کتاب اوراد نیمروز

مرگ آن است که در ذهن دیگران از یاد بروی. فراموشی است که آدمی را می‌میراند. من هزار سال است که از یاد رفته‌ام.

حیفِ اون زیبایی روبه‌زوال در این کویرِ جهنمی.

انگار در قلبش دهل بزنند، کم مانده بود که سکته کند.

بغض در گلویش ورم کرد. دریافت که چه نیاز حیاتی‌ای به حرف زدن و درددل کردن دارد. هر کلمه انگار لایه‌ای از اندوه بود، تخته‌ای خون لخته‌شده که از سینه‌اش کنده می‌شد و به گلویش اجازهٔ نفس کشیدن می‌داد.

«شما هنوز هم در اینجا از چیزی حیرت می‌کنید؟»

«دلم برا عطرت تنگ شده بود پری، برای بوی لاک ناخن‌هات.»

زمان در قاب نسکافه‌ای‌رنگِ ساعت سکته کرده بود.