباه را کشیدم و بچه‌های کلاس مجبور شدند شنای برنامه‌ریزی‌نشده‌ای انجام دهند. یا مثلاً قبل از آن ... . خب، شما من را درک می‌کنید.

«اسمش رو نگو. نام‌ها قدرت دارن.»

دوست دارم به شما بگویم که در راه فرود، کشف‌وشهود عمیقی داشتم. با مرگ خود کنار آمدم و به مرگ لبخند زدم. اما در واقعیت؟ تنها فکرم این بود: «آاااااااااااااااااا!»

دوست دارم به شما بگویم که در راه فرود، کشف‌وشهود عمیقی داشتم. با مرگ خود کنار آمدم و به مرگ لبخند زدم. اما در واقعیت؟ تنها فکرم این بود: «آاااااااااااااااااا!»

دربارهٔ این‌که چگونه پسرها همیشه اوضاع را به هم می‌ریزند، غر زد.

نکتهٔ جالب این بود که من دیگر احساس نمی‌کردم کسی به من خیره شده است، بلکه احساس کردم در خانهٔ خودم هستم.