بریده‌هایی از کتاب اوراد نیمروز

بغض در گلویش ورم کرد. دریافت که چه نیاز حیاتی‌ای به حرف زدن و درددل کردن دارد. هر کلمه انگار لایه‌ای از اندوه بود، تخته‌ای خون لخته‌شده که از سینه‌اش کنده می‌شد و به گلویش اجازهٔ نفس کشیدن می‌داد.

مرگ آن است که در ذهن دیگران از یاد بروی. فراموشی است که آدمی را می‌میراند. من هزار سال است که از یاد رفته‌ام.

«شما هنوز هم در اینجا از چیزی حیرت می‌کنید؟»

حیفِ اون زیبایی روبه‌زوال در این کویرِ جهنمی.

«دلم برا عطرت تنگ شده بود پری، برای بوی لاک ناخن‌هات.»

زمان در قاب نسکافه‌ای‌رنگِ ساعت سکته کرده بود.

انگار در قلبش دهل بزنند، کم مانده بود که سکته کند.