کتاب فرمان کشتار

امیدوار بود روزی دوباره زندگی آرام و امن شود. زمانی که ترس‌هایشان تمام شود و بی‌حوصلگی بدترین مشکل زندگی‌شان باشد.

مارک تنها کسی بود که برایش باقی مانده بود؛ در واقع جایگزین تنها بودن برای همیشه.

ناامیدی طوری تمام وجود مردم را گرفته بود که هر روز زندگی‌شان را با بار سنگینی از این احساس سر می‌کردند که آخرین روز زندگی‌شان را می‌گذرانند.

من از زنده موندن حالم به هم می‌خوره.

کی قراره تموم بشه؟

«ترس. اینکه خوبه. یه سرباز خوب همیشه می‌ترسه. این طبیعیه. اینکه چطور به این ترس واکنش نشون می‌دی، تو رو می‌سازه یا از پا درمی‌آره.»

چطور می‌توانستند با هم در یک اتاق باشند و دربارهٔ چیزهای مختلف جوک نسازند، یا آدم‌های بی‌عرضهٔ اطرافشان را دست نیندازند؟

مارک تنها کسی بود که برایش باقی مانده بود؛ در واقع جایگزین تنها بودن برای همیشه.

مارک می‌دانست آن‌ها رفته‌رفته بی‌احساس می‌شوند. مجبور بودند؛

احساس پوچی کرد. هر چقدر هم درباره‌اش شوخی می‌کردند، هنوز هم ناراحت‌کننده بود و باعث شد ابر سیاهی از ناامیدی بالای سرش شکل بگیرد

خاطرات. هیچ‌وقت رهایش نمی‌کردند، حتی نیم‌ساعت. همیشه به او هجوم می‌آوردند و با خودشان تمام ترس‌های آن زمان را دوباره در وجودش زنده می‌کردند.

مارک در آن لحظه تنها چیزی که می‌خواست این بود که تا همیشه کنار او باشد و تمام روزها و شب‌های باقی‌ماندهٔ عمرش مراقب او باشد، ولی تنها کاری که آن لحظه از دستش برمی‌آمد، حرف زدن بود.

هر چه می‌گذشت، بیشتر در غم و افسردگی فرو می‌رفت.

مارک آن‌دو را تماشا می‌کرد و امیدوار بود روزی دوباره زندگی آرام و امن شود. زمانی که ترس‌هایشان تمام شود و بی‌حوصلگی بدترین مشکل زندگی‌شان باشد.

«آره. خوبم. فقط ای کاش می‌تونستیم یه روز در آرامش باشیم. اگه می‌تونستیم همه‌چیز رو فراموش کنیم، من واقعاً خوشحال می‌شدم. اوضاع داره بهتر می‌شه. ما فقط باید... فراموشش کنیم!»

از چیزهایی که در سرش بود متنفر بود: تصاویر، صداها، رایحه‌ها.

وقتی خاطرات هجوم می‌آوردند، همیشه به کار پناه می‌برد. کار کردن و سرگرم بودن و کمتر از مغزش استفاده کردن، تنها چیزی بود که به بهبود این وضع کمک می‌کرد.

درون مارک مثل گلولهٔ سربی سنگینی داخل فضای تاریکی مکیده شد و احساس پوچی تمام وجودش را گرفت. وحشت و مرگ‌های زیادی را به چشم دیده بود، ولی آن لحظه فقط دیدن زجر کشیدن دوستش داشت او را از پا درمی‌آورد،

امیدوار بود روزی دوباره زندگی آرام و امن شود. زمانی که ترس‌هایشان تمام شود و بی‌حوصلگی بدترین مشکل زندگی‌شان باشد. وقتی که دختری مثل دیدی بتواند همان‌طور که همهٔ بچه‌ها باید باشند، آزادانه بدود و بازی کند و بخندد.

دلش نمی‌خواست هیچ‌چیز را به یاد بیاورد. نمی‌خواست ترس و وحشت آن روز را دوباره تجربه کند.

او نمی‌توانست تیرینا را از دست دهد. حداقل نه آن لحظه.